رادیکالیسم

این ایمیل حاوی ویروس است

2009-05-20T21:14:00.000+03:00

در روزهای اخیر برای بعضی از دوستان با نام و یا از طرف بهروز کریمی زاده و کاوه عباسیان ایمیلی از yahoo mail ارسال شده است که با موضوعات داغی همچون استعفای بهروز کریمی زاده از حزب حکمتیست و یا پاسخ کاوه عباسیان به بازخوانی عابد توانچه و فایل ضمیمه ای با پسوند exe مانند تصویر زیر همراه است. لازم است به اطلاع دوستان برسانم که ایمیل های فوق حاوی ویروس است که گمان می رود برای دزدی اطلاعات از کامپیوتر سایر رفقا طراحی شده است . ضمن تقبیح چنین عمل ناپسند و ناشایستی ، به دوستان توصیه می شود که از بازکردن فایل های ضمیمه ایمیل های مشابه خودداری کنند.

بروی عکس کلیک کنید

داستان یک سیاست و یک سایت

2009-05-13T21:30:00.000+03:00

بیچاره آن کسانی که سالها در ایران برای داب ، برای سوسیالیزم و برای تقویت پایه های این اندیشه ها و حتی اندیشه ی کسانی که امروز نارفیق اند ، در ایران فعالیت کرده اند و اکنون باید بی هیچ توقعی روزگار سپری کنند و برگه های ادعانامه های حکمتیست ها را ورق بزنند. باید از آنها بشنوند که داب را ما ساختیم و پس اکنون باید کنترل اش کنیم. آنها می خواهند ما را قانع کنند که کسانی که در ایران ، حال برای این سازمان و یا برای هر هدف دیگری در مجموعه ی داب فعالیت کرده اند ، هزینه کرده اند ، زمان صرف کرده اند و ... از هیچ اراده ی مستقلی برخوردار نبوده اند. شاید می خواهند ما را به تعدادی مهره فرو بکاهند ، اما به یاد بیاورند که حتی در حد یک پاراگراف هم نمی توانند مانند نویسندگان داب بنویسند و در همان محل زندگی شان نمی توانند با 2 نفر به سمت انجام یک کار مشخص سیاسی گام بردارند.
سایت و حکمت اختیار آن در دوران گذشته و شاید هم اکنون نیز از همین تفکرات سرچشمه میگیرد. تفکری که دائما از طرف حکمتیست ها و عناصر اطلاعات جمهوری اسلامی با تاکید بدان پرداخته می شود. هر دو می خواهند حزب حکمتیست را عامل اصلی در این اتفاقت معرفی کنند و هر یک بنا به اقتضای منفعت مشخصی و البته جالب اینجاست که این باعث نمی شود که خودشان " پروکاتور پلیس " بشوند.
بنابراین برای تثبیت موقعیت و برای موفقیت در پروژه ی بالا برای سایت اتفاقات این چنینی می افتد:
بعد از دستگیری های سری اول سایت به ابتکار چند تن از رفقای داخل تاسیس شد، اما پس از دستگیری های دوم مشخصات سایت بدست بهرام مدرسی افتاد. پس از آن، یعنی زمانی که دیگر اکثر رفقا یا داخل زندان بودند و یا به تازگی از زندان آزاد شده بودند و شخصا از ایران خارج شده بودم این سایت از طرف مالک خودخوانده اش به عنوان "امانت" معرفی شد که نمی تواند این امانت را به دست هر کسی در این مجموعه (داب) بدهد و می بایست صاحبان اصلی اش ، که همان کسانی هستند که امروز استعفا می دهند ، بیایند، تا به آنها تحویل دهد. این در حالی است که اساسا زمانی که سایت به وجود آمد ، بهروز در زندان بود و کسان دیگری سایت را تاسیس کردند. در نتیجه به من و البته چند نفر دیگر گفته شد که سایت به هیچ وجه به ما داده نمی شود و البته پس از مدتی خوشبختانه صاحبان امانت بازگشتند و گویا به آنها تحویل داده شد ، البته احتمالا در حد حرف. خوشبختانه ما در این میان دلایل این امانت داری را فهمیدیم و همچنین معنای فعالیت مشترک سیاسی را.
اما چرا سایت اینقدر اهمیت یافته که می بایست ما در مورد اش بنویسیم؟ تنها به چند دلیل ساده ... گذشته از اینکه سایت ابزار ارتباط با بسیاری از رفقا و فعالین داخل محسوب می شده است ، در حال حاضر از نظر من سایت یک مدرک است برای اثبات بسیاری از ادعاها .
حزب حکمتیست همسو با وزارت اطلاعات تلاش دارد تا خودش را به عنوان بازیگر اصلی این جنبش دانشجویی نشان بدهد و تمامی تحلیل هایش را نیز بر همین پایه مستدل میکند .گذشته از اینکه چه بر سر جنبش مان آمد و بدون توجه به اینکه داب اکنون دیگر معنای زمینی مشخصی ندارد ، تنها به جهت جلوگیری از بعضی جعل ها لازم است بگویم که دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب تعداد جوانان بسیاری بودند که نه فقط در دانشگاه بلکه در عرصه های دیگر فعالیت میکردند و مشخصا "نقش" حزب حکمتیست در این میان مانند همان هواداران تیم فوتبال بروی صندلی استادیوم است. منظور از نقش در اینجا همان پراتیکی است که داشتیم و همان تصمیماتی است که در لحظات حساس گرفته می شد و همان شکلی است که می دانستیم با اتکا بدان می توان مراسمی را به سرانجام رساند. اما من درباره ی درجه نفوذ تفکر کمونیسم کارگری و پس از آن حکمتیسم در این جنبش صحبت نمیکنم ، کما این که در مطالب قبلی بدان اشاره ی کوچکی داشتم.
از نظر من بهتر است حزب حکمتیست بدنبال یک موضوع دیگر برای استوار کردن سیاست هایش بگردد و از این شیوه دست بشوید که در این صورت بسیار بیشتر به این جنبش کمک میکند. برای برخی اعضایش که تصور میکنند آفریننده ی ما هستند روشن کند که ما همیشه اراده داشته ایم و اکنون هم با اراده ی خودمان می توانیم بسیاری کارهای دیگر انجام دهیم. به دنبال جذب افراد و به دنبال پیشبرد خط فکری خودش باشد اما از شیوه هایی مانند گروگانگیری در هر سطحی دوری کند و به افرادی که برایشان احترام قایل شدند ، بدان ها بها دادند ، سالها آنها را با عنوان رفیق صدا کردند و زندگی شان را با اندیشه های آنها یکی کردند بیش از این ارزش بگذارد.

هر چه باشد ادعای یک حزب کمونیستی را دارد.

درباره ی یک فضای ساختگی

2009-05-11T14:05:00.001+03:00

در فضای کنونی و خصوصا در فضایی که پس از دستگیری ها بوجود آمد و در واقع بوجود آورده شد، هر کسی که انتقادی به داب و یا سازمان مرتبط با بعضی اعضای آن می داشت ، بلادرنگ جاسوس معرفی می شد.
استنتاجاتی که نشان می دادند این شخص همکار با جمهوری اسلامی است از این قرار بودند که :
این شخص با انتقاد از دانشجویان و بازگو کردن مسائل داخل زندان و پرده برداشتن از حقایق اتفاق افتاده ، به تلاشی که جمهوری اسلامی برای تکثیر اطلاعات انجام می دهد، یاری می رساند ، پس همکار جمهوری اسلامی است. در همین حال حزب حکمتیست نیز خصوصا در فضای اپوزیسیون بر این موضع بسیار پافشاری کرد و تلاش نمود تا حقیقت را بدین شکل نشان دهد که هر بحث و صحبتی درباره ی دانشجویان و حزب و بیان وقایع ، منجر به در خطر افتادن دانشجویان در ایران و همچنین در ادامه ی آن همکاری با جمهوری اسلامی می شود.
تز در خطر افتادن دانشجویان با این فرض می توانست درست باشد که فرضا سازمان اطلاعات جمهوری اسلامی هیچ چیز در باره ی وقایع ذکر شده نمی داند و با استفاده از بحث ها در فضای اپوزیسیون خارج از کشور و برملا شدن حوادث ، اطلاعاتی بدست می آورد که می تواند بواسطه ی آنها دانشجویان را محکوم کند. حال این که عمده ی اطلاعاتی که درباره ی فعالیت های دانشجویان در این 1 سال و چندین ماه پخش و منتشر شد توسط خود ماموران اطلاعات جمهوری اسلامی بوده و این چیزی است که هم اکنون نیز همگان بدان واقفند. پس در حالی که این اطلاعات از خود زندان خارج شده و عناصر اطلاعاتی در پخش آن دست داشته اند، نمی تواند این موارد بدرد خود پخش کنندگان آن بخورد، مگر در صورتی که باعث باز شدن راه پخش اطلاعات جدیدی باشد.
خوشبختانه موارد مختلفی از فعالیت ها که شخصا در جریان آن بودم به هیچ وجه حتی در زندان هم آشکار نشده اند و حتی به هیچ وجه پخش نشده اند و حیطه ی گردش مباحث حول همان مسائل آشکار شده در زندان است.اما حزب حکمتیست تلاش دارد تا از این فضا جلوگیری به عمل آورد تا بحث و نظری داده نشود و مایل است که تمام اینها را بی جهت به پای مسائل امنیتی بیاندازد .
اما سوالاتی را می توان طرح کرد و آن این که آیا مطالب و مقالات مربوط به اعضای رسمی این حزب که در دفاع از داب می نویسند ، جان فعالین داخل را به خطر نمی اندازد؟
آیا تاکیدهای مختلف افراد این سازمان بر این که این دانشجویان با آنها تداعی شوند نمی تواند مشکل امنیتی برای کسی بوجود آورد ؟
اگر بحث مسائل امنیتی باشد ، پس می توان این جنبه از قضیه را هم دید و بدان دامن زد.
پس بهتر است به این بحث امنیت حقیقتا پایان داده شود.
شکی نیست که جنگی در بین است و جمهوری اسلامی دائما مشغول دامن زدن به اختلافات است . اما مقصر این فضا من و یا کسانی که این چنین لحنی دارند نیستند . من و هر کس دیگری که با این لحن سخن می گوید از حقمان دفاع میکنیم .مقصر اصلی در این ماجرا آن کسی است که زندگی و تلاش های چندین ساله ی من و دوستانم را با یک روش ابتدایی و با تلاشهای ادامه دار از آن خود میکرد. مقصرین کسانی هستند که برای مبارزه ی جمعی ما در این سالها اهمیتی قایل نشدند و خواستند تا با مماشات همه چیز را در یک یا دو رقم فیصله دهند. و مقصر کسی است که تصور میکرد که ما افرادی هستیم که هنوز در دنیای سیاست ، کودکان ابله هستیم که با یک حرکت بازی خواهیم خورد.
این جنگ و نبرد بین دانشجویان ، کارگران ، زنان و دیگر شاخه ها که خواهان حقوق خود هستند ، در جامعه در جریان است و حزب حکمتیست می تواند خود به عنوان یک سازمان سیاسی ، با دیدن این مبارزات نظرات خود را در این بین ترویج کند و چه بسا باعث پیشبرد مبارزات باشد ، اما نمی تواند از طرف یک سازمان دانشجویی به عنوان مدعی ظاهر شود و از این فضای سرکوب به نفع خودش استفاده ای ببرد. دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب بواسطه ی تاریخ مشخصی که پشت سر گذاشته اند، شناسنامه ای دارند که می توانند هر زمان ادعای حقانیت کنند و سکوتی که اکنون حکم فرماست و تا پیش از این نیز حکم فرما بوده تنها بدلیل همین فضای شکننده که ایجاد شده ، بوده است.

واقعیات گذشته بر داب، مایه ی شرمساری حکمتیست ها می شود

2009-05-05T10:19:00.000+03:00

پس از یک سال و چندین ماه که از سرکوب دانشجویان چپ و اتفاقات مختلف مربوط بدان ها در ایران گذشت و همچنین پس از واکنش های بسیاری که افراد و احزاب مختلف نسبت به این حوادث داشته اند ، به نظر می رسد که اکنون تا حدودی بتوان حوادث را بدور از آشوب بررسی کرد. البته بسیاری از واکنش ها موجب باز شدن سر دعواهای کهنه بین احزاب شد و حتی به خود دانشجویان بنا به دلایلی که اکنون دیگر واضح شده است هم سرایت کرد. اکنون از دورانی که هر انتقاد یا بحثی زمینه ی اتهامات بعدی را آماده می ساخت شاید گذشته باشد، اگر چه شاید همچنان یکی از ترفند ها برای به زانو درآوردن منتقدین باشد اما بیش از این سکوت کردن تنها می تواند مسبب بروز اتفاقاتی باشد که شاید بتوان جلوی آن را حداقل بواسطه ی نشان دادن جنبه ای از واقعیات گرفت. متشنج ساختن فضا و امنیتی جلوه دادن آن در دوران پس از سرکوب توانست بسیاری از دانشجویان را ، از واکنش نشان دادن نسبت به این وقایع منصرف سازد و زمینه ای را برای غلبه فکری حزب حکمتیست بر اوضاع ایجاد نماید ، اما شرایط آنچنان که تصور می شود امنیتی نیست و رفقا در زندان بیش از تمام آنچیزی که تصور می شد را در زیر فشار اقرار کرده اند و تمامی این بازی های امنیتی برای جلوگیری از پیدا شدن حقایق است که البته چندان توفیقی هم نیافته است. براین اساس هیچ تصوری نباید وجود داشته باشد که هر نوشته ای لزوما کد امنیتی یا چیزی مشابه این است زیرا امروز از هر کس که بپرسید ریز جزئیات اتفاقات را می داند. حزب حکمتیست تا امروز از گفته های خلاف حقیقت در این رابطه استقبال میکرد ، اما بهتر است امروز خلاف حقیقت را به این رابطه ها نفروشد و از واقعیات استقبال کند.
پیشنهاد به سوی واقعیات رفتن را به این منظور مطرح نمی کنم تا یک سازمان سیاسی را رسوا کنم بلکه جنبه ی مهم تری را در خود دارد. بیشتر از اینکه بخواهم یک حزب سیاسی را مورد نکوهش قرار دهم ، این موضوع برایم اهمیت دارد که کسانی که پس از این مایلند با این سازمان یا هر سازمان دیگری فعالیت کنند بتوانند گوشه ای از اتفاقات را دریابند و سیاست را از سر دیگری هم بفهمند . تلاش هر فعال سیاسی در ایران دست کم اینست که بتواند خواست هایی که بنا به تشخیص اش به صلاح جامعه است به نحوی به کرسی بنشاند و در نهایت برای بسیاری از فعالین سیاسی ما، این از مسیر حذف تمام و عیار جمهوری اسلامی می گذرد. تلاش برای متحول ساختن جامعه به نحوی مثبت بستگی زیادی به فعل و انفعالات اجتماعی در درون جامعه دارد و همین نقطه می تواند موجب سرخوردگی یا پیروزی های بزرگ شود . مسیر پیموده شده برای فعالین چپ در جامعه دستخوش سرخوردگی گشت و بنا به مسیر اشتباه اش تنها پیروزی های موضعی کسب میکرد که می توانست این روند با اتفاقات و تصمیم گیری های دیگری همچنان به راه خود ادامه دهد و فراتر از اینها ما را به سوی پیروزی های بزرگتری بکشاند. اما به هر حال اکنون دیگر جلوگیری از تکرار اشتباهات اهمیت بسیار دارد تا پیگیری یک سیاست ابلهانه .
/////////////
همچنان که در بسیاری از تحلیل ها دیده می شود آن چیزی که بیش از هر چیز در شکل گیری چپ در دانشگاه ها و خصوصا در دانشگاه تهران نقش بازی کرده است ، در ارتباط است با دوره ی تاریخی ای که سیاست ایران از سر گذراند و دانشجویان را به فاز جدیدی از مبارزه کشاند که گروه های مارکسیست نیز از پس این اتفاق سیاسی ، گویی که برآمدند. افول اصلاحات در سیاست ایران و در عین حال دلسردی دانشجویان از این پروژه ی سیاسی که در دانشگاه ها تا پیش از این ارزش و اعتباری یافته بود موجبات یک شکاف گسترده را در دل فعل و انفعال های سیاسی در درون دانشگاه فراهم آورد که در این بین مارکسیست ها توانستند رشد کرده و بیش از گذشته نظرات خود را ترویج کنند.
این تحلیل ، تحلیلی است که عموما شاید درست باشد و احتمالا بتوان گفت که آنچیزی که موجبات موفقیت و رشد چپ در دانشگاه ها و حتی تا حدی در درون جامعه ی ایران شد، رنگ باختن اصلاحات سیاسی برای حل مشکلات جامعه و ناتوانی آن برای بهبود شرایط بوده که طیف های گسترده ای از دانشجویان را به سمت مبارزه ای رادیکال تر کشاند ، اما این بدان معنا نیست که درصورت حتی موفقیت این بخش داخل حاکمیت ایران ، هیچ نسل یا گروه مارکسیستی در جامعه و یا دانشگاه ها شکل نمی گرفتند. به هر رو بنا به شرایط جامعه و همچنین جایگاه چپ در سنت مبارزاتی تاریخ سیاسی ایران انتظار رشد مارکسیسم در ایران انتظار بیهوده ای نبوده است و تنها آن چیزی که مورد سوال بوده است شکل فعالیت در چنین جامعه ی خفقان زده ای بوده که چگونه می توان با شرایط سرکوب و اختناق و در حالی که هر گروه و سازمان و دسته ای به جز دسته جات حکومتی منع قانونی و فعالیتی دارند ، فعالیت مارکسیستی را آغاز کرده و نشو و نما داد.
جدای از تحلیل تکراری بالا ، من می خواهم تنها جنبه های قابل بررسی دیگری از نتایج این حرکت چپ دانشجویی در این چند ساله را نشان دهم. برخلاف تحلیلی که در بالا اشاره شد ، به نظرم اگر حتی شرایط سیاسی ایران با اشکال سیاسی دیگری پیش می رفت و یا اصلاحات به این درجه بی اعتبار نشده بود، جنبش چپ و کمونیستی به هر شکل و با هر روشی بواسطه ی فعالین اش در جامعه جای خود را باز کرده و این نسل جدید از مارکسیست ها باز هم نشانه هایی از خود در جامعه بروز می دادند.
بیش از هر چیز وبدون اینکه بخواهیم به شرایط اتفاقات سیاسی جامعه در آن دوران برگردیم ، کاملا مشهود بوده که نسلی جدید و انسانهای دیگری که تعلق خاطر به این جنبش و نحله ی فکری داشتند شروع به فعالیت در جامعه کرده و مشغول تجهیز خود به تئوری و عمل وابسته بدان شدند. مشخصا آن گونه که به اطلاع من برمیگردد ، از سال 81 چند نفری از جمله خودم بنا عقیده ی مشترک مان در ارتباط با فعالیت در راستای سیاست های واحدی به دور هم جمع شدیم و فعالیت هایی را آغاز کردیم . فعالیت افراد مختلف در این دوران و نه فقط اشخاص مشخصی ، به هر شکل بسیاری از ما را به هم نزدیک ساخت و شاید نتیجه ی فعالیت کم و بیش افراد درون این جنبش که حال اکنون به نام یک جنبش دانشجویی شناخته شده اما پراکنده گی های بسیار بیش از یک جنبش دانشجویی داشت ، موجب رشد آن شد. رشدی که همانطور که اشاره کرده ام تنها محدود به دانشگاه نبوده و عرصه های مختلفی را به هم پیوند میزد. اما توجه را می خواهم به این موضوع جلب کنم که چگونه تعداد بسیاری از فعالین چپ که تا سال 86 به هم پیوسته بودند و هر یک در گوشه ای از جامعه مشغول فعالیت بودند ، ناگهان این چنین متلاشی می شوند؟
این موضوع و بررسی اش از این سر، بیشتر از تحلیل تکراری بالا اهمیت دارد ، زیرا آن تحلیل اگر چه شاید در بخش هایی درست باشد ، اما همه چیز را به شرایط گره می زند و نقش انسانهای فعال در این اتفاقات را نادیده میگیرد . از سوی دیگر اگر از حزب حکمتیست هم بپرسید ، به شما همین تحلیل را ارائه می دهد ، در حالی که همین حزب و کسانی که شاید توان پیشگیری از بروز این اتفاق را داشتند در روزی که باید شرایط را می سنجیدند ، از سنجیدن شرایط سر باز زدند و تنها به فکر هیجان پس از پایان مراسم بودند. به همین دلیل بهتر است از تحلیلی که با محور قرار دادن شرایط جامعه ایران به عنوان نتیجه ی بروز این حرکت دانشجویی جستجو را آغاز میکند گذر کنیم و محور را همانطور که از نزدیک ملموس بوده بروی افراد مختلف و ارتباطات این افراد با حزب حکمتیست ، اتفاقات در درون جامعه ، مکانیسم های تصمیم گیری و موارد عینی دیگری قرار دهیم. اما اکنون ناچارا بنا به دلایلی تنها تلاش میکنم گوشه هایی از این اشکال را بیان کنم و برخی حواشی زائد را که در این دوران بوجود آمده بود پاک کنم تا بلکه در آینده بهتر بتوانم (چه خودم یا هر شخص دیگری) در این رابطه صحبت کنم.
///////
اشتباهات برای هر یک از ما بنا به این که تنها با تجارب مبارزاتی ابتدایی نسل پیش از طریق مکتوبات آگاه بودیم امری اجتناب ناپذیر بوده و نمی توان خودسرانه تمام انتقادات را رد کرد . گمان می کنم که در این راستا بر هیچ کس پوشیده نیست که برخی جریانات که انتقادات را روانه جنبش چپ دانشجویی ساختند بنا به مقتضیات سازمانی خودشان یا به دفاع و یا به محکوم کردن این حرکات پرداختند ، اما این دلیلی بر این مدعاها نیست که تمام انتقادات بی پایه و اساس است. نقش سازمان هایی که با دانشجویان نیز در دوران های مختلف در این سالها همراه و همکار بوده اند نیز نباید از نظر دور بماند و می بایست آن را نیز حداقل برای خودمان که از نزدیک درگیر بوده ایم روشن سازیم .
آنچیزی که مشخص است این است که تعدادی از دانشجویان با حزب حکمتیست ارتباط داشته اند و از جمله ی اینها خود من و برخی از دوستانم که این ارتباطات برای مان به عنوان زمینه ی فکری و عملی فعالیت محسوب می شده است. اگر چه این ارتباط به 2 یا 3 نفر از این حزب محدود می شده است اما من آن را به کل حزب حکمتیست تعمیم می دهم و در همین رابطه ، این شکل از ارتباط تقریبا برای تمامی کسانی که با این حزب فعالیت می کرده اند به همین نحو بوده و کم یا زیاد این ارتباط در موارد مختلف متغییر بوده است.
در حقیقت هر یک از افرادی که مستقلا ارتباطاتی با حزب مذکور داشته اند، تک به تک در موارد مختلف چه در دانشگاه و چه خارج از آن به مشورت با طرف مربوط به خود می پرداخته اند و براساس این مشورتها و با علم به سیاست های حزب و با بهره از روش های مشخصی که در بین فعالین سیاسی شناخته شده است ، به فعالیت می پرداخته اند. در همین راستا لازم بذکر است که شناسایی خط فکری افراد بقدری کار ساده ای بود که هر کس که یک بار خط سیاسی احزاب مختلف را می خواند و 1 سال فعالیت سیاسی و برخورد های نظری و عملی با فعالین دیگر داشت ، براحتی می توانست با یقین به خط فکری هر کس پی ببرد. بنابراین این که چه کسانی حکمتیست بوده اند و یا کسان دیگری خط فکری و سازمانی دیگری را دنبال می کرده اند ، مشخصا در عرصه فعالیت در دانشگاه ، تنها با پیگیری سرمقاله ها و مقالات افراد قابل ردیابی بوده و چندان کار سختی نبوده است و در خارج از آن نیز بواسطه ی فاکتور های دیگر.
تا پیش از وقایع متصل به 13 آذر 86 و شاید چند ماهی قبل از آن ، گستره ی سرکوب های اجتماعی کم و بیش آغاز گشته بود و فضای جامعه رو به بسته شدن می رفت، اما علیرغم اینکه بعضی از رفقا به این موضوع واقف بودند که برگزاری چنین مراسمی می تواند هزینه ای را در پی داشته باشد ،بنا به اینکه تصمیم جمعی دیگر خلاف این بوده و البته در جلسات با حزب مربوطه بر این موضوع تاکید گشته بود که در صورت امکان مراسم به صورت مستقل برگزار شود ، بنابراین نه تنها نظر به برگزاری مراسم بلکه به برگزاری مستقل آن داده شد.
دلایل سرکوب 13 آذر را می توان در چند سال گذشته اش بررسی کرد و نقش حزب را در آن دید. به عنوان یک فاکتور جزئی تنها به این موضوع اشاره میکنم که برای حزب حکمتیست چندان اهمیتی نداشت که فعالین اش در داخل کشور شناسایی شده و نزد عوامل اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی به عنوان فعالین این سازمان شناخته می شوند . این ناشی از یک تئوری توهم بود که بواسطه ی این حزب در ذهن ما نفوذ کرده بود و ما را نیز نسبت به اوضاع خوش بین می کرد. اینکه فعالین اجتماعی سرکوب نمی شوند و یا در صورت دستگیری با کمترین هزینه آزاد می شوند. شاید چیزی شبیه به این تئوری بود که عده ای را به یک عملیات شبه نظامی کشاند که حقیقتا بهترین بهانه بود برای سرکوب. در عین حال چنین نمونه ای را که در بالا ذکر کرده ام حقیقت غیر قابل انکار است زیرا خودم والبته تعداد دیگری از رفقا در سال های قبل تر فهمیده بودیم که عوامل اطلاعاتی از این حقیقت که ما به چه شکل فعالیت میکنیم و با چه سازمانی در ارتباط هستیم ، مطلع اند. اما چندان بهایی به این موضوع داده نشد و همه چیز مانند گذشته امتداد یافت.
در ادامه ی این موضوع ، بسیاری افراد دانشجویان را آوانتوریست خواندند. اما گذشته از این که کدامیک تا چه حد بدین شکل عمل کرده اند ، باید گفت که یک سیاست مشخص که منوط به هدف دیگری بوده و نتیجه ای جز همان برداشت آوانتوریستی نداشته بر ما حاکم بوده است. تمامی شاخ و بالها و صحبت های افراد این حزب در رابطه با دانشجویان بروشنی نشان می دهد که در دوره ی دستگیری ها هم چندان نگران به نظر نمی رسیدند و گویی هدفی تامین شده بود . این که بتوانند همه جا جار بزنند که اینها همه با ما بودند اهمیت بسیار بیشتری از اتخاذ هر سیاست دیگری یافته بود. "ماجراجویی" که همه جا از آن صحبت کرده اند ، قبل از هر چیز مربوط است به یک روش سیاسی و یک خط و مشی مشخص که بر ذهن و عمل هر یک از ما حاکم بوده و این مشی و روش قبل از هر چیز در ساختار این سازمان سیاسی قابل ردیابی است.
حزب حکمتیست بواسطه ی رهبران اش ، در دوره ی دستگیری ها و پس از آن علائم و کدهای بسیاری را بروز داد که این دانشجویان با آنها تداعی شوند و کما اینکه اینگونه بود ، اما از عکس العمل هر شخص ثالثی در این رابطه بلافاصله یک حاشیه ی امنیتی ساختند . بوضوح در این دوره آشکار گشت که سیاست این سازمان اساسا از کجا سر برمی آورد و چگونه در این سالها سیاست های مختلف و متفاوتی که این سازمان ارائه می کرده و به عنوان خط سیاسی واحد عده ای از ما در ایران بوده است ، از پایه ی اجتماعی برخوردار نبوده که هیچ ، بلکه مطلقا مبتنی بر منافع عمومی یک گروه ، در نهایت قرار داشته است. آنها ما را پایگاه اجتماعی خود می دانستند ، اما اکنون که این پایگاه ویران شده و تاثیر گذاران باوجدانش آواره شده اند ، می بایست حداقل بواسطه ی گفتن حقایق و پیگیری روش هایی فراتر از منافع سازمانی شان تایید شعارهای هر روزه شان را عملی میکردند، اما اینگونه نشد و شاید نمی توانست بشود و این چنین است که می بایست اعضای این سازمان و عده ای دیگر همچنان تصور کنند که داب وجود دارد و حزب حکمتیست در حال مبارزه با جمهوری اسلامی است . این روش آخری یکی از مضحک ترین روش ها در سیاست ها و برنامه ریزی های داب و حزب حکمتیست به شمار می رود.
من قصد داشته ام تا جزئیات مشخصی از گفته های بالا را ، بیش از این بشکافم و نهایتا هم بروی افراد تاکید کنم ، اما در حال حاضر بنا به دلایلی این مطلب را در همین جا نگه می دارم و گفته های بیش از این را بعدها عنوان میکنم.

نگرانی عفو بين‌الملل از بدرفتاری و شکنجه دانشجويان زندانی

2009-03-06T16:50:00.000+02:00

عفو بين‌الملل با صدور بيانيه‌ای از بازداشت چهار دانشجوی عضو گروه «دانشجويان آزادی‌خواه و برابرطلب» خبر داده و نسبت به بدرفتاری و شکنجه آنها در زمان بازداشت ابراز نگرانی کرده است.این جنبش مدافع حقوق بشر در بيانيه خود آورده است که ساناز الهياری، نسيم روشنايی، مريم شيخ و امير حسين محمدی‌فر روز ۱۱ اسفند ماه دستگير و طبق گزار‌ش‌ها‌ به زندان اوين منتقل شده‌اند.عفو بين‌الملل احتمال می‌دهد که دستگيری اين افراد که آنها را وابسته به گروه «دانشجويان آزادی‌خواه و برابرطلب» خوانده، در ارتباط با تظاهرات دانشجويی ۵ اسفند ماه در دانشگاه صنعتی اميرکبير باشد.در ادامه اين بيانيه آمده است از آذر ماه گذشته دستگيری‌های خودسرانه و ايذاء و اذيت دانشجويان،افراد وابسته به اقليت‌های دينی و قومی، فعالان کارگری و فعالان حقوق زنان رو به افزايش گذاشته که ممکن است مرتبط با خاموش کردن صدای منتقدان و مخالفان پيش از انجام انتخابات رياست‌جمهوری در خرداد ماه آينده باشد.
این نهاد بین‌المللی در بيانيه خود به دستگيری بيش از ۷۰ دانشجوی دانشگاه صنعتی اميرکبير اشاره می‌کند که در پی تظاهراتی آرام در اين دانشگاه بازداشت شدند. با دستگيرشدگان بدرفتاری شد اما صبح روز بعد بيشتر آنها آزاد شدند.دستگيری دانشجويان در روزهای بعد هم ادامه پيدا کرد و از جمله عباس حکيم‌زاده، مهدی مشايخی، نريمان مصطفوی و احمد قصابان از اعضای انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه اميرکبير، نيز دستگير شدند.عفو بين‌الملل در ادامه خواستار جلوگيری از بدرفتاری و شکنجه بازداشت‌شدگان شده و از مقام‌های مسئول خواسته که امکان تماس فوری آنها با خانواده‌، وکيل و در صورت نياز متخصصان پزشکی را فراهم آورند.در پايان اين بيانيه گفته شده است که اگر دانشجويان بازداشتی تنها به دليل ابراز نظر و استفاده از حق خود در آزادی تجمع دستگير شده‌اند، زندانی سياسی شناخته شده و بايد فوراً و بدون قيد و شرط آزاد شوند.

بی خبری از وضعیت امین قضایی

2009-03-03T16:32:00.000+02:00

از 2 روز پیش تاکنون، یعنی پس از یورش نیروهای امنیتی به منزل امین قضایی و دستگیری رفقایش ، همچنان خبری از امین قضایی فعال دانشجویی چپ و وضعیت اش در دست نیست و با توجه به شواهد موجود و اخباری که از طریق یکی از رفقایش به دست آمده ، او از طرف مامورین اطلاعاتی تهدید به مرگ شده است. به نظر می رسد امین قضایی از روز یکشنبه تاکنون تحت تعقیب می باشد و نیروهای اطلاعاتی به شدت به دنبال یافتن وی می باشند و در این میان دوستان و خانواده ی وی در نگرانی از وضعیت اش بسر می برند. براین اساس و با توجه به شرایط وی و نحوه ی دستگیری رفقایش ، احتمال می رود که دستگیری های بیشتری را شاهد باشیم.

اقدام فوری برای حمايت از فعالين کارگری نيشکر هفت تپه

2009-02-20T23:32:00.000+02:00

آنگونه که (ای-یو-اف) گزارش می دهد 5 تن از فعالین کارگری نیشکر هفت تپه ، روز يکشنبه مورخ ۲۲ فوريه برابر با 4 اسفند به جرم "اقدام علیه امنیت ملی"محاکمه خواهند شد.
لطفا برای حمایت از این کارگران که جرمی جز دفاع از حقوق خود ندارند و به جرایم واهی ( بر طبق روال دادگاه های جمهوری اسلامی ) اتهاماتی به آنها وارد شده است، بروی این گزینه کلیک کنید و اعتراض خود را ارسال کنید.
لطفا اينجا را کليک کنيد
با تشکر
اريک لی

اخبار رسیده از دانشگاه شیراز

2009-02-18T14:30:00.000+02:00

یونس میرحسینی که 14 روز است در بازداشت اطلاعات شیراز بسر میبرد و مدت 11 روز از اعتصاب غذای او می گذرد تحت شکنجه شدید قرار گرفته و علت این امر که پرونده او از سوی اطلاعات جهت رسیدگی به دادگاه فرستاده نمی شود این است که آثار شکنجه بر روی بدن او از بین برود. گفته شده که وضع جسمی او به دلیل بیماری کولیت و اعتصاب غذای طولانی مدت و شکنجه ی روحی و جسمی به شدت وخیم است. این در حالیست که او هنوز قاضی ندارد و پرونده او هنوز به دادگاه فرستاده نشده.این روند غیر قانونی و برخلاف حقوق بشر است.
خبر ارسالی برای کمیته دانشجویی بلژیک
2009-02-18

بسی رنج بردم در اين سال سی...

2009-02-17T22:46:00.000+02:00

بيانيه نشريه دانشجويی بذر

22 بهمن 1387

30 سال از آغاز حاكميت رژيم مذهبی بر ايران می گذرد. سی سال، زمانيست قابل توجه؛ عمريست سپری شده از نسلی كه جوان بود و يك قيام واقعی را تجربه كرد، و نسل ديگری كه باليد و مبارز شد. جمهوری اسلامی، عليرغم مبارزه مردم و سوار بر فداكاری مردم، جايگزين رژيم سلطنتی شد. مهم اين بود كه اصل و پايه دستگاه دولت ارتجاعی طبقه استثمارگر، دست نخورده بماند كه ماند. امپرياليسم آمريكا كه ارباب رژيم پهلوی بود وقتی كه با بحران انقلابی و انفجار خيزش توده ها روبرو شد، برای جلوگيری از خطرات بزرگتری كه منافعش را تهديد می كرد، يك سازش تاريخی بزرگ انجام داد. روی كار آمدن جمهوری اسلامی، نتيجه آن سازش بود. با اين كار، نظام ستم و استثمار ادامه يافت؛ وابستگی به امپرياليسم ادامه يافت؛ اسارت و بردگی و فلاكت توده ها ادامه يافت و تشديد شد.
به قدرت رسيدن نيروهای بنيادگرای مذهبی و استقرار اسلام سياسی در ايران محصول يك رشته عوامل اقتصادی و سياسی و اجتماعی بود. قدرت گيری اين نيروها در شرايطی اتفاق افتاد كه نيروهای مختلف چپ در ايران مانند كل جنبش بين المللی كمونيستی دچار بحران و سردرگمی بودند. آنها در مجموع نه برای استفاده از بحران انقلابی آمادگی داشتند و نه تحليل صحيحی از نيروهای مذهبی بنيادگرا داشتند. ضعف چپ انقلابی، عامل مهمی بود كه خمينی و متحدانش بتوانند بر ناآگاهی و توهمات موجود در ميان مردم سوار شوند و به قدرت برسند.
سی سال حاكميت جمهوری اسلامی، فراز و نشيب های بسياری را به خود ديد. طبقه حاكم تمام توان خود را به كار برد تا اين فراز و نشيب ها را در جهت حفظ پايه های نظام خود مورد استفاده قرار دهد. از سركوب وحشيانه نيروهای چپ و مخالف خود از همان ماه های آغازين ايجاد حكومت اسلامی تا شروع سركوب منظم زنان كه فقط چند روز بعد از قيام بهمن به راه افتاد؛ از اجباری كردن حجاب و ترويج مردسالاری تا تصويب قوانين شرعی قرون وسطايی در همه زمينه های اجتماعی و مدنی و فرهنگی؛ از سركوب فعالين جنبش كارگری، مصادره «خانه كارگر» و متلاشی كردن شوراها و تشكل های مستقل كارگران كه محصول قيام بودند تا سركوب دانشجويان و جوانان و پاكسازی دانشگاه ها از نيروهای مترقی و چپ كه نمود بارز آن «انقلاب فرهنگی» و تعطيلی دانشگاه ها به دست مرتجعان شبه روشنفكری نظير عبدالكريم سروش بود.
رژيم در تمام اين سالها، حركتی بسيار برنامه ريزی شده و كار ساز انجام داد. يعنی بمباران ايدئولوژيك ذهن و تفكر جامعه به شكل های گوناگون. مذهب حربه اصلی رژيم در اين كار شد. در همين زمينه، تدوين و تصويب قانون اساسی بر پايه اصول شرعی و فقهی اسلام، سازماندهی نماز جمعه ها در سطح كشور، ايجاد پايگاه نماز جمعه در دانشگاه تهران كه مركز قدرت چپ و ايده های لائيك و سكولار به حساب می آمد، تخصيص بودجه عظيم برای تبليغ و ترويج مذهبی و گسترش مسجد سازی، و تبديل رسانه های عمومی به يك مكتبخانه «مدرن» را پيش بردند.
وقتی كه جنگ ارتجاعی ايران و عراق شروع شد، رژيم اسلامی از اين پديده خانمانسوز تحت عنوان «بركت الهی» استقبال كرد. نسلی از جوانان با همين تبليغات عوامفريبانه و با آرزوی بهشت، به كام مرگ رفتند تا نظام استثمار و ستم باز هم بچرخد و ادامه حيات بدهد.
تا آنجا كه به سرنوشت و موقعيت جنبش دانشجويی طی اين سی سال مربوط می شود بايد گفت كه بعد از «انقلاب فرهنگی» رژيم و سپس دستگيری ها و كشتار بزرگ نيروهای چپ و انقلابی در آغاز سال های 60، جمهوری اسلامی دوباره دانشگاه ها را باز كرد. با آن سركوب گسترده، رژيم اميد داشت كه بالاخره يك دانشگاه اسلامی بسازد كه به اهداف ضد انقلابيش خدمت كند و برايش دردسر ساز نباشد. در نتيجه، دانشگاه كه ساليان سال مهد آگاهی و مبارزه بود تا نيمه دهه 70 در سكوت فرو رفت. رژيم بر دانشگاه تسلط پيدا كرده بود و تشكل های دانشجويی هم تأييد كننده سياست های جمهوری اسلامی بودند و ابزار حكومت به حساب می آمدند.
اما اين اوضاع تغيير كرد. بعد از پايان جنگ، نسل جديدی به دانشگاه ها راه پيدا كردند كه آماج مستقيم تبليغات ايدئولوژيك دوران جنگ نبودند. ذهن اين جوانان خالی از نوستالژی و توهمات مذهبی دهه 60 بود. آنان نه منافع مادی در حمايت از اين رژيم داشتند و نه خاطرات خودفريبانه ای از دهه قبل، تا با آن نشئه شوند. در همين دوره بود كه مهره جديدی از دل جمهوری اسلامی رو شد. ورود خاتمی به صحنه، نشانه نيازهای رژيم اسلامی در اين شرايط جديد برای حفظ اركان خود و مهار بحران های سياسی و اجتماعی بعد از جنگ بود. اين نياز را بخش های قدرتمندی از رژيم احساس كردند و در رقابت و تضاد با جناح ديگری از جمهوری اسلامی، خاتمی را نامزد رياست جمهوری كردند. خاتمی تلاش می كرد به زبان نسل جوان حرف بزند. جريان معروف به دوم خردادی ها، كارناوالی بود كه می خواست خود را رهبر و نماينده نسل جوان و سخنگوی خواسته ها و توقعات آنها وانمود كند. اين جريان از دمكراسی و آزادی دم زد و خيلی ها مريدش شدند. در همين دوران بود كه جريان دانشجويی وابسته به رژيم يعنی دفتر تحكيم وحدت به بازوی دوم خردادی ها در دانشگاه تبديل شد. بخشی از دانشجويان كه به دنبال آلترناتيو جديدی بودند برای مدتی به دنبال تفكر دوم خردادی و توهمات اطلاح طلبانه افتادند.
ولی اين وضعيت هم پايدار نماند. يك اتفاق مهم، چهره واقعی خاتمی و دوم خرداد را به عنوان محافظ نظام اسلامی و توجيه كننده سركوب و كشتار، به دانشجويان آزاديخواه نشان داد. وقايع 18 تير 78، جنبش دانشجويی را تكان داد و متحول كرد. در جريان آن مبارزه تعدادی از دانشجويان مفقود الاثر شدند. چند نفر به قتل رسيدند و تعداد زيادی نيز به زندان افتاده و تحت شكنجه قرار گرفتند. دوم خردادی ها در مقابل خيزش دانشجويان ايستادند و دستشان رو شد. جنبش دانشجويی مستقل از جناح های حكومت دوباره سر بلند كرد. دفتر تحكيم دچار چند دستگی شد؛ هر چند هنوز تلاش می كرد چهره اپوزيسيون و منتقد به خود بگيرد. هر چند رفرميسم به عنوان يك گرايش سياسی هنوز در بين دانشجويان و دانشگاهيان پايه و نفوذ داشت، اما جريان راديكال و چپ جديدی در دانشگاه های ايران در حال جوانه زدن بود. بعد از مبارزات خرداد 82، چپ دانشجويی شكوفا شد و حضور قدرتمند و غير قابل انتظار خود برای حكومت را اعلام كرد.
بعد از بی آبرويی جريان دوم خرداد در سطح جامعه، و تمام شدن رسالت خاتمی يعنی سر كار گذاشتن مردم، دولت اصولگرای احمدی نژاد از آستين نظام بيرون آمد و منتصب شد. اين بار، شعارهای اقتصادی و برقراری عدالت، محور تبليغات فريبكارانه انتخاباتی بود. جمهوری اسلامی تحت دولت احمدی نژاد، از همان ماه های اول سركوب شديد و همه جانبه ای را عليه توده های مردم و جنبش های اجتماعی آغاز كرد. دانشگاه نيز از اين سركوب بی بهره نماند. رژيم با اطلاع از رشد سريع افكار نوين و چپ و ترقيخواهانه در بين جوانان و دانشجويان، دست به كار شد و برنامه ای چند جانبه ريخت. به نمايش فيلم ها و سريال های ضد تفكر چپ و روشنفكران پرداخت؛ در روزنامه های مختلف متعلق بر جناح های مختلف، مقالات منظمی عليه ماركسيسم انقلابی و برای تحريف عملكرد رهبران كمونيست و انقلابات كمونيستی انتشار پيدا كرد. سپس حمله برای غير قانونی كردن نشريات متعدد دانشجويی و ستاره دار كردن و تعليق و اخراج دانشجويان مبارز آغاز شد. دستگيری گسترده دانشجويان چپ در آذر ماه 86 نقطه اوج اين دوره از سركوبگری رژيم عليه جنبش دانشجويی بود. اين نيز حلقه ديگری بود از زنجيره سياست هايی كه جمهوری اسلامی طی سی سال در دانشگاه ها پيش برده است. در اين سی سال، ايجاد بسيج دانشجويی، حراست دانشگاه و سپس نهاد نمايندگی مقام رهبری، دفن اجساد قربانيان گمنام جنگ ايران و عراق در صحن دانشگاه ها، راه هايی برای سركوب و قلدری عليه دانشجويان و مهار دانشگاه بوده است. خلاصه همه اين ها، تلاش برای تبديل دانشگاه به پادگان و مسجد و گورستان است.
بعد از گذر از رنج های سی ساله، نياز به آلترناتيو در همه عرصه های جامعه احساس می شود. ايران همانند سال 57، دلايل کافی برای انفجار و خروش دارد. مبارزات و اعتراضات كارگران، زنان، معلمان، توده های زحمتكش و محرومی كه تحت ستم طبقاتی، جنسی، ملی و يا مذهبی قرار دارند، جوانان بی آينده، دانشجويان و روشنفكران و هنرمندان ترقيخواه ناراضی، بازتاب اين ظرفيت نهفته در بطن جامعه است. در اين ميان، وظيفه ای سنگين و تعيين كننده و شورآفرين در برابر چپ های راديكال و انقلابی قرار دارد. اين بار بايد برای نبردهای بزرگ از نظر سياسی و ايدئولوژيك آماده باشيم. بايد تفكر و ايده ها و تئوری های انقلابی جنبش خود را نو كنيم. بايد دستاوردهای بيش از 150 سال جنبش بين المللی طبقه كارگر جهانی و تجربه انقلابات سوسياليستی در قرن بيستم و نيز درس های شكست آنها را به صورت ماترياليستی و ديالكتيكی درك و جذب كنيم. بايد صفوف خود را بر اين پايه و اساس محكم ايدئولوژيك ـ سياسی ـ تئوريك متحد كنيم. بايد پرچم ايدئولوژی رهايی بخش و علم انقلابی خود را در مقابل ايدئولوژی های اسارت بار و خرافی بورژوايی و قرون وسطايی با غرور و اطمينان به اهتزاز در آوريم تا بتوانيم توده های مردم را به حقانيت و پيروزمند بودن اين پرچم مطمئن سازيم. بايد در عرصه سياست، ضرورت مرزبندی قاطع با ارتجاع و امپرياليسم (عليرغم هر كشمكش و تضاد و برخورد يا سازشی كه می تواند بين قدرت های سرمايه داری انحصاری بين المللی و نيروهای بنيادگرای مذهبی بروز كند) را در سطح جامعه تبليغ كنيم. آری! به رنج ها می توان پايان داد.

در حاشیه "حضور جدی تر موسوی "

2009-02-14T23:17:00.000+02:00

این عنوانی بود که روزنامه ی اعتماد ملی برای روز شنبه انتخاب کرده بود : "حضور موسوی جدی تر شد". پس از این که حضور خاتمی به عنوان یکی از کاندیدهای دور جدید در میان اصلاح طلبان قطعی شد ، این بار موسوی و اخبار و شایعات پراکنده اش را از تریبون های مختلف خواهید شنید . باید دید چه اصلی مسبب این شد که اصلاح طلبان حرف شیخ سیاست "کروبی " را نادیده بگیرند و به سمتی گرایش بیابند که چندین نامزد را برای انتخابات آتی از سوی اصلاح طلبان آماده سازند. از آنسو نیز چراغ سبزهای آمریکا در دور جدید پس از روی کار آمدن اوباما بحث داغ دیگری را بر سفره ی سیاست ایران گذاشته است که اصلاح طلبان در آن یک سابقه تاریخی را بواسطه ی خاتمی در دوره ریاست جمهوری اصلاحات داشته اند ، اما صحبت های احمدی نژاد در 22 بهمن در ارتباط با ایجاد رابطه با آمریکا نیز به نوعی تلاش انتخاباتی جناح محافظه کار راست رژیم را برای پیروزی دراین عرصه به ما نشان داد .

آنچیزی که بیش از پیش برای مردم اهمیت دارد بیش از اینکه این باشد که کدامیک از جناحین رژیم سکان را بدست بگیرند ، این است که بتوانند به منافع آنی خود دست بیابند و چندان اهمیتی ندارد که کدامیک از این دو جناح بر سر کار باشند. در انتخابات دور پیش احمدی نژاد بواسطه ی یک سری از شعار های پوپولیستی از جنس همان هایی که همتایان چپ نما اش در آمریکای لاتین سر دادند بر سر کار آمد ، اما در این دوره همه چیز رنگ و روی خود را باخته است . اصلاحات امتحان خود را پس داده است و پوپولیسم احمدی نژادی نیز قامت خود را در جامعه به تمامیت عرضه کرده است. اما هنوز هیچ یک از وعده ها جامه ی عمل به خود نگرفته اند و مردم ایران هر روز با بلایای اقتصادی دست به گریبان اند . اقتصاد بسته و اردوگاهی احمدی نژاد نتوانسته است سطح توان اقتصادی جامعه را بالا ببرد ، اگر چه فاکتور های سیاسی بسیاری را برای جمهوری اسلامی به ارمغان آورده است ، از سوی دیگر افتادن به دام اقتصادی که جناح اصلاح طلب و باند هاشمی رفسنجانی در پی آن هستند نیز به نظر نمی رسد که بتواند با اقتصاد لیبرالی که در کلاس های فقه شان غسل تعمید یافته ، نانی را بر سر سفره مردم بیاورد . قطعا نمونه ی دومی که ذکر شد اقتصاد را به سمتی پیش خواهد برد که هم اکنون نیز با وضوح تمام مورد تایید بنگاه های سرمایه داری جهانی و دولت هایشان است . شبکه ی بی بی سی از هم اکنون بی محابا از این طیف اصلاح طلبان حمایت می کند و این حمایت از طیفی است که با آمدنش برکت را نه به سفره ی مردم که بر سر سفره جمهوری اسلامی هم از سر سیاسی و هم اقتصادی اش خواهد آورد و دولت های حامی سرمایه نیز برایش حورا خواهند کشید.

Alireza Davoudi has been arrested too

2009-02-12T22:29:00.000+02:00

According to the latest news, some hours ago, Alireza Davoudi, one of the Freedom and Equality seeker students of Iran has been arrested by Intelligence ministry officers of Iran regime too. They attacked him in his home and arrested and transferred him to an unknown place. They also inspected his home and confiscated some of his books and his personal belongings. There is no news about his current situation and where he has been transferred.

عليرضا داودي از دانشجويان آزاديخواه وبرابري طلب دانشگاه اصفهان بازداشت شد

2009-02-12T22:26:00.000+02:00

بنا به اخبار رسيده به خبرنامه داب اصفهان ساعاتي پيش عليرضا داودي ،‌از دانشجويان آزاديخواه و برابري طلب دانشگاه اصفهان توسط نيروهاي اطلاعاتي در منزل شخصي، دستگير و به مكان نامعلومي انتقال داده شد.
مامورين لباس شخصي پس از انتقال عليرضا داودي به تفتيش منزل شخصي نامبرده پرداخته و بعضي از وسايل و كتاب هاي نامبرده را ضبط كرده اند.
از وضعيت كنوني عليرضا داودي و مكان نگهداري وي اطلاعي در دست نيست.

http://www.avbi.blogfa.com/ منبع خبر

Mohammad pour Abdullah has been arrested again

2009-02-12T19:56:00.003+02:00

Today 7 in the morning, the intelligence ministry officers of Iran regime, attacked Mohammad pour Abdullah (one of the Freedom and Equality Seeker Students of Iran) at his home and transferred him to Evin Jail. There is no news about his safety situation. The so called officers inspected his home and confiscated most of his books and his personal belongings. It happened whereas he had to be brought to court on 21st of February about his arrest in the last year. Also, the intelligence ministry officers of Iran regime have menaced the other Freedom and Equality Seeker Students of Iran to arrest. Mohammad pour Abdullah had been arrested last year on 14th of January.

محمد پور عبدالله از اعضای دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دستگیر شد

2009-02-12T19:29:00.001+02:00

امروز 24 بهمن ، ساعت هفت صبح ماموران وزارت اطلاعات به خانه ی محمد پور عبدالله وارد شده و وی را دستگیر کرده و به زندان اوین منتقل کردند. محمد پور عبدالله از جمله دانشجویانی می باشد که در دستگیری های سال گذشته در تاریخ 24 دی ماه دستگیر شده بود و قرار بر این بوده که دادگاه وی در ارتباط با دستگیری سال گذشته در تاریخ سوم اسفند ماه برگزار شود. در حال حاضر از وضعیت سلامتی وی خبری در دست نیست و قابل ذکر است که ماموران ،منزل وی را مورد تفتیش قرار داده و اکثر کتاب ها و وسایل شخصی او را ضبط کرده اند. ماموران اطلاعات در این مدت، دیگر دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب را نیز تهدید به دستگیری کرده اند.

ادامه ی گزارش تصویری ...

2009-02-09T17:14:00.008+02:00

گزارش تصویری تحصن دو روزه در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-02-09T17:09:00.011+02:00

قطعنامه‎ی پایانی تحصن دو روزه در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-02-09T16:47:00.001+02:00

۱ـ ما می‎دانستیم روایت فاجعه‎ای که در طول این همه سال سرتاسران جغرافیای اجتماعی ایران را دربرگرفته، همان فاجعه‎ای که خاوران نماد بی‎بدیل آن است، جایی در مشغله‎های مهم رسانه‎های «معتبر» ندارد. فاجعه‎ای که هنوز روزانه در جریان است. ما می‎دانستیم رسانه‎های «معتبر» اخبار زرادخانه‎های سلاح و نفت را پیگیرانه پوشش می‎دهند اما تاریخ مردم، تاریخ فرودستان و غارت‎شده‎گان، تاریخ در خون نشسته در آرزوی دیرینه‎ی رهایی، غایب بزرگ این همه سال بوده است. تاریخ ما برای ما مهم است که این سوی جهان ایستاده‎ایم و هنوز باور داریم جهان دیگری ممکن است. تحصن دو روزه‎ی ما، تنها و تنها به ما، به کسانی که همراه با ما در تحصن شرکت کردند و به کسانی که حالا در جریان چگونگی این تحصن قرار گرفته‎اند بار دیگر ثابت کرد آنها نمی‏خواهند ما را ببینند و بشنوند. آنها با تمام توان سعی می‏کنند دیگران هم ما را نبینند و نشنوند. ما بار دیگر به همه نشان دادیم چه کسانی در جنایت‎های جمهوری سیاه شریک جرم به شمار می‎آیند.

۲ ـ ما تحصن کردیم تا خانواده‎ها و بازمانده‎گان، تا آنانی که داخل ایران زیر مهمیز و ساطور مقاومت می‏کنند و دیوار بلند ستم را می‏شکافند، بدانند در کنار آنها مانده‏ایم و می‏مانیم. ما باور داریم مبارزه برای حفظ خاوران از دستبرد حکومت اسلامی به همه مربوط است. ما می‏دانیم زمانه‏ی بهتری پیش روی ماست و این یلدایی‏ترین شب روزگار محو و نابود خواهد شد. ما می‏دانیم پیروزی از آن ماست چرا که چاره‏ای نداریم غیر از آنکه پیروز شویم.

۳ ـ قدرت‏های جهان، دلقکان و زورگویان، چشم‏ها و گوش‏های مردم جهان را ربوده‏اند تا به بالماسکه‏ی رقابت هسته‏ای صحنه بیارایند. خاوران جایی در این خیمه‏شب‏بازی پلشت ندارد. خاوران از آن ماست و باید برای ما بماند. تحصن دو روزه‏ی ما بار دیگر نشان داد هرگونه توهمی نسبت به دریوزگی عدالت و دادخواهی از سیستم سلطه‏ی جهانی، آب به غربال بردن است. ما بار دیگر فهمیدیم و نشان دادیم همراهی هم‏دلانه‏ی وجدان‏های بیدار و نیروهای مترقی جهان تنها راه دادخواهی تاریخی ماست.

۴ ـ خاوران می‏ماند. حتی اگر ویران شود، می‏ماند. حتی اگر جلادان بر تخت نشسته تمام آثار جنایت را محو کنند، خاوران می‏ماند. خاوران می‏ماند چرا که هنوز جان‏های بیداری باقی مانده است تا در دادگاه فردا عفونت جنایت را آشکار کند. خاوران می‏ماند چرا که هنوز مبارزه برای رهایی ادامه دارد، یعنی همان آرمانی که خفته‏گان خاوران جان بر سر آن گذاشتند.

۵ ـ از همان ابتدا اعلام کرده بودیم که تحصن دو روزه در مقابل خانه‏ی رسانه‏های برلین تنها اولین قدم ما برای حفظ خاوران است. کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا دلگرم از یاری‏های بی‏دریغ یارانی که در این تحصن در کنار ما بودند، مبارزه‏ی خود را ادامه خواهد داد. می‏دانیم در پیمودن راهی که پیش روست مصمم‏تر گام برخواهیم داشت.
شنبه ۷ فوریه ۲۰۰۹ ـ ۱۹ بهمن ۱۳۸۷

کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا:
کانون 67 _ آلمان
کمیته دانشجویی _ بلژیک
جوانان ایرانی آزاد _ پاریس
و جمعی از جوانان هم‏قطار

گزارش روز دوم تحصن در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-02-09T16:46:00.000+02:00

گزارش روز دوم تحصن در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران
بر اساس آنچه که پیش از این اعلام شده بود، اعضای کمیته جوانان ایرانی در اروپا به همراه عده‏ای دیگر از فعالان سیاسی برلین و یاران همراه در تحصن دو روزه، شب را در محل تحصن باقی ماندند. به ویژه جوانان ایرانی مقیم آلمان که حتی برخی از آنها از شهرهای دیگر برای حضور در تحصن آمده بودند، در کنار ما ماندند و حضور آنها موجب دلگرمی ما شد. ما برای ماندن در محل تحصن نزدیک به ۲۵ نفر بودیم که بارش باران موجب آن شد که مجبور شویم برای در پناه ماندن به زیر پل پناه ببریم. رفقای آلمانی SAV با آوردن سوخت و وسایل گرمابخش بار دیگر همبستگی خود را با تحصن‎کننده‎گان نشان دادند.
صبح روز شنبه ۷ فوریه، با پخش سرود تحصن به روال عادی خود بازگشت. ساعت یازده با خواندن فراخوان به دو زبان آلمانی و فارسی برنامه به طور رسمی آغاز شد. پس از آن برنامه با خواندن دسته‎جمعی سرود و حلقه زدن دور محوطه ادامه پیدا کرد. همایون ایوانی از رفقای گفتگوهای زندان که در این تحصن دو روزه در کنار ما بود، گلرخ جهانگیری، سهراب مختاری، فرزند محمد مختاری از جانباخته‎گان قتل‏های سیاسی پاییز ۷۷ موسوم به قتل‏های زنجیره‏ای، سارا دهکردی، فرزند نوری دهکردی از جانباخته‏گان ترور رستوران میکونوس و عده‎ای دیگر از رفقای همراه با حاضران سخن گفتند. هم‎چنین سیاوش محمودی از رفقای کانون تلاش ـ کانون حمایت از مبارزات مردم ایران ـ کلن و نیز سهراب خوشبویی و یاشار محتشم از اعضای کمیته‎ی جوانان ایرانی در اروپا که نتوانسته بودند در تحصن دو روزه در کنار ما باشند، تلفنی با حاضران سخن گفتند. طاهره از زنان مبارز چپ افغان یکی دیگر از کسانی بود که با تاکید بر پیوند رفقای جانباخته‏ی افغانی و ایرانی از تحصن حمایت کرد.
در پایان تحصن دو روزه قطعنامه‏ی کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا که با هم‏فکری جوانان شرکت‏کننده در تحصن آماده شده بود، خوانده شد. اعضای کمیته با تشکر از همراهی بی‏دریغ رفقایی که در این تحصن در کنار ما بودند و یاری‏های ایشان، تاکید کردند که تحصن دو روزه در مقابل خانه‏ی رسانه‎ها تنها قدم اول بوده است و مبارزه برای حفظ خاوران ادامه خواهد داشت.
کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا
شنبه ۷ فوریه ۲۰۰۹ ـ ۱۹ بهمن ۱۳۸۷
کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا:
کانون 67 _ آلمان
کمیته دانشجویی _ بلژیک
جوانان ایرانی آزاد _ پاریس
و جمعی از جوانان هم‏قطار

گزارش روز اول تحصن در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-02-09T16:45:00.001+02:00

صبح پیش از ساعت ۹ در محل حاضر بودیم و هم‏زمان با ما پلیس هم رسید. از ابتدای حضور ما شاهد کارشکنی‏های پلیس بودیم که اجازه نمی‏داد در محلی که می‏خواستیم مستقر شویم. بعد از رایزنی رفقای ما با پلیس و خانه‏ی رسانه‏ها قرار شد که در محل کم‏خطرتری برای خانه‏ی رسانه‏ها تحصن را آغاز کنیم. ظاهرا پلیس اعتقاد داشت حضور ما در کنار دیوار خانه‏ی رسانه‏ها امنیت این مکان را به خطر می‏اندازد.
دو نفر از رفقا به خانه‏ی رسانه‏ها رفتند و به تمام رسانه‏ها از طریق صندوق‏پستی که هر روز صبح بازدید می‏شود، برنامه را اعلام کردند. در آنجا نیز کارشکنی آشکار مامور پذیرش ما را آزار داد. در این میان با آمدن رفقای دیگر ساکن برلین و دیگر شهرهای آلمان کار برافراشتن پلاکاردها و آماده کردن فضای اطراف تخصن در حال انجام بود. ساعت حدود ۱۱ بود که با خواندن فراخوان کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا تحصن آغاز شد.
پس از خوانده شدن فراخوان به زبان‏های آلمانی و فارسی، یکی از رفقای SAV (آلترناتیو سوسیالیستی گه یک بلوک چپ بین‏المللی است) پیام همبستگی با تحصن و مبارزات مردم ایران را برای حاضران خواند. پس از آن بود که سرودهای بین‏المللی و فارسی توسط رفقای حاضر در محل به صورت جمعی اجرا شد. پس از آن تعدادی از رفقای کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا و نیز برخی از حاضران به شعرخوانی و بیان روایت‏های شخصی‏شان از فجایع دهه‏ی شصت و کشتار مخالفان حکومت ایران پرداختند.
در طول برنامه صدای سرود هم‏چنان به گوش می‏رسید و فراخوان به زبان آلمانی در میان افرادی که از محل گذر می‏کردند، پخش می‏شد. حضور فعالان سیاسی نسل قبل در کنار جوانان برگزار کننده و یاری‏های بی‏دریغ آنها برای فراهم کردن امکانات لازم موجب دلگرمی ما شده بود. در این مراسم هم‏چنین پیام مادر لطفی، از مادران خاوران خوانده شد و نیز یکی از رفقایی که همسرش را در کشتارهای دهه‏ی شصت از دست داده بود، به وسیله‏ی تلفن با شرکت‏کننده‏گان در تحصن سخن گفت.
رفته رفته حضور جوانان ایرانی مقیم آلمان نیز که از شهرهای مختلف و خود برلین به تحصن پیوسته بودند چشمگیرتر شده بود. رفقای SAV برای شب‏مانی ما در فضای باز آتش فراهم کردند و تا ساعت‏های پایانی شب در کنار ما بودند. در این روز رویترز و شبکه‎ی سوم تلویزیون آلمان و هم‏چنین تعدادی از رسانه‏های فارسی‏زبان از جریان تحصن گزارش تهیه کردند. اکنون به رغم شدت یافتن سرمای هوا تحصن هم‏چنان در فضای باز ادامه دارد و بر اساس فراخوان کمیته تا فرداشب ادامه خواهد داشت.
کمیته جوانان ایرانی در اروپا
06.02.2009

کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا:
کانون 67 _ آلمان
کمیته دانشجویی _ بلژیک
جوانان ایرانی آزاد _ پاریس
و جمعی از جوانان هم‏قطار

به آزادی خواه جوان ، در زندان

2009-02-07T15:08:00.001+02:00

حال تو می دانی
ناگهان
گوئی که بیدار شده ای و آزاد هستی
این دیوارها تو را قرنطینه نکرده اند
این دیوارها دنیا را در تو متمرکز می کنند،
در وجود تو
که به تنهائی
بدون آنکه به خودش فکر کند،
مقاوم و مبارز و زنده می یابدش
و این اهمیت دارد...
شایعات از دنیا می رسند
و سکوت تنهائی دلیر تو را می شکنند
شکنجه، تمسخر،
نه تو را متزلزل می کنند و نه تحقیر
و از بدن شفاف تو می گذرند
و امروز درون خودت را به وضوح می بینی
و حالا می دانی
چیزهایی را می دانی ، که نمی خواهی
تو آزادی و استقلال مامور عالی رتبه دولت، بازپرس بخش قضائی و کشیش را برای خودت نمی خواهی
تو آزادی و استقلال بانک دار، کارخانه دار و ملاک ها را برای خودت نمی خواهی
تو آن آزادی و استقلال را برای خودت نمی خواهی
که هر روز تو را به مجلس ، به نزد ژنرال های ارتشی ، به دانشگاه و به بورس اوراق بهادار ببرد
تو آن قدرت را نمی خواهی
تو به این توان و نیرو حسادت نمی ورزی
تو هیچ میلی به چابلوسی ، برای نازپرورده بودن و یا اطاعت نداری
و هنگامی که نام ات در مطبوعات خودنمائی می کند
به عنوان قهرمان ، متمرد ، عاقل ، دیوانه ، ماجرا جو ، پیامبر و خیلی چیزهای دیگر
که تو نمی خواهی آن عنوان باشی، که تو نیستی
تو واقعا می دانی ،
که بخاطر خودت و برای خودت ،
چه چیزهایی تو را به تو رسانده است ،
به آن چهاردیواری
که تو اکنون بدور از ترس در آن مقاومت می کنی
و این اهمیت دارد ....

از : پابلو آرماندو فرناندز
برگردان: ناهید بهرنگ

دستگیری یونس میرحسینی دانشجوی دانشگاه شیراز و افزایش فشارها بر دانشجویان

2009-02-05T23:28:00.001+02:00

امروز ساعت 3.5 عصر یونس میرحسینی دانشجوی رشته حقوق و از فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز در حالی که قصد ورود به منزلش را داشت بصورت وحشیانه ای با ضرب و شتم دستگیر شد. وی در حالی که قصد داشت وارد منزلش بشود با تعدادی از مامورین لباس شخصی و مسلح روبرو شد که وارد منزل وی شدند . آنها وی را به زور و به صورت وحشیانه ای از منزل خارج و به نقطه ی نامعلومی بردند. گمان می رود که این ماموران وابسته به اطلاعات باشند و وی را به بازداشتگاه اطلاعات در شیراز که به پلاک 100 معروف می باشد منتقل کرده اند. این دستگیری بدون نشان دادن حکم جلب صورت گرفته است که کاملا غیرقانونی می باشد و تا کنون نیز خبری از وی در دست نمی باشد.لازم به ذکر است که دیروز نیز تعدادی مامور به منزل یونس میرحسینی یورش بردند و وسایل شخصی و کامپیوتر وی به همراه جزوه های درسی اش را با خود بردند .
یونس میر حسینی سال گذشته نیز در جریان دستگیری گسترده دانشجویان در آذر ماه بازداشت و سپس به 3 سال حبس تعلیقی محکوم شد که احتمال می رود حکم سنگین 3 سال زندان برای وی به اجرا گذاشته شود.
دیروز نیز اسماعیل جلیل وند از فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز و مدیرمسول نشریه دانشجویی عصیان در منزلش دستگیر و به بازداشتگاه اداره اطلاعات منتقل شد.
با دستگیری یونس میرحسینی تعداد دانشجویان بازداشتی دانشگاه شیراز طی 1 ماه گذشته به 14 نفر رسید و گمان می رود که پروژه سرکوب دانشجویان دانشگاه شیراز همچنان توسط نهاد های امنیتی دنبال می شود.
فشار ها بر دانشجویان دانشگاه شیراز در طی روزهای گذشته شدت یافته است . انتظامات دانشگاه از ورود دانشجویانی که احکام انضباطی آنها تایید شده است به دانشگاه جلوگیری می کنند و حتی در یک مورد برای جلوگیری از ورود کاظم رضایی دانشجوی دانشگاه شیراز ،انتظامات دانشگاه شیراز به پلیس 110 متوسل شد.
دیروز نیز تعداد زیادی مامورین لباس شخصی در اطراف دانشگاه شیراز دیده شدند که اقدام به دریافت کارت شناسایی از دانشجویان و حتی عابرین غیر دانشجو می نمودند.
پیش بینی می شود با توجه به برخورد های گسترده توسط نهاد های بیرون و درون دانشگاه با دانشجویان، اوضاع در دانشگاه شیراز متشنج تر از روزهای گذشته باشد.

ادامه روند سرکوب در دانشگاه شیراز

2009-02-05T00:48:00.000+02:00

ساعت ۹ صبح امروز ماموران اداره ی اطلاعات به منزل اسماعیل جلیلوند و یونس میرحسینی هجوم آورده وبا ضبط وسایل و اموالی از جمله کتاب ،جزوه های درسی،کیس و.. اسماعیل جلیلوند یکی از فعالان سیاسی -اجتماعی دانشگاه شیراز را دستگیر نمودند . گفتنی است که یونس میر حسینی نیز هم اکنون به شدت تحت تعقیب ماموران امنیتی است .
همه ی این اتفاقات در حالی رخ می دهد که پس از سرکوب گسترده ی دانشجویان در ترم قبل، فضای دانشگاه به شدت ملتهب بوده و امکان هر گونه واکنش شدید از سوی دانشجویان وجود دارد.

فراخوان شماره ۲ برای شرکت در تحصن دو روزه در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-02-03T01:46:00.001+02:00

ما آمده‏ایم با فریاد آغاز کنیم نه با کلمات. ما می‏خواهیم حضورمان تلنگری باشد بر وجدان خواب‏زده‏ی جهانی که نمی‏گذارند زخم‏های ما را ببیند. حضور اعتراضی ما مجالی است برای آن که با انگشت اشاره فاجعه‏ی کشتارهای سیاسی در ایران را به یاد جهان بیاوریم. ما پا سفت کرده‏ایم تا رسانه ها گورهای بی نشان خاوران و روایت ما زخم‏خوردگان ازحقایق نهفته و مسکوت مانده‏ی مرتبط با آن را بازتاب دهند.
ما حضور در این تحصن اعتراضی و هرگونه حمایت از آن را نه لزوما به معنای حمایت از کمیته‏ی برگزارکننده، بلکه پیش از هر چیز عمل به تعهدی انسانی و سیاسی از سوی شرکت‏کنندگان و حمایت‏کنندگان می‏دانیم. ما باور داریم دفاع از خاوران و جان‏باخته‏گان شرزه‏ی سال‏های سیاه بزرگتر از آن است که محلی برای تبلیغات حزبی و سازمانی باشد و انتظاری غیر از این هم نداریم.
این تحصن توسط "کمیته ی جوانان ایرانی در اروپا" برگزار می‏شود که شبکه‏ای است از کمیته‏های محلی جوانان و دانشجویان ایرانی ساکن در برخی شهرهای اروپا، مستقل از احزاب و سازمان‏های سیاسی. خواسته‏ی اصلی تحصن ما در اولین گام، انتشار روایت خاوران‏ها از زبان شرکت‏کنندگان از سوی :
AP_ The Associated Pressdpa_Deutsche Presse-Agentur GmbH AFP_ Agence France-PresseReuters AGEL Pais
CNNBBCARTEARD
است. ما تلاش کرده‏ایم رسانه‏هایی را برگزینیم که بتوانند صدای ما را در وسیع‏ترین پهنه‏ی ممکن پوشش دهند. رسانه‏هایی که تاکنون در برابر فاجعه‏ای که در ایران رخ داده، سکوت کرده‏اند و اینک آنها را وادار خواهیم کرد که سکوتشان را بشکنند.
اطلاعات ضروری برای شرکت در تحصن دو روزه در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران:
1- از دوستانی که قصد شرکت در تحصن را دارند درخواست می‏کنیم در صورت امکان، اگر عکسی از جان‏باخته‏گان به خصوص جان‏باخته‏گان کشتارهای دهه‏ی شصت در دسترس دارند، همراه بیاورند.
2- از یارانی که قصد دارند شب را با ما بگذرانند می‏خواهیم با توجه به سرمای هوا تجهیزات مورد نیازشان را همراه داشته باشند.
3- با توجه به این‏که این کمیته از دانشجویان و پناهنده‏گان جوان تشکیل شده است،شما می‏توانید با کمک‏های مالی خود به این شماره‏ی حساب IBAN:FR76 3000 4018 6100 0005 8791 484 ما را در ادامه‏ی این راه یاری کنید. شما می‏توانید با کمک به نقل و انتقال شرکت‏کننده‏گان در شهرها و کشورهای مختلف ما را یاری کنید. شما می‏توانید با کمک در چاپ و انتشار فراخوان‏ها و بیانیه‏های کمیته ما را یاری کنید. یاری‏های همدلانه‏ی شما موجب می‏شود کمیته جوانان ایرانی در اروپا بتواند مبارزاتش را گسترده‏تر و اثرگذارتر پیش ببرد.
4- خانه‏ی رسانه‏های برلن در نزدیکی ایستگاه مرکزی راه‏آهن شهر برلن واقع شده و با پای پیاده 10 دقیقه از ایستگاه فاصله دارد. برای رسیدن به محل از ایستگاه مرکزی راه‏آهن از این کروکی استفاده کنید.
مکان:
برلین_ خانه‎‏ی رسانه‏ها_ شیف بائوردام شماره‏ی 40 (Bundes Pressehaus, Schiffbauerdamm 40, 10117 Berlin)زمان: از جمعه 6 فوریه ساعت 9:00 صبح تا شنبه 7 فوریه ساعت 17:00

آدرس وبلاگ: http://www.commitee.blogfa.comشماره‏های تماس در آلمان: ۸۰ ۳۵۵۰ ۲۹ ۱۷۶ ۰۰۴۹، ۲ ۹۹۹ ۵۳ ۲۱ ۱۷۶ ۰۰۴۹ و ۲۸ ۳۲۲ ۶۲۰ ۱۷۶ ۰۰۴۹

پيام حمايت كارگران ايران خودرو از دانشجويان دانشگاه شيراز

2009-01-29T16:56:00.001+02:00

دوستان و همکاران گرامی
کمیته انضباطی دانشگاه شیراز برای ۹ نفر از دانشجویان این دانشگاه احکام سنگینی صادر کرده است. کاظم رضایی، سعید خلعتبری، عبدالجلیل رضایی، عنایت تقوی و دو تن دیگر از دانشجویان این دانشگاه، هر کدام به دو ترم ممنوعیت از تحصیل با احتساب سنوات و ارجاع به کمیته‌ی انضباطی مرکزی و آرش روستایی، هادی الم‌لی و حمدالله نامجو به یک ترم ممنوعیت از تحصیل با احتساب سنوات و ارجاع به کمیته‌ی انضباطی مرکزی محکوم شدند.
کمیته انضباطی دانشگاه شیراز ابتدا دانشجویان را به اتهام شرکت در مراسم روز دانشجو احضار کرده بود ولی در ادامه و برای صدور احکام سنگین تعلیق که برای تعدادی از دانشجویان به معنی اخراج از دانشگاه است، اتهام ایجاد بلوا و شورش و توهین به مقدسات اسلامی وارد کرده است.
احکام فوق برای دانشجویان شیراز بعد از برگزاری مراسم پرشور روز دانشجو در این دانشگاه و تبدیل مراسم سخنرانی لاریجانی و سایر حکومتی ها در این دانشگاه توسط دانشجویان به صحنه اعتراض به دولت در جهت گسترش فساد باندبازی وگرانی و تورم افسار گسیخته صادر می شوند و نشانه وحشت دولت از اعتراضات و ادامه تلاش های تا کنون برای ساکت کردن فضای دانشگاه هاست.
کارگران ایران خودرو
صدور این احکام را برای دانشجویان دانشگاه شیراز محکوم می کند و از همه کارگران و همکاران عزیز می خواهد در حمایت از دانشجویان شیراز اعتراض کنند و خواهان برچیده شدن کمیته های انضباطی از دانشگاه ها ولغو این احکام علیه دانشجویان این فرزندان کارگران شوند.
. رساندن صدای دانشجویان وپیام و خواست آنان به گوش دیگر همکاران می تواند در حمایت از دانشجویان شیراز و در ایجاد و تقویت فضای عمومی اعتراض به احکام صادره برای دانشجویان دانشگاه شیراز موثر باشد.
جمعی از کارگران ایرانخودرو11دی ماه87 http://khodrokar.blogfa.com/

فراخوان شرکت در تحصن دو روزه در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-01-26T17:30:00.000+02:00

این جا خاوران است. هنوز بوی گوشت سوخته از گورهای بی‏نشان بر می‏خیزد. هنوز دست که روی خاک می‏کشی احساس می‏کنی دستی را که روی سر دیگری است، پایی که در آغوش آن یکی است. سال 67 وقتی خاک نمناک را فقط اندکی با دست کنار می زدند ، حتی پیراهن چهارخانه آن نگاه مغرور را می دیدند. پس از آن هربار که گوشه‏ای از خاک را ویران می‏کردند، صدای خرد شدن مهره‏های گردن آن‏ها در دالان‏های تاریخ می‏پیچید.
خاوران بازمانده ای از یادهای خون چکان مان است. خاوران میراث سال‏ها مبارزه و مقاومت در برابر سرکوب و دژخویی است. خاوران نماد مقاومت 20 ساله خانواده‏هایی است که نمی‏خواستند بخشی از تاریخ جهان به غارت رود و تاریخی وارونه و تقلبی نوشته شود. مقاومت خانواده‏ها جنبشی دادخواهانه است. جنبشی که هرروزه یادآور می‏شود این یک مبارزه جهانی است در کنار تمامی دادخواهان جهان. خاوران سهم آیندگان است تا جهانی را که از آن ارث برده‏اند به قضاوت بنشینند. خاوران هویت یک جنبش است. سند زنده ای از یک مبارزه ی برحق و نابرابر. سند روزهای خون و جنون. خاوران و خاوران‏ها اسناد دادخواهی و رمزگشایی از جنایتِ جنایت‏پیشگان تاریخ است. حفاری خاوران یعنی کشف استخوان و هر استخوان یعنی حضور غایب یک انسان، یک زندگی، یک عشق. خاوران درست مانند دیوار کمون، استادیوم شیلی، میدان مادران مایو، داخایو و آشویتس مکان یاد آرمان خواهی و مقاومت و مبارزه در تاریخ جهان است. خاوران تمام آن آرمانی است که جمهوری مرگ حتی تا به امروز نیز تلاش در دفن و حذف خشونت بار آن دارد.
آنچه امروز در خاوران اتفاق می‏افتد، تازه نیست؛ پروسه‏ی تناوبی نابودی خاک را سال‏هاست حاکمان جنون به پیش می‏برند. بحث اما بر سر تخریب گورهای بی‏نشان نیست. آنچه که اهمیت دارد، ثبت شدن خاوران در حافظه تاریخ است. خاوران باید به‏همان شکلی که بود، باقی بماند. فراموش نکرده‏ایم دست‏های خون آلود جانیان همچنان صندلی‏های قدرت را می‏فشارند، بی‏هراسی از بازگویی حقیقت. بخشی دیگر از آنان اینک رنگ عوض کرده، با نام حقوق بشر پرچم‏های سهم‏خواهانه‏ی خود را برافراشته‏اند. آنان می‏خواهند تا نام جنایت‏پیشه‏گان را و هر هم‏راز و هم‏دست آنان را به بایگانی تاریخ سپارند. آنان می‏خواهند ما از یاد ببریم حذف آرمان خواهی و رادیکالسم سیاسی را که ترجمانش حذف فیزیکی هزاران زندانی سیاسی – عقیدتی بود. کابوس شومی را که با سلاحی از ایدئولوژی مذهبی و طناب و سرب تحقق یافت. و این تمنای پلشت با قاطعیت فتوای دینی بت اعظم شان، چه ساده برای آنان رقم خورد و چه دهشتناک بر ما گذشت.
خاوران الهام بخش مبارزه و آرمان‏خواهی نسل ما‏ست. ما فرزندان خاک خاوران‏ها می‏خواهیم در حافظه‏ی تاریخی جهان دست ببریم. ما می‏خواهیم حافظه‏ی تاریخی جهان را تصحیح و تکمیل کنیم. ما می‏خواهیم آن‏چه را که از حافظه‏ی جهان زدوده‏اند، دوباره به یادش آوریم. ما به جهانی دیگرگونه باور داریم. جهانی که در آن وجدان بیدار بشری، فریاد حقیقت و دادخواهی سر می‏دهد. ما با همراهی تمامی جان های بیدار خواهیم آمد تا سکوتی را که قدرت‏های جهان بر وجدان بشری تحمیل کرده‎اند، بشکنیم.
برآنیم تا در نخستین گام با تحصنی دو روزه در مقابل خانه‎‏ی رسانه‏ها در برلین و با فراخواندن رسانه‏ها به انتشار روایت ناشنیده‏ی ما سکوت تاریخ را بشکنیم. این اما پایان راه نیست. ما می مانیم تا در ادامه‏ی این راه با کمک تمام جنبش‏های پیش‏رو در جهان، وجدان بیدار بشری را به قضاوت آن چه بر ما رفت فراخوانیم. باشد که این بار افکار عمومی جهان قاضی سربلند تاریخ باشد.
کمیته جوانان ایرانی در اروپا:
· کانون 67- آلمان
· کمیته دانشجویی- بلژیک
· جوانان آزاد ایرانی- پاریس
· و جمعی از جوانان هم‏قطار
آدرس وبلاگ:
http://www.commitee.blogfa.com
شماره‏های تماس در آلمان:
0049 176 21 53 999 2 , 0049 176 29 3550 80
مکان:
برلین - خانه‎‏ی رسانه‏ها - شیف بائوردام شماره‏ی 40
(Bundes Pressehaus, Schiffbauerdamm 40, 10117 Berlin)
زمان:
از جمعه 6 فوریه ساعت 9:00 صبح تا شنبه 7 فوریه ساعت 17:00

فریاد "مرگ بر دیکتاتور" باز هم در دانشگاه شیراز طنین انداز شد

2009-01-25T15:10:00.001+02:00

امروز پنج شنبه 3 بهمن ماه آلما رنجبر و حمدالله نامجو دو دانشجوی بازداشت شده دانشگاه شیراز به ترتیب پس از تحمل 8 و 9 روز بازداشت آزاد شدند و مورد استقبال گرم دانشجویان دانشگاه شیراز قرار گرفتند. در مراسم استقبال از این دو دانشجو، دانشجویان شعار "مرگ بر دیکتاتور" را با شور و شعف خاصی سر دادند، دانشجویان همپنین شعار " دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد" و "گر تیر و فتنه بارد جنبش ادامه دارد" را نیز سر دادند و به خواندن سرود " یار دبستانی من " و " دوباره می سازمت وطن" نیز پرداختند.
با آزادی این دو دانشجو تمام دانشجویان بازداشت شده دانشگاه شیراز آزاد شدند. برگزاری این مراسم در دانشگاه شیراز با توجه به حوادث اخیر این دانشگاه همچون بازداشت 13 دانشجو، احضار نزدیک به 60 دانشجو به کمیته انضباطی دانشگاه، صدور بیش از 30 ترم محرومیت از تحصیل و اخراج 2 دانشجو و تلاش گسترده جهت سرکوب دانشجویان این دانشگاه نشان از این داشت که این سرکوب ها بی تاثیر بوده است.

و آنها اطلاعت می کنند

2009-01-23T13:39:00.000+02:00

شهرها را در هم بشکنید.
دیوارها را قطعه قطعه کنید.
کارخانه ها ، کلیساها، انبارها و خانه ها را
به توده‌های سستی از سنگ و الوار و چوب سوخته مبدل کنید.
شما سربازید
و ما به شما فرمان می دهیم.
شهرها را بنا نهید.
دیوارها را برافرازید.
بار دیگر کارخانه ها، کلیساها، انبارها و خانه ها را دایر کنید
واز آنها بناهائی برای کار و زندگی بسازید.
شما کارگر و رعیت هستید
و ما به شما فرمان می دهیم.

از : کارل سندبرگ
برگردان : ناهید بهرنگ

کارشکنی اداره اطلاعات شیراز؛ دو دانشجوی دانشگاه شیراز همچنان در بازداشت

2009-01-21T00:14:00.001+02:00

حمدالله نامجو و آلما رنجبر، دو دانشجوی دانشگاه شیراز، علی رغم صدور قرار وثیقه همچنان در بازداشت به سر می برند. حمدالله نامجو از روز چهارشنبه 25 دیماه در بازداشت به سر می برد و علی رغم صدور قرار وثیقه برای او و تامین وثیقه و صدور نامه آزادی او، بنا به دلایل نامعلومی از سوی اداره اطلاعات شیراز تا کنون از آزادی او ممانعت شده است. بنا بر اخبار رسیده از شیراز نامجو در روزهای اخیر شدیدا در فشار بوده است و خانواده او پس از ملاقات با او و مشاهده وضع نامناسب او به شدت نگران او هستند. آلما رنجبر نیز از روز پنج شنبه 26 دیماه در بازداشتگاه اداره اطلاعات به سر می برد و از وضعیت او اطلاعی در دست نیست و تلاش نزدیکان او برای ملاقات با او تا کنون بی ثمر بوده است. با توجه به اینکه دانشجویان دانشگاه شیراز که اخیرا از بازداشت آزاد شده اند شدیدا تحت فشارهای روحی قرار داشته اند و تمام مدت بازداشت را در سلول های انفرادی گذرانده اند دانشجویان دانشگاه شیراز نسبت به وضعیت این 2 دانشجو به شدت نگرانند.

خاوران

2009-01-20T14:29:00.000+02:00

جمهوری اسلامی تلاش احمقانه ای را برای پاک کردن خاطره ی خاوران آغاز کرده است تا نشانه های آن جنایت و کشتار را که به فرمان رهبران وقت اش رقم زده شده بود، بتواند حداقل از صفحه ی تاریخ خونبارش پاک سازد . بدبختانه پول و قدرت در دستان قماشی از انسانهای مسحور، اما خوشبختانه فکر انسان ها همچنان می تواند در دست خوشان باشد . نمی توان تاریخی را که در ذهن ها رقم خورده است از بین برد. ماشین های سرکوب تنها به واسطه ابزار شان و پول شان ممکن است هر کاری بتوانند بکنند اما حتی راننده ی بلدوزر هم فکر دارد . خاوران اهمیت اش را از موقعیت جغرافیایی اش بدست نیاورده بود بلکه اهمیت اش از همان جایی ناشی می شود که این قبرستان همچنان پس از گذشت سالها برخلاف تصور جانیان اش معضلی بر سر راه تثبیت دوباره حاکمیت شان شده است. اما راه را اشتباه رفته اند ... آنچیزی که موجب فرسایش تان شده نه خاوران، بلکه ذهن انسانهایی است که بدان می اندیشند ...

بیانیه شماره (3) فعالین جنبش دانشجویی دانشگاه شیراز

2009-01-19T22:53:00.001+02:00

بار دیگر سناریو نویسان حاکمیت قلم خود را در دوات خشم و کینه و انتقام جویی فرو برده تا با نوشتن سناریویی جهت سرکوب فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز، ضمن پنهان سازی، فرافکنی و فرار از انتقاداتی که بدان ها وارد شد،عطش انتقام جویی خویش را سیراب سازند.
باز هم سناریوی نخ نمای ارتباط با بیگانه این بار در حالی برای دانشجویان دانشگاه شیراز قلم زده می شود که با توجه به موارد گذشته ،حنای این گونه پرونده سازی نه تنها در میان قشر آگاه به این مسائل بلکه در نزد افکار عمومی نیز رنگ باخته است.
جنبش دانشجویی که همواره نشان داده زیر فشار سرکوب و در فضای خفقان پویا تر و بالنده تر می شود، امروز در دانشگاه شیراز به بلوغ و پختگی دست یافته است و با درس گرفتن از تجربه دیگر دانشجویانِ قربانیِ این گونه سناریو سازی ها، هرگز اجازه نخواهد داد حاکمیت با طرح این چنین مسائلی زمینه سرکوب را فراهم آورد و به هدف خود که همان خاموش کردن صدای منتقدان است دست یابد. اکنون سه یار دبستانیمان به نام های حمدالله نامجو، عنایت تقوی و آلما رنجبر در بند هستند، دو دانشجوی دیگر به نام های یونس میر حسینی و اسماعیل جلیلوند در آستانه بازداشت قرار دارند و خبر ها حاکی از آن است که 10 دانشجوی بازداشت شده که اکنون آزاد شده اند، در مدت بازداشت تحت شدیدترین فشارهای روحی و روانی و بعضا شکنجه های جسمی قرار داشته اند. سایرفعالین دانشجویی نیز به همت نهاد سرسپرده سرکوب گران در دانشگاه با احکام سنگین محرومیت از تحصیل مواجه شده اند و مجددا بیش از 15 دانشجو نیز به کمیته انضباطی احضار شده اند.
ما، فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز ضمن ابراز انزجار و خشم خود از برخورد های سرکوب گرانه و ناعادلانه حاکمیت همان طور که در 3 تجمع اخیر نیز نشان دادیم از مواضع خود کوتاه نخواهیم آمد و رویای حاکمیتی که قصد دارد با استفاده از ابزار سرکوب و پرونده سازی صدای اعتراض دانشجویان را خاموش سازد تا دیگر شاهد حرکت های اعتراضی همچون 16 و 18 آذر نباشد را به کابوسی بدل خواهیم کرد که هر روز فریاد اعتراض دانشجویان بلند تر از گذشته به گوش خواهد رسید.
در پایان ضمن اعلام براعت از تمامی گروه های بیگانه و همچنین پافشاری بر خواسته های به حقمان که همان آزادی فوری سه دانشجوی دربند،عدم پیگرد قضایی دانشجویان احضار شده به اطلاعات و امحاء کلیه احکام و احضاریه های کمیته انضباطی است، اعلام می داریم در راه دست یافتن به خواسته های فوق کلیه گزینه های موجود را مد نظر خواهیم داشت و در این راه محکم تر از دیروز و متحد تر از هر روز دیگر ایستاده ایم و به مبارزه ادامه خواهیم داد.
فعالین جنبش داشجویی دانشگاه شیراز

گزارش تصویری آکسیون۱۴ ژانویه (حمایت از دانشجویان شیراز) در بروکسل - بلژیک

2009-01-18T20:20:00.012+02:00

گزارش تصویری آکسیون۱۴ ژانویه (حمایت از دانشجویان شیراز) در پاریس - فرانسه

2009-01-18T02:32:00.010+02:00

گزارش تصویری آکسیون۱۴ ژانویه (حمایت از دانشجویان شیراز) در هانوفر - آلمان

2009-01-18T02:22:00.011+02:00

قطعنامه پایانی کمیته جوانان ایرانی در اروپا

2009-01-15T16:03:00.000+02:00

قطعنامه پایانی آکسیون 14 ژانویه

1 - در کنار دانشجویان دانشگاه شیراز ایستاده‏ییم. ایستاده‏ییم تا در کشاکش دلاورانه‎ی آنها با استبداد مذهبی در کنارشان باشیم. ایستاده‏ییم تا از سنگر مقاومت برای رهایی انسان دفاع کرده باشیم. ایستاده‏ییم تا جامعه‏ی ایرانی چنین سترون نباشد. ایستاده‏ییم تا معترض بمانیم در جدال با جنایت‏پیشه‏گان رژیم اسلامی. ما در کنار«تبهکاری‎های» دانشجویان دانشگاه شیراز ایستاده‏ییم.
2 - ما را پراکنده می‏خواهند و تنها. می‏خواهند با هم نباشیم تا در سوداگری کاسبکارانه‏ی پول و سلاح نفت، آبروی زمین را تاراج کنند. راهزنان شرف، از شیراز و کابل و بغداد تا غزه و هراره و موگادیشو، از اوکساکا و بوینس آیرس و لیما تا برلین و آتن و نیویورک، آدمی را چوب حراج زده‏اند. ما مردم جهان، ما که هنوز باور داریم جهان دیگری ممکن است در مقابل هر گلوله‏یی که سینه‏ی انسانی را می‏درد، مسئولیم. ما در مقابل هر مرگی از گرسنگی مسئولیم. و اینک می‏خواهیم در مقابل سرکوب دژخویانه‏ی یارانمان در دانشگاه شیراز این مسئولیت را به یاد جهان بیاوریم. ما می‏خواهیم هر کجا که وجدان بیداری هنوز باقی مانده است در کنار ما باشد.
3 - در کنار دانشجویان دانشگاه شیراز و جنبش دانشجویی ایران می‏مانیم تا آزادشان کنیم. ما برای دریوزگی آزادی یارانمان از هیچ مقام «محترمی» نیامده‏ییم.
4 - زندان می‏سازند تا ما را از متن جامعه به حاشیه برانند. هرگاه از حاشیه‏ی سکوت به متن می‏رویم به حاشیه‏ی زندان رانده می‏شویم. ما در حاشیه ایستاده‏ییم. در کنار کارگران و زنان و معلمان، در کنار دگرباشان جنسی و اقلیت‏های مذهبی و غیرمذهبی، در کنار کرد و ترک و بلوچ و عرب و ترکمن. ما در کنار همه‏ی آنهایی ایستاده‏ییم که در حاشیه ایستاده‏اند و اطمینان داریم روزی متن را تسخیر خواهیم کرد. فردا از آن ماست، فردایی که حاشیه‏ای ندارد. فردایی بی‏شکنجه و اعدام و زندان، فردایی آزاد و رها. فردایی بی گلوله و فردایی که آتش در آن نه برای دریدن سینه، که برای روشنایی‏ست.
کمیته جوانان ایرانی در اروپا

گزارش برگزاری آکسیون 14 ژانویه - بروکسل

2009-01-15T16:01:00.001+02:00

"ما را بگیرید، ما را بگیرید، زندان شما دانشگاه ماست"

امروز 14 ژانویه (25 دیماه) آکسیونی اعتراضی در برابر سفارت جمهوری اسلامی و دانشگاه آزاد بروکسل توسط کمیته دانشجویی - بلژیک برگزار شد. این برنامه همزمان و در هماهنگی کامل با آکسیونهای برگزار شده در پاریس و هانوفر آلمان بود که به ترتیب توسط جوانان آزاد ایرانی- پاریس و کانون 67 در آلمان برگزار می شد. برنامه مشترکی که تحت نام "کمیته جوانان ایرانی در اروپا" جهت حمایت از جنبش دانشجویی و بویژه دانشجویان دانشگاه شیراز با فراخوان و قطعنامه ها و شعارهای مشترک سازماندهی شد.
با حضور زود هنگام پلیس ویژه، رفقای جوان کمیته دانشجویی با نصب نمایشگاه عکسی از دانشجویان دربند شیراز و طرح هایی از "کمیته جوانان ایرانی در اروپا"، بنر روز دانشجو ... پلاکاردهایی حاوی شعار به زبان های فارسی و فرانسه در بین جمعیت توزیع کردند.
شعار هایی از قبیل:
زنده باد همبستگی بین المللی
ما رفقایمان را آزاد می کنیم.
من از سه چیز متنفرم: سرمایه، بنیادگرایی مذهبی، جمهوری اسلامی
دانشگاه سنگر آزادی است، صدایتان را فریاد می کنیم.
نبرد آخرین را ما می بریم، هر نبردی که ما در آن شکست بخوریم بمعنی پیروزی بعدی ماست
در ایران دانشجو در زندان است و جلادان در دانشگاه
ما را بگیرید، ما را بگیرید، زندان شما دانشگاه ماست
مبارزه شما، مبارزه ماست، از ایران تا یونان
دانشجویان بلژیکی حاضر در محل بعلت تداخل برنامه امتحاناتشان نتوانستند نقشی ویژه در آکسیون بگیرند و فقط ایجاد ارتباط سیاسی با آنها، ثمره کار ما بود.
برنامه در ساعت 14 با خواندن فراخوان آکسیون و معرفی کمیته جوانان و دانشجویان فعال اروپا و حرکت مشترک ما شروع شد. ماهیت سیاسی سرکوب دانشجویان شیراز در سخنرانی کوتاه و بسیار محکمی تشریح شد. بعد از آن یکی از رهبران حزب سوسیالیست چپ بلژیک ضمن اعلام پیام حمایت کوتاهی به رفقای شیراز، تنها چاره بقای رژیم تئوکراتیک جمهوری اسلامی را سرکوب مقاومت برحق مردم در هر صحنه ای دانست. در اینجا شعارهای آهنگین ما در حمایت از جنبش دانشجویی، رفقای شیراز و تمام مبارزات بر حق مردم ایران طنین انداز شد که انعکاس خوبی داشت. خشم فعالین ایرانی حاضر در آکسیون با خشم رفقایمان در ایران گره می خورد.
در ادامه برنامه پیام نیروهای حمایت کننده از جمله پیام نشریه دانشجویی بذر از داخل، کانون دفاع از حقوق بشر در ایران- بلژیک داده شد و از نیروهای حامی تظاهرات از جمله رادیو کمپوس- بروکسل، انجمن دفاع از زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران- پاریس، جمهوری خواهان دموکرات و لائیک ایران- هانوفر، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، کانون دفاع از زندانیان سیاسی – آلمان، کمیته جوانان هانوفر، حزب چپ سوسیالیست- بلژیک، کمیته برگزار کننده تظاهرات-آتلانتا، سازمان عفو بین الملل و ... قدردانی شد.
سپس پیام کمیته دانشجویی بلژیک به مردم غزه و افشای تجاوز امپریالیستی و حاکمیت ارتجاع اسلامی و ضرورت گسست مردم غزه از انتخاب بین این دو خوانده شد.
رفیقی به دو زبان فرانسه و فارسی تأیید مجدد حکم اعدام فرزاد کمانگر را اعلام و محکوم کرد و از ستم مضاعفی که به اقلیتهای قومی و ... می شود نام برد و یادی از رفیق مبارز در بندمان عابد توانچه بعمل آمد.
در میانه شعارهایمان، پیام کوتاه رفقای پاریس از محل برگزاری آکسیون آنها، توسط موبایل و بلندگو پخش شد.
جمعیت حاضر تا آخرین لحظه تظاهرات را همراهی کردند و با شنیدن قطعنامه سیاسی انتهای برنامه به دو زبان فارسی و فرانسه، اعتراض خود را به سرکوب دانشجویان و فعالان سیاسی، مدنی و چپ در ایران ابراز کردند.
در انتها با قطعه ای از سرود انترناسیونال برنامه پایان یافت.
نکته جالب برنامه این بود که جوانان کمیته دانشجویی بعد از اختتام آکسیون و در حین جمع آوری وسایل، با دیدن کوچکترین تحرکی در اطراف سفارت، آنها را به باد شعارهای رادیکال خود می گرفتند، که این آنها را وادار به بازگشت به داخل سفارت می کرد.
کمیته دانشجویی – بلژیک
14 ژانویه 2009

گزارش گردهم آیی ۱۴ ژانويه ۲۰۰۹ در هانوفر

2009-01-15T15:58:00.001+02:00

"باید خود به رهایی خویش برخیزیم"

بر اساس اعلام قبلی ، مراسم همبستگی با جنبش دانشجویی در ایران بویژه دانشجویان دانشگاه شیراز در سلف سرویس اصلی دانشگاه هانوفر از ساعت دوازده به دعوت کانون 67 آلمان آغاز شد . این مراسم در هماهنگی با کمیته جوانان ایرانی در اروپا و با حمایت جمهوری خواهان دمکرات لائیک ایران - هانوفر برگزار شد.
در ابتدای مراسم پلاکاردهایی به زبان آلمانی ، در محل تجمع و اطراف آن نسب شد که بر آنها نوشته شده بود : همبستگی بین المللی ، هیچ قهرمانی و هیچ خدایی و هیچ قیصری نمی تواند ما را یاری دهد ، باید خود به رهایی برخیزیم ، در آخرین نبرد ما پیروز می شویم ، هر شکستی برای ما آغاز پیروزی دوباره ایست ، در ایران دانشجویان در زندانند و جلادان در دانشگاه ، آلمان به ایران ابزار شکنجه صادر می کند.
در طول مراسم بارها سرود انترناسیونال ، ترانه های ویکتور خارا و ترانه های اعتراضی به زبان فارسی پخش شد . بیانیه سخنی با دانشجویان دانشگاه شیراز و قطع نامه مشترک کمیته جوانان ایرانی در اروپا به دو زبان فارسی و آلمانی پخش شد.
اعضای کانون 67 با دانشجویان و استادان آلمانی به بحث و گفتگو در مورد مسائل ایران و سرکوب جنبش های اجتماعی در ایران پرداختند و از آن ها خواستند برای همبستگی با جنبش دانشجویی در ایران و دانشجویان دانشگاه شیراز قطع نامه کمیته جوانان ایرانی در اروپا را امضا کنند که با استقبال آنها مواجه شد.
همچنین در محل تجمع ماکتی به نمایش گذاشته شد که بصورت سمبلیک دانشگاه در ایران را در چنبره سیم خاردار نشان می داد که البته جوانه های رویش از درزهای آن بیرون زده بود.
اعضای کانون در طول برگزاری مراسم در مصاحبه با رسانه های فارسی زبان آلمان به معرفی کمیته جوانان ایرانی اروپا پرداختند و ضمن تاکید بر برگزاری همزمان چنین آکسیونی در پاریس و بروکسل به هویت جوان کمیته و ادبیات نوین اعتراضی قطع نامه اشاره کردند . نکته قابل توجه در حاشیه این تجمع تماس برخی دانشجویان ایرانی هانوفر و اعلام آمادگی آنها برای همکاری با کمیته بود و نیز حمایت دانشجویان چپ آلمانی از مبارزات مردم ایران . برخی استادان دانشگاه که در جنبش دانشجویی دهه شصت آلمان فعال بودند اعضای کانون را به ادامه فعالیت هایشان تشویق کردند و یکی از آنها با اهدای دسته ای گل برای اعضای کمیته جوانان ایرانی اروپا آرزوی موفقیت کرد.
این مراسم در ساعت چهارده و سی دقیقه به وقت آلمان در شرایطی پایان یافت که تجمع جوانان ایرانی آزاد – پاریس و کمیته دانشجویی – بلژیک آغاز شده بود.
کانون 67 - آلمان

گزارش برگزاری آکسیون 14 ژانویه - پاریس

2009-01-15T15:53:00.002+02:00

"چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم ، خانه اش ویران باد"

چهار شنبه ۲۵ دی ۱۳۸۷ برابر با ۱۴ ژانويه ۲۰۰۹ از ساعت ۱۴ به وقت پاریس ، جمعی از ایرانیان مقیم پاریس در کنار فرانسویان به دعوت جوانان ایرانی آزاد – پاریس و کمیته جوانان ایرانی در اروپا در مقابل دانشگاه سربن و مدرسه سن لویی در کادر آکسیون های مشترک کمیته جوانان ایرانی در اروپا ، که به صورت همزمان در بروکسل و هانوفر نیز برگزار می شد ، دست به تظاهرات ایستاده زدند . این آکسیون که در روزهای آتی در لندن نیز برگزار خواهد شد در حمایت از جنبش دانشجویی و بویژه دانشجویان دانشگاه شیراز صورت پذیرفت .
جوانان با تصاویر سمبلیکی در حمایت از آزادی بیان ، آزادی مطبوعات و آزادی دانشگاه و دانشجو و همچنین اسامی دانشجویان در بند و احضار شده به کمیته های انضباطی و وزارت اطلاعات ، کف پوش سنگی میدان سربن را فرش کرده بودند .
آکسیون با خواندن فراخوان دعوت به گردهم آیی و پیام کمیته جوانان ایرانی در اروپا به دو زبان فرانسه و فارسی شروع به کار کرد . همچنین متن بیانیه های سازمان ها و انجمن های حمایت کننده از بلنگوها بخش شد .
جوانان با پخش اعلامیه هایشان عابرین را در جریان جنبش دانشجویی امروز ایران قرار دادند . ده ها تن از رهگزران با امضای متن پیام کمیته جوانان ایرانی در اروپا به دانشجویان دانشگاه شیراز ، حمایت خود از آنان را ابراز کردند .
در میانه گردهم آیی کمیته دانشجویی بلژیک پیام خود را با تلفن از مقابل سفارت جمهوری اسلامی در بروکسل به شرکت کنندگان در پاریس رساندند ، که از بلندگو ها پخش و مورد توجه خاص حاضرین قرار گرفت .
در انتها جوانان با خواندن قطع نامه به زبان های فارسی و فرانسوی به گردهم آیی خود پایان دادند .
جوانان ایرانی آزاد - پاریس

تصاویری از غزه

2009-01-14T11:35:00.009+02:00

ببینید اصطکاک بین دو قدرت در منطقه ، از یک سو اسلام سیاسی و از سوی دیگر اسرائیل و حامیان آن (آمریکا و سازمان های تابعه اش) چگونه جان هزاران انسان بی گناه را که تنها می خواهند یک بار طعم آسایش و امنیت را بچشند به خطر انداخته و بسیاری از آنها را از بین برده است. اسلام سیاسی از یک سو در این منطقه موجبات بدبختی مردم را فراهم آورده است و همچنین قلدری های دولت های امپریالیست از سوی دیگر. از یک سو باید در آتش اسلامیونی سوخت که به قدرت رسیده اند و از سوی دیگر در آتش سرمایه دارانی که می خواهند جهان در اختیار و تحت فرمانشان باشد و این نتیجه ی تنها یک درگیری منطقه ای بین دو قدرت است که چنین فاجعه ای را به بار آورده است ،در پی فجایع دیگری که آمریکا در عراق و افغانستان رقم زد و تنها چیزی که برایشان بی اهمیت است کشته شدن انسانهای بی گناه و کودکان و زنان بی دفاع است.

7 دانشجوی دانشگاه شیراز حکم قطعی دریافت کردند

2009-01-12T21:38:00.003+02:00

امروزدر حالی که دانشجویان خود را برای استقبال از دانشجویان آزاد شده آماده می نمودند، کمیته انضباطی تجدید نظر دانشگاه احکام قطعی خود را مبنی بر محرومیت از تحصیل ۷ تن از دانشجویان صادر نمود.
حمدالله نامجو (یک ترم تعلیق از تحصیل و ارجاع به کمیته انضباطی مرکزی )
نوید غفاری (یک ترم تعلیق از تحصیل و ارجاع به کمیته انضباطی مرکزی)
افشین هوشنگ (دو ترم محرومیت از تحصیل به صورت معلق)
آرش روستایی (یک ترم تعلیق از تحصیل و ارجاع به کمیته انضباطی مرکزی )
هادی الم لی (یک ترم تعلیق از تحصیل و ارجاع به کمیته انضباطی مرکزی )
آلما رنجبر (دو ترم تعلیق از تحصیل)
امین کریمی (یک ترم تعلیق از تحصیل)
امین درستی (توبیخ کتبی و درج در پرونده)
گفتنی است پس از برگزاری تریبون آزاد دانشجویی «آزادی دانشگاه ، آزادی جامعه» ۴ تن از دانشجویان این دانشگاه به وزارت اطلاعات احضار شدند. که متعاقب آن دانشجویان نسبت به این روند اعتراض و اقدام به برگزاری ۲ تجمع در روزهای یکشنبه و دوشنبه نمودند .که در روز دوشنبه ۱۰ تن دیگر از دانشجویان به نام های آرش روستایی، حمداله نامجو، اسماعیل جلیلوند، سعید خلعتبری، هادی الم لی، آلما رنجبر، عباس رحمتی، عنایت تقوی، احمد کهنسال و محبوبه خادمی نیزبه وزارت اطلاعات احضار شدند. گفتنی است تهدیدات علیه نامجو، رنجبر، جلیل وند که خود را به دفتر وزارت اطلاعات معرفی نکرده اند بیشتر شده است.

لقمان قدیری، عباس رحمتی و عبدالجلیل رضایی آزاد شدند

2009-01-12T21:36:00.000+02:00

امروز دوشنبه 23 دی ماه، لقمان قدیری و عبدالجلیل رضایی، پس از 9 روز بازداشت در اداره اطلاعات شیراز با قرار وثیقه آزاد شدند.این دو دانشجو روز شنبه 14 دیماه همراه با محسن زرین کمر و کاظم رضایی بازداشت شده بودند.
همچنین عباس رحمتی یکی دیگر از دانشجویان دانشگاه شیراز نیز که روز شنبه ۲۱ دیماه بازداشت شده بود امروز دوشنبه با قرار وثیقه آزاد شد.
دانشجویان دانشگاه شیراز با برگزاری مراسم کوتاهی از این دانشجویان بازداشت شده استقبال کردند و جشن کوچکی به مناسبت آزادی این سه دانشجو برگزار کردند.

یونس میر حسینی دانشجوی دانشگاه شیراز به اداره اطلاعات شیراز احضار شد

2009-01-12T21:19:00.000+02:00

امروز دوشنبه 23 دی ماه، یونس میر حسینی یکی از دانشجویان دانشگاه شیراز به اداره اطلاعات شیراز احضار شد. اتهام این دانشجو نیز همانند دیگر دانشجویان احضاری دانشگاه شیراز، اقدام علیه امنیت کشور ذکر شده است.لازم به یادآوری است که این دانشجو 16 آذر سال گذشته دستگیر شده بود که به مدت 14 روز در بازداشت به سر برده بود. با احضار این دانشجو تعداد دانشجویان احضاری این دانشگاه به 15 تن رسید.

۲ دانشجوی دیگرِ دانشگاه شیراز بازداشت شدند

2009-01-12T21:16:00.001+02:00

آرش روستایی و هادی الم لی 2 نفر از دانشجویان دانشگاه شیراز که در روز 16 دیماه پس از برگزاری تجمع اعتراضی در دانشگاه شیراز و به خیابان کشیده شدن تجمع به وزارت اطلاعات احضار شده بودند امروز پس از مراجعه به این اداره بازداشت شدند.با بازداشت روستایی و الم لی شمار دانشجویان بازداشت شده دانشگاه شیراز به ۱۰ نفر رسید که تاکنون ۴ نفر از آنان، لقمان قدیری گل تپه، عبد الجلیل رضایی، کاظم رضایی و محسن زرین کمر، آزاد شده اند.از وضعیت این ۲ دانشجوی بازداشت شده و همچنین سعید خلعتبری، عنایت تقوی، عباس رحمتی و احمد کهنسال که از روز شنبه بازداشت شده اند اطلاعی در دست نیست.

۲ نفر از دانشجویان بازداشت شده دانشگاه شیراز آزاد شدند

2009-01-12T00:31:00.000+02:00

امروز یکشنبه ۲۲ دی ماه کاظم رضایی و محسن زرین کمر، دو نفر از دانشجویان بازداشت شده دانشگاه شیراز پس از ۸ روز بازداشت در اداره اطلاعات شیراز، آزاد شدند.این ۲ دانشجو به همراه عبدالجلیل رضایی و لقمان قدیری در روز شنبه ۱۴ دی ماه پس از احضار و مراجعه به اداره اطلاعات شیراز بازداشت شده بودند، دو دانشجوی دیگر بازداشت شده نیز فردا آزاد خواهند شد.
دانشجویان دانشگاه شیراز امروز مراسم استقبال از این دانشجویان را در دانشگاه برگزار کردند و با توزیع شیرینی آزادی این ۲ دانشجو را جشن گرفتند.دانشجویان همچنین به سر دادن سرود یار دبستانی من و شعار هایی همچون " دانشجو میمیرد ذلت نمی پذیرد" و " دانشجوی زندانی تو افتخار مایی" پرداختند.
نکته جالب در هنگام استقبال از این ۲ دانشجو این بود که، با توجه به اینکه محسن زرین کمر در سخنرانی خود در جلسه ۱۸ مهر که در دانشگاه شیراز با حضور علی لاریجانی برگزار شده بود گفته بود : " من از ۳ چیز متنفرم، یک محمود احمدی نژاد .... " و این سخنان بازتاب گسترده ای داشت و دلیل اصلی بازداشت او بود، دانشجویان نیز هنگام استقبال از او با هم و به طور هماهنگ فریاد زدند : " من از سه چیز متنفرم، یک محمود احمدی نژاد، دو محمود احمدی نژاد، سه محمود احمدی نژاد".

سه دانشجوی دیگر دانشگاه شیراز بازداشت شدند

2009-01-10T21:42:00.000+02:00

سعید خلعتبری، عنایت تقوی و عباس رحمتی سه دانشجوی دانشگاه شیراز که روز دوشنبه 16 دی ماه و پس از برگزاری تجمع در دانشگاه شیراز و کشیده شدن تجمع به خیابان به اداره اطلاعات شیراز احضار شده بودند، صبح امروز، شنبه، پس از مراجعه به اداره اطلاعات شیراز بازداشت شدند و تا کنون از وضعیت آن ها اطلاعی در دست نیست.نکته جالب توجه در مورد احضاریه های این دانشجویان این است که این 3 دانشجو نیز مانند 4 دانشجویی که پیش از این بازداشت شده اند با سربرگ قوه قضائیه به دفتر اداره اطلاعات احضار شده اند و همچنین تاریخی که در احضاریه های آن ها درج شده 12 دی ماه می باشد.
اتهام این دانشجویان در احضاریه های آن ها اقدام علیه امنیت ملی و توهین به مسئولان نظام عنوان شده است، با بازداشت این دانشجویان تعداد دانشجویان بازداشت شده دانشگاه شیراز به 7 نفر رسید.علاوه بر این 3 دانشجوی بازداشت شده، 7 دانشجوی دیگر دانشگاه شیراز نیز با احضاریه هایی مشابه با احضاریه های این 3 دانشجو به اداره اطلاعات شیراز احضار شده اند.
لازم به ذکر است که پیش از این 3 دانشجو نیز، 4 دانشجوی دیگر دانشگاه شیراز در روز 12 دی ماه پس از مراجعه به اداره اطلاعات شیراز بازداشت شده اند و تا کنون در بازداشت به سر می برند، اما امروز از سوی قاضی دادگاه برای این 4 دانشجو احکام آزادی با قید وثیقه صادر شده است و این 4 دانشجو با ارائه وثیقه آزاد خواهند شد.

اطلاعيه شماره (2) فعالين جنبش دانشجويي شيراز

2009-01-10T17:39:00.003+02:00

در حالي كه فعالين دانشجويي دانشگاه شيراز در حال آماده شدن براي اعتصاب غذاي نا محدود بودند خبري دل گرم كننده مبني بر صدور نامه آزادي دانشجويان در بند منتشر شد. در اين نامه كه تصوير آن در را در بالا مشاهده مي كنيد با صدور قرار وثيقه براي هر 4 دانشجوي بازداشتي از سوي دادستاني شيراز موافقت گرديده است. به نظر مي رسد پس از تجمعات روز هاي يكشنبه، دوشنبه و جمعه هفته گذشته و تهديد به اعتصاب غذا در صورت عدم آزادي دانشجويان، نهادهاي امنيتي استان از مواضع خود به شكل نسبي عقب نشيني نموده اند.
ما فعالين دانشجويي دانشگاه شيراز اين اقدام را به حساب سر عقل آمدن نهادهاي سركوب گر گذاشته و تا اطلاع ثانوي اعتصاب غذاي خود را به تعويق خواهيم انداخت؛ اگر چه اين عمل به هيچ وجه به معناي كوتاه آمدن از مواضعمان نيست و همان طور كه در بيانيه شماره (1) نيز بيان داشتيم حركت اعتراضي خود را تا آزادي دوستان در بندمان ، لغو كليه احضاريه هاي اطلاعات و امحاء كليه احكام انضباطي صادر شده ادامه خواهيم داد و تا احقاق خواسته هاي به حق خود تمامي گزينه هاي ممكن را مد نظر خواهيم داشت.
فعالين جنبش دانشجويي دانشگاه شيراز

تجمع اعتراضی امروزِ دانشگاه شیراز

2009-01-09T21:34:00.001+02:00

تجمع اعتراضی دانشجویان دانشگاه شیراز در اعتراض به دستگیری 4 تن از دانشجویان این دانشگاه به نام های محسن زرین کمر، عبدالجلیل رضایی، لقمان قدیری گل تپه و کاظم رضایی روز جمعه 20/10/87 برگزار شد. در این تجمع که با وجود قرار داشتن در فصل امتحانات و تهدید های مکرر حراست دانشگاه مبنی بر عدم برگزاری هر گونه تجمع، با استقبال دانشجویان مواجه شد فعالین جنبش دانشجویی دانشگاه شیراز خواستار آزادی دانشجویان در بند تا حداکثر پایان وقت اداری روز شنبه 21/10/87 شدند. دانشجویان در ادامه اضافه کردند که در صورت عدم آزادی دانشجویان مذکور و لغو کلیه پیگردهای نهادهای برون و درون دانشگاهی همچون احضار 10 تن دیگر از فعالین دانشجویی از طرف اداره اطلاعات با سربرگ قوه قضاییه و همچنین مجموع 28 ترم محرومیت از تحصیل برای 18 نفر از فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز از روز شنبه 21/10/87 تا براورده شدن خواسته هایشان دست به اعتصاب غذای نامحدود خواهند زد و از برگزاری امتحانات ممانعت به عمل خواهند آورد. دانشجویان همچنین اعلام کردند تحت هیچ شرایطی دست از حمایت از دوستانشان بر نخواهند داشت.
این در حالی است که کلیه تلاش های قانونی فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز برای آزادی دانشجویان در بند با بن بست مواجه شده است. با وجود تهیه وثیقه مورد نظر برای آزادی دانشجویان در روز دوشنبه 16/10/87 نه تنها دادگاه انقلاب شیراز از پذیرفتن آن سرباز زد بلکه با تهدید و ارعاب دانشجویان و وثیقه گذار، دانشجویان را از پیگیری کار دوستانشان به شدت بر حذر داشت. در روز پنج شنبه 19/10/87 هم به علت نبودن دادستان و معاون دادستان دادگاه انقلاب شیراز به کار دانشجویان رسیدگی نشد تا 4 تن از دانشجویان دانشگاه شیراز همچنان به علت انتقادهای خود از مسئولین کشور دربند بمانند. فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز نیز در اعتراض به عدم رعایت مراتب قانونی توسط مسئولین ذی ربط و زیر پا گذاشته شدن حقوق اولیه و انسانی خود همچون آزادی بیان و حق تحصیل، با برگزاری تجمعات اعتراضی علی رغم تمامی فشارهای موجود همچنان حقوق خود را مطالبه کردند.

دانشجویان دانشگاه شیراز فردا جمعه تجمع اعتراضی بر پا خواهند کرد

2009-01-09T00:40:00.000+02:00

دانشجویان دانشگاه شیراز با توجه به ادامه بازداشت غیر قانونی 4 دانشجوی این دانشگاه در بازداشتگاه اداره اطلاعات شیراز، فردا جمعه تجمع اعتراضی برگزار خواهند کرد.دانشجویان دانشگاه شیراز همچنین اعلام کرده اند که در صورت ادامه بازداشت دانشجویان، از روز شنبه به اعتصاب غذای نا محدود دست خواهند زد و همچنین از برگزاری امتحانات پایان ترم در هفته آینده ممانعت خواهند کرد.
لازم به ذکر است که عبدالجلیل رضایی، محسن زرین کمر، کاظم رضایی و لقمان قدیری، 4 دانشجوی دانشگاه شیراز هستند که پس از برگزاری تجعات 16 و 18 آذر دانشگاه شیراز، در روز پنج شنبه 12 دیماه با سربرگ قوه قضائیه به اداره اطلاعات شیراز فراخوانده شدند و روز شنبه 14 دیماه پس از مراجعه به اداره اطلاعات دستگیر و بازداشت شدند. دانشجویان دانشگاه شیراز در اعتراض به این امر تجمعی اعتراضی در روز یکشنبه برپا کردند که ساعاتی پس از آغاز آن، از سوی اداره اطلاعات شیراز با آن ها تماس گرفته شد و اعلام شد که دانشجویان روز دوشنبه با قرار وثیقه آزاد خواهند شد و دانشجویان نیز به صورت مشروط به تجمع خود پایان دادند اما روز دوشنبه علی رغم دستور قاضی مبنی بر آزادی دانشجویان به قید وثیقه، اداره اطلاعات شیراز از آزاد سازی دانشجویان خودداری کرد که این امر موجب برگزاری تجمع اعتراضی دانشجویان دانشگاه شیراز در روز دوشنبه شد که این تجمع به خیابان کشیده شد، متعاقب آن نیز 10 دانشجوی دیگر دانشگاه شیراز به اداره اطلاعات شیراز احضار شدند.
در واکنش به این اقدامِ اداره اطلاعات شیراز، دانشجویان دانشگاه شیراز اعلام کردند که از روز پنج شنبه به اعتصاب غذای نامحدود دست خواهند زد، اما باز هم از سوی اداره اطلاعات شیراز با دانشجویان تماس گرفته و اعلام شد که دانشجویان روز پنج شنبه به قید وثیقه آزاد خواهند شد، دانشجویان دانشگاه شیراز نیز آغاز اعتصاب غذا را به روز شنبه موکول کردند اما این بار نیز به بهانه مرخصی بودن قاضی از آزاد شدن دانشجویان جلوگیری شد. با توجه به این مسائل دانشجویان دانشگاه شیراز اعلام کرده اند که فردا جمعه تجمع اعتراضی بر پا خواهند کرد و در صورت عدم تحقق خواسته هایشان، از روز شنبه به اعتصاب غذای نا محدود دست خواهند زد و همچنین از برگزاری امتحانات پایان ترم در هفته آینده ممانعت خواهند کرد.

اطلاعيه شماره يك فعالين جنبش دانشجويي دانشگاه شيراز

2009-01-09T00:38:00.000+02:00

امسال در دانشگاه شيراز و ساير دانشگاه هاي كشور بر خلاف سال هاي قبل روند ديگري در پيش گرفته شد. حاكميت با اين توهم كه دانشجو و جنبش دانشجويي در يك روز و در يك شعار و در يك نماد خلاصه مي شود سعي در مصادره اين روز و نماد جنبش دانشجويي نمود غافل از اينكه هر روزي كه دانشجو اعتراض كند، روز دانشجوست و نمي توان آن را به يغما برد. در 16 آذر ماه امسال تشكل هاي حكومتي در دانشگاه شيراز در برنامه اي هماهنگ اقدام به برگزاري روز دانشجو نمودند و خود را ميراث دار سه آذر اهورايي و جريان دانشجويي معرفي نمودند، مراسمي كه علي رغم حمايت برون دانشگاهي و نظامي، بسيار خوار و حقير تر از مراسم خود جوش فعالين جنبش دانشجويي شيراز بود.
در اعتراض به مصادره روز دانشجو و ايجاد جو سركوب و خفقان در جامعه و به خصوص دانشگاه، در روز 18 آذر ماه تريبون آزادِ « آزادي دانشگاه ، آزادي جامعه » در دانشگاه شيراز برگزار شد. پس از برگزاري اين مراسم نيروهاي به اصطلاح ارزشي دانشگاه با هدايت و حمايت علني از نهاد هاي بيرون، با شايعه پردازي و دروغ پراكني به بهانه توهين به شهدا و مقدسات، اقدام به برگزاري اعتكاف سياسي نمودند، در اين اعتكاف آقاي انجوي ن‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ژاد، يكي از روحانيون افراطي شيراز ضمن انتقاد از مردم به خاطر عدم سركوب دانشجويان برگزار كننده تريبون آزاد اين دانشجويان را محارب (!) خواند و خواهان برخورد مسئولان با آنان شد.همچنين چندين نفر از سران استاني با حضور در جمع دانشجويان معتكف به آن ها قول هايي مبني بر سركوب دانشجويان دانشگاه شيراز دادند.
متعاقب اين وقايع 37 تن از دانشجويان دانشگاه شيراز به كميته انضباطي دانشگاه احضار شدند كه تا كنون 18 نفر از آنان جمعا 28 ترم از تحصيل محروم شده اند. اما پروژه سركوب جنبش دانشجويي در دانشگاه شيراز در همين سطح باقي نماند و 4 تن از دانشجويان ( لقمان قديري گل تپه، عبد الجليل رضايي، كاظم رضايي و محسن زرين كمر ) در روز پنج شنبه 12 دي ماه با سربرگ قوه قضائيه به اداره اطلاعات (!) احضار شدند كه پس از مراجعه در روز شنبه بازداشت شدند و هم اكنون نيز در بازداشت به سر مي برند. در اعتراض به اين دستگيري ها فعالين جنبش دانشجويي اقدام به برگزاري 2 تجمع در روز هاي يك شنبه و دوشنبه نمودند و متعاقب اين تجمعات از طرف وزارت اطلاعات اطلاع داده شد كه قرار بازداشت دانشجويان به قرار وثيقه تبديل گشته است و اين دانشجويان در روز پنج شنبه آزاد مي شوند. اما با كارشكني اداره اطلاعات در ارسال پرونده دانشجويان به دادگاه اين دانشجويان هنوز در بازداشت هستند.
ما فعالين جنبش دانشجويي دانشگاه شيراز همانطور كه در تجمعات، مراسم و بيانيه هاي خود اعلام كرده ايم تا آزادي دانشجويان در بند و لغو كليه احكام كميته انضباطي از مواضع خود كوتاه نخواهيم آمد و نخواهيم گذاشت كه پرچم ياران دبستانيمان بر زمين بماند.
فعالين جنبش دانشجويي دانشگاه شيراز

متن فرانسوی بیانیه ی کمیته ی جوانان ایرانی

2009-01-08T23:15:00.001+02:00

Lors des cérémonies de commémoration de "la journée de l'étudiant" (Héritage des luttes estudiantines contre le régime monarchique du Shah), ainsi que la "rencontre des étudiants avec le président de l'assemblée" les étudiants de l'université de Shiraz dans un rassemblement très large ont mis en avant d'une seule voix deux thématiques : les libertés universitaires et les libertés sociales.Chose rarissime ces dernières années, ces rassemblements furent marqués par une nette opposition au régime théocratique en place et permirent de déplacer le débats des habituels slogans modérés.Mais cette radicalisation eut comme revers immédiat la mise en route de la machine oppressive et répressive du régime Islamique. En effet une quarantaine d'étudiants ont été convoqués en commission disciplinaire, suivis d'exclusions universitaires définitives et de mesures d'éloignement.Les Basijs universitaires (Milice Islamique sous le contrôle direct du Guide spirituel, l’Ayatollah Ali Khamenei) ont organisé des grèves de la faim et des mouvements de protestations dans la mosquée de l'Université de Shiraz, en vue d’obtenir l'ouverture d’une enquête judiciaire contre les étudiants protestataires. Le ministère du renseignement a, quant à lui, ouvert une enquête pour savoir quel sont les groupes ou pays étrangers qui tirent les ficelles de ces mouvements étudiants, pour ainsi mettre en cause leur indépendance.Nous, jeunes Iraniens, étudiants, activistes politiques et associatifs, militants de gauche et réfugiés politiques vivant en Europe, nous réunirons simultanément le Mercredi 14 Janvier devant les différentes instances représentants la république islamique et devant les universités dans nos villes d'accueils, en signe de solidarité avec le mouvement progressiste étudiant, et en particulier nos compagnons de l'université de Shiraz. Ainsi nous voulons déclarer avec eux notre haine et opposition face a cette répression théocratique que subit notre peuple.Nous vous invitons à nous rejoindre en participant a ces rassemblements, en nous apportant votre soutien dans nos actions.Collectif des jeunes Iraniens Libres - ParisComité des étudiants - BelgiqueKanoun 67 - Allemagne

بیانیه ی کمیته ی جوانان ایرانی در اروپا به مناسبت آکسیون سراسری در حمایت از دانشجویان شیراز

2009-01-08T17:49:00.005+02:00

در هر جا و در هر زمان دانشگاه سنگر آزادی است

قرار بود که دانشگاه را تبدیل به پادگان کنند، شما در مقابل آن ایستادید. قرار بود دیوارهای زندانشان صدای دانشجویان را در خود پنهان کند، اما صدایتان فریاد شد. قرار بود که دانشگاه، قلب زنده ی جامعه را در هم شکنند. دانشگاه هنوز زنده است، هنوز مقاومت میکند. قرار بود اتحادتان را در هم شکنند، اما در این روزهای سخت در کنار هم مانده اید. شما نیز مانند ما می دانید که تازیانه ی استبداد لخت و عریان تنها گرده ی جنبش دانشجویی و دانشجویان دانشگاه شیراز را رج نمیزند. دستگاه سلطه میخواهد هیمنه ی سرکوبگرش را بر فراز سر دگرباشان جنسی، کارگران و زنان و معلمان، اقلیت های غیرمذهبی و مذهبی، عرب و کرد و ترک و ... بگستراند. پیام جمهوری اسلامی برای ما روشن است : از خیابانها به خانه ها بر گردید و دخالتگری در سرنوشت خود و جامعه را فراموش کنید. پیام رادیکال مبارزات شما اما طنین دیگری دارد و به همین دلیل در کنار مقاومت و مبارزه ی شما قد علم کرده و ایستاده ایم. دستهای ما در کنار دستهای شماست و حنجره ی شما خواهیم بود تا فریاد رهایی خواهی و آزادی طلبی شما را در روز چهاردهم و هفدهم ژانویه از شهرهایمان به گوش مردم جهان برسانیم.
کمیته جوانان ایرانی در اروپا ـ جمعی از دانشجویان، فعالین سیاسی و مدنی، مبارزین چپ و پناهندگان جوان مقیم اروپا
متشکل از :
جوانان ایرانی آزاد ـ پاریس
کانون 67 ـ آلمان
کمیته دانشجویی ـ بروکسل
کمیته برگزاری مراسم در حمایت از دانشجویان ایران ـ لندن
چهارشنبه، چهاردهم ژانویه ساعت 14.00
بلژیک – بروکسل – مقابل سفارت جمهوری اسلامی
فرانسه – پاریس – مقابل دانشگاه سربن
آلمان – هانوفر
شنبه ، هفدهم ژانویه
انگلستان – لندن

از خبرنامه امیر کبیر

2009-01-07T00:36:00.002+02:00

عابد توانچه فعال دانشجویی چپ تهدید به اعتصاب غذا کرد

عابد توانچه که با لغو مرخصی پایان حبسش (مرخصی متصل به آزادی) از ۱۸ آذر ماه در زندان می باشد تا چند ماه پایانی حبس خود را سپری کند با افزایش فشارها و به دلیل برخورد دادستانی با خانواده ایشان تهدید به اعتصاب غذای نامحدود کرد. این فعال دانشجویی به دلیل آنچه افزایش فعالیت ها در آستانه ۱۶ آذر و درج مطالبی در وبلاگش عنوان شده، مجددا به زندان بازگردانده شده است.

چند روز پیش در حالی که خانواده توانچه به دادستانی مراجعه کرده بودند تا شرایط مرخصی و آزادی عابد را فراهم آورند با تهدید دادستانی مواجه شدند. دادستان پس از اینکه پدر و خواهر این فعال دانشجویی را ساعت ها منتظر نگه داشت، با لحنی فحاشانه به تهدید پدر عابد پرداخت و با زدن دستبند به ایشان وی را تهدید به بازداشت کرد که با خواهش و پیگیری خواهر این فعال دانشجویی از بازداشت پدر ایشان ممانعت به عمل آمد. به گزارش خبرنامه امیرکبیر، دادستان در پایان خواسته بود که خانواده توانچه مسئله وی را پیگیری نکنند وگرنه با آنان برخور خواهد کرد.

عابد توانچه که پس از صدور مجوز مرخصی متصل به آزادی، از ابتدای آذر از زندان آزاد شده بود هم اکنون با تخلف دادستانی در زندان می باشد و با توجه به افزایش فشارها در زندان و تهدید خانواده اش در بیرون زندان با اعلام اعتصاب نامحدود عنوان کرده است که در صورت ادامه تهدیدها و عدم رسیدگی به درخواست های وی و ایجاد شرایط منصفانه آزادی، به اعتصاب غذای خود ادامه خواهد داد.

اخباری از دانشگاه شیراز

2009-01-06T21:19:00.003+02:00

اعلام اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه شیراز

دانشجویان دانشگاه شیراز پس از بازداشت 4 دانشجوی این دانشگاه به نامهای کاظم رضایی،جلیل رضایی،لقمان قدیری و محسن زرین کمر و همچنین احضار 10 دانشجوی دیگر توسط اداره اطلاعات ،اعلام کردند که در روز پنجشنبه دست به اعتصاب غذای نا محدود خواهند زد.فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز پس از آنکه در روز یکشنبه در اعتراض به بازداشت دانشجویان در دانشگاه تجمع کردند، به دلیل اخبار رسیده از اداره اطلاعات مبنی بر آزادی دانشجویان در روز دوشنبه به تجمع خود پایان دادند، ولی در روز دوشنبه هیچ خبری از دانشجویان نشد و به همین خاطر این دانشجویان در روز دوشنبه تجمع خود را از سر گرفتند و با پخش بیانیه هایی تهدید کردند که در صورت عدم آزادی دانشجویان در بند، در روز پنجشنبه به طور قطع اعتصاب غذا خواهند کرد.همچنین 10 دانشجوی دیگر که در روز دوشنبه به اداره اطلاعات فرا خوانده شدند، اعلام کردند که تا آزادی دانشجویان، خود را به اداره اطلاعات معرفی نخواهند کرد.

کودکان کار و امید های آنها

2008-12-31T17:17:00.005+02:00

امروزه هر کسی در هر کجای جهان و در هر کشوری که باشد با پدیده ی کودک کار و یا کودکان خیابانی آشناست. درست است که آمار آنها در کشورهای مختلف و درجات رسیدگی به آنها نیز متفاوت است ، اما به هر رو امروز به نظر می رسد که این کودکان جزئی از شهرها شده اند . در ایران نیزکودکان کار و خیابان در بسیاری از شهر ها به خصوص شهر های بزرگ دیده می شوند و میزان قابل توجهی را به خود اختصاص می دهند. در ایران بیشتر از هر شهری این کودکان در استان های کردستان ، لرستان ، خراسان و تهران وجود دارند که علل آن اگر چه به یک ریشه های مشخصی بر می گردد اما دلایل روبنایی آن متفاوت است.
قبل از هر چیز لازم است تا بدانیم که ما به چه افرادی کودک کار می گوییم . براساس تعریف به هر انسان زیر 18 سال سن که مجبور به کار کردن چه برای تامین معاش خود یا برای کمک به معاش خانواده اش باشد کودک کار گفته می شود. در عین حال قسمتی از این کودکان کار ، خیابان را به عنوان محل کارشان انتخاب کرده اند و هستند کودکانی که خیابان نه فقط به عنوان محل کار بلکه به عنوان محل زندگی شان نیز می باشد و مشخص است که این کودکان بیش از دسته ی اول در معرض خطر و آسیب قرار دارند. اما در کنار اینها کودکان بسیاری نیز هستند که نه در خیابانها بلکه در هر محل دیگری که کاری برایشان یافت شود همانند کارگاه های کوچک و مغازه ها و در هر رشته ای که مناسب شان باشد ، مشغول هستند. بر این اساس کودکان کار تمامی کودکانی هستند که در هر مرکز و محل مشغول به کار برای کسب در آمد می باشند.
در ارتباط با آمار کودکان کار می بایست به این نکات توجه کرد که در ایران بنا به قانون ، کار کودک (زیر 15 سال) ممنوع بوده و با توجه به این که ایران مقاوله نامه های بین المللی کار 1999 را امضا نموده و مقید است که به آنها پایبند باشد ، می بایست کار کودک عملا در جامعه وجود نداشته باشد . اما بنا به دلایلی این اتفاق نمی افتد و اتفاقا درصد رشد کودکان کار و کودکان خیابان در ایران زیاد است. همچنين كنوانسيون جهانى حقوق كودك كه دولت جمهورى اسلامى ايران در سال ۱۳۷۳ به آن پيوسته نيز، تمامى افراد كمتر از ۱۸ سال را در زمره كودكان به شمار آورده است. قابل ذكر است كه يكى ديگر از مقاوله نامه هاى سازمان بين المللى كار، مقاوله نامه ۱۳۸ بوده كه به «مقاوله نامه حداقل سن كار» موسوم است و با هدف برچيدن كامل كار كودك تهيه شده و در آن تاكيد شده است كه اشتغال به كارهاي خطرناک که بهداشت، ايمنى يا اخلاق كودك را تهدید میکند برای افراد كمتر از ۱۸ سال ممنوع است. دولت ايران هنوز به اين مقاوله نامه نپيوسته ، زيرا به نظر مى رسد كه تعيين حداقل سن كار با توجه به تناقض در قوانين رايج كشور برای دولت امکان پذیر نبوده . اگر چه در موارد دیگری که به مقاوله نامه ها پیوسته است به نظر می رسد که هیچ یک را رعایت نمیکند و یا از مجراهای خالی آن راه فرار را می یابد.
کار کودک در ایران به شکل بسیار چشم گیری وجود داشته و حجم آن زیاد می شود و این چیزی نیست که دست اندرکاران و سیاست گذاران از آن بی اطلاع باشند ، اما بنا به هر دلیلی هیچ راه حلی را برای حل این مشکل ندارند زیرا ریشه های آن در فقر و نا امنی های شغلی نهفته است . مسئله کودک کار را از چندین جهت می بایست نگاه کرد تا به عمق فاجعه بودن اش در ایران پی برد.اگر از جانب دولت بدان نگاه کنیم ، همانطور که در بالا نیز گفته شد هیچ گونه راه حل یا حمایتی وجود ندارد ، اگر آنرا به سمت خانواده بچرخانیم خواهیم دید که بنا به ماهیت خانواده در ایران ، کودک به دید پدر خانواده ، تنها یک ابزاری محسوب می شود که مالکیت آنرا دارد و خود را صاحب آن می داند و هر جور که بخواهد می تواند از آن استفاده کند . اگر صاحب کار را در نظر بگیریم ، او نیز خود را مجاب میکند که با کودک به هر شکلی که خواست برخورد کند و هر بلایی به واسطه ی ناتوانی در دفاع از حق اش به سرش بیاورد و اگر به خیابان نظر کنیم ، انواع خطرات و نا هنجاری ها را خواهیم دید که یک کودک در برابر آن قرار دارد. در تمامی این موارد نقش قانون و هر نیرویی که بتواند یا بخواهد حمایتی انجام دهد گم شده است.
کودکی که در ایران تن به کار می دهد از هیچ گونه حمایتی برخوردار نیست و چاره ای جز این ندارد تا به این همین منوال به زندگی خود ادامه دهد. در عین حال در ازای کار خود بدلیل عدم حمایت از او و خانواده اش ناچارا به دستمزد های پایین نیز تن می دهد و هر آسیبی را مجبور است به جان بخرد. اما به همین دلیل و بر همین پایه است که نمی توان امار دقیقی از تعداد دقیق کودکان کار بیان نمود زیرا این کودکان تحت نظر هیچ نهاد یا کانونی نمی باشند و تنها به صورت خودخواسته و بدون حمایتی مشغول به کار هستند. تنها چند آمار تقریبی وجود دارد که در یکی از آنها یک مشاور بهزیستی و مدیر شبکه کودک یاری گزارش داده است بر اساس تفاضل نوجوانان زیر 18 سال و آنهایی که در حال تحصیل هستند به آماری دست یافته است. بر پایه ی این روش و گزارش ، در سال 80 حدود 23 میلیون نفر زیر 18 سال داشتیم و 12 میلیون نفر بچه هایی که در مدارس مشغول تحصیل بودند ، یعنی حدود پنج میلیون در خانه هایشان هستند. حال این پنج میلیون می توانند کودکان کار را تشکیل دهند.
براساس آمارهاي رسمي و ثبت شده، حدود يك ميليون و 600 هزار كودك كار و خيابان در كشور وجود دارد اما باز هم بر پایه ی گزارشی دیگر ، از سوی مديرعامل انجمن حمايت از حقوق كودكان گفته شد که حدود 2 میلیون و 700 هزار نفر از کودکان در سنین 10 تا 18 (احتمالا تفاوت با آمار قبلی در سن کودکانی است که جز آمار محسوب شده اند) سال کشور خارج از چرخه ی تحصیل می باشند.
اما تمام این آمار ها تا امروز و تا این دوره که شرایط اقتصادی در ایران بسیار فاجعه آمیز تر شده است تغییر کرده است و بسیار بیشتر شده است.
اما چرا این کودکان مجبور به کارند؟ این که چرا کودکان نباید کار کنند شاید به اندازه ی کافی روشن و واضح باشد ، اما تنها می خواهم به این نکته اشاره کنم که کودکانی که در کارگاه های کوچک و بزرگ مشغول به کارند به دلیل منفعت اقتصادی صاحبان این مراکز از یک سو و وضعیت نابسامان و فلاکت بار خانواده هایشان است که به کار گمارده می شوند . بدین معنی و بدرست کودک هیچ گونه منفعتی در این کار اجباری، ندارد . کودک مجبور است همان کار یک انسان بالغ را انجام دهد ، اما دستمزد بسیار ناچیزی در ازای آن دریافت می نماید و حتی بنا به این دلیل که هیچ کنترلی وجود ندارد صاحب کار می تواند هیچ دستمزدی به او نپردازد.
در حقیقت این موضوع که در بالا اشاره شد می تواند نشان دهنده ی علت روی آوردن کودکان به کار باشد، اما این یک قسمت قضیه می باشد.
اگر علت را جدا از هر فاکتور دیگری جستجو کنیم ، بدون شک و بلادرنگ آنرا می یابیم و آن فقر است. فقر در بین خانواده هایی که در شهر ها و البته غالبا در حاشیه ی شهر ها زندگی می کنند که البته باید این نکته را یادآور شد که علت این حاشیه نشینی نیز همان فقر است. کودکان این خانواده ها می بایست کار کنند تا بتوانند کمکی به خرج خانواده کنند یا حداقل خرج خودشان را تامین کنند.
در حاشیه شهر ها به خصوص حاشیه شهر تهران و خصوصا مناطق حاشیه ای جنوبی آن می توان رنگ فقر را به وضوح دید. در ایران بنا به وضعیت اقتصادی نابسامان و به تبع آن فاصله ی طبقاتی زیاد ، بسیارند خانواده هایی که دیگر توان گرداندن چرخه زندگی خود را ندارند و ناچارا فرزند خود را که می بایست در این سنین به مدرسه فرستاده شود و تحت مراقبت خانواده در حال آموزش باشد ، به سویی می فرستند که او هم درآمدی را نسیب خانواده سازد و حداقل تکه نانی را بتواند برای خودش یا خانواده بدست آورد.
در بین کودکان کار که در خیابان ها یا هر محل دیگری مشغول به فعالیت هستند ، کودکان افغانستانی نیز بسیار دیده می شوند . قصد من تفکیک نیست و تنها به یکی از عواملی که به رشد کودک کار در ایران و بخصوص تهران کمک می کند می خواهم اشاره ای داشته باشم.
مهاجرانی که از افغانستان وارد ایران میشوند ، غالبا در پی کار به تهران یا شهرهای بزرگ مراجعه می کنند و دراین شهرها بنا به مشکلاتی که از سوی دولت و کارفرمایان برایشان ایجاد می شود و یا هزاران مشکل دیگر ، ناچار برای تامین درآمد خانواده ی خود مجبور می شوند کودکانشان را روانه خیابان ها کنند. این وضعیت کاملا قابل تصور است زیرا در ایران حتی شهروندان معمولی آن درگیر تهیه مایحتاج اولیه خود هستند ، چه رسد به مهاجران کشورهای دیگر که دولت کوچکترین اهمیتی به آنها نمی دهد و حق و حقوقی برایشان قایل نیست. بنابراین چندان دور از انتظار نیست که خیل عظیمی از کودکان کار در ایران را این دسته تشکیل دهند. این موضوع را شما با مراجعه به کانون هایی که به صورت داوطلبانه برای این کودکان فعالیت می کنند به وضوح می توانید ببینید.
در عین حال چه مهاجر و یا چه ایرانی ، واضح ترین دلیلی که این کودکان را در خیابانها می بینید ، فقر و ناتوانی خانواده در تامین مایحتاج زندگی است. این روند با توجه به وضعیت فعلی ایران هر روز رو به افزایش است و دولت به دلیل ناتوانی ذاتی اش نمی تواند هیچ کاری برای این کودکان انجام دهد ، جز در مواردی سرکوب و اذیت و آزار آنها.
شكاف طبقاتي، افزايش تعداد خانواده‌هاي بي‌سرپرست و تك ‌سرپرست، خرابي‌هاي بازمانده از جنگ، فقر فرهنگي مهاجرت، بيكاري، عدم تامين اجتماعي، حاشيه‌نشيني، درگيري‌هاي مستمر خانوادگي و اعتياد و مشاغل كاذب در گسترش اين ناهنجاري اجتماعي نقش دارند که همه ی اینها را می توان زیر مجموعه ای از فقر در حال گسترش در ایران دانست.
در ایران و خصوصا به صورت موکد در تهران و شهرهای بزرگ کشور تنها نهادهایی که دلسوزانه مشغول کمک رسانی به کودکان کار و خیابان هستند ، ان جو او ها یا سازمانهای غیر دولتی هستند. در تهران چندین نمونه از این سازمانها وجود دارند که سالهاست در جهت حمایت از این کودکان برآمده اند و به اموری از جمله برگزاری کلاسهایی برای آموزش کودکان و همچنین خدمات بهداشتی و درمانی ، تفریحی و موارد دیگر را به صورت رایگان در اختیار این کودکان قرار میدهند. اگر چه ریشه حل مشکل در جای دیگر نهفته است اما همین خود روزنه ی امیدی برای این کودکان محسوب می شود.
جمهوری اسلامی به اراده ی ماموران سرکوب اش تا چندی پیش یکی دیگر از این کانون ها را که به واسطه ی همت چند فعال اجتماعی تاسیس شده بود به تعطیلی کشاند و مشخص نشد که چه هدفی را به واسطه ی این کار دنبال میکرده است. در این شکی نیست که حکومت توان برخورد صحیح با این کودکان و حل معضلات آنها و خانواده هاشان را ندارد اما این که بخواهد تنها امید های این کودکان را نیز از آنها بگیرد تنها نشان دهنده ی ماهیت این حکومت است. نمی توان امید این کودکان را از آنها گرفت و در عین حال نمی توان آنها را رها شده در خیابانها دید. با توجه به وضعیت جامعه و زوال اقتصادی که سالهاست گریبان جامعه را گرفته است هر روزه می بایست شاهد سرازیر شدن تعدادی بیشتری از خانواده ها به اردوی خانواده های کم درآمد باشیم و همین طور به طبع آن افزایش کودکانی که روانه خیابانها و کارگاه ها می شوند. وظیفه ی دشواری بر دوش کانونهای اجتماعی مدافع حقوق این کودکان است و نمی توان به سادگی از برابر این موضوع گذشت و شاهد به تعطیلی کشاندن این موسسات غیر دولتی بود.
به نظر نمی رسد که دولت هیچ زمان بتواند این معضل را حل کند ، همانطور که هیچ کجا در دنیای سرمایه داری نیز این اتفاق نیافتاده است و تنها به درجاتی تخفیفاتی در آن حاصل شده است . واضح است که راه حل این مشکل همچون هزاران مشکل دیگری که در این دنیا موجود است تنها از راه از میان بردن فقر و تضاد های طبقاتی است که جز اجزای جداناشدنی این سیستم می باشند و در حقیقت تنها راه حل ساختن دنیای دیگری است که در آن خبری از فقر و تضاد های لاینحل در دنیای وارونه ی سرمایه داری نباشد. امید های زندگی در دنیای بهتر را می توان از همین جا و با مبارزه ی مستمر برای بهبود وضعیت اجتماعی مان آغاز کنیم و چه بهتر که کودکان را مقدم تر از همه بدانیم.

از: برشت

2008-12-26T00:59:00.004+02:00

نباید خیلی زیاد انتقادی بود
آدم نباید بیش از حد انتقادی باشد.
میان بله و نه
چندان تمایزی نیست
نوشتن روی کاغذ سفید
کار پسندیده ای است.
خوابیدن و عصرها غذا خوردن
آب تازه بر پوست ، باد
لباس های راحت
الف،ب،پ
و مدرسه رفتن.
در خانه ی کسی که به دار آویخته از طناب حرف زدن
چندان برازنده نیست.
و در گه و کثافت
میان گل و لای و لجن
تمایز روشنی پیدا کردن
صورت خوشی ندارد.
آه ، هر که از ستاره ی آسمان تصوری روشن دارد
می تواند پوزه اش را ببندد !

دیری در پی حقیقت بوده ام
1
دیری جویای حقیقت زندگی مردم بودم
این زندگی بسیار پیچیده است و فهمیدنش دشوار.
سخت کوشیدم آن را دریابم ،
آن گاه حقیقت را گفتم
بدان سان که یافته بودم.
2
همین که حقیقت را بر زبان راندم
حقیقتی که یافتن اش دشوار بود
حقیقتی همگانی از آب در امد که بسیاری آن را بر زبان می آوردند
(وهمه تا این اندازه دشوارش نمی یافتند).
3
اندکی پس از آن ، فوجی عظیم
با تپانچه های اهدایی نزدم آمدند
و کوروار به هر که از ناداری بر سر
کلاهی نداشت ، شلیک کردند
و به همه ی آن ها که حقیقت را درباره ی آنها و
اجیرکنندگان شان گفته بودند ،
سرانجام همه را از سرزمین شان راندند
در سال چهاردهم جمهوری نیم بندش.
4
از دستم گرفتند خانه ی کوچک و خودروی مرا
که با مشقت به دست آورده بودم
(البته اثاث خانه ام را توانستم در ببرم)
5
وقتی از مرز رد می شدم ، اندیشیدم :
بیش از خانه ، محتاج حقیقت ام
به خانه هم البته که نیازمندم.
از آن به بعد برای من حقیقت
مثل خانه و خودرو است.
و آن ها را از من گرفته اند.

یک گزارش
دوستان مان از یکی از رفقا
که به دست هیتلری ها افتاده بود
چنین حکایت می کردند :
او را در زندان دیده اند
دلیر و با روحیه به نظر می آمده است و
هنوز موهایش سیاه سیاه بوده است.

نشان از جنبشی پیش ِ رو

2008-12-01T22:11:00.003+02:00

16 آذر پس از گذر از حادثه ی سال 32 و کشته شدن 3 دانشجو ، سالهاست که به عنوان روزی که نماد اعتراض و تجمع و بیان خواست های جنبش دانشجویی و همچنین برجسته شدن سطوح حرکت دانشجویان است ، در صحن دانشگاه ها پایدار مانده است. عموما برای شناسایی سطح تحولات فکری در بین دانشجویان به پرچم این روز نگاه می کنند و آن را معیاری قرار می دهند برای دریافت اینکه اکنون جنبش دانشجویی در چه مسیری حرکت میکند.
16 آذر نه فقط روز دانشجو و روزی که دانشجویان بر پایه اینکه روز خودشان است بدان توجه کنند ، بلکه خصوصا در این دوران و پس از گذر از دوره ی زمامداری سیاسی اصلاح طلبان روزی است که جنبش دانشجویی در این روز خود را برای به جلو کشاندن و مطرح کردن خواستهایش ، رو به سوی جامعه و حاکمیت آماده می کند . 16 آذر ها روز هایی هستند که دانشجویان در آن روز توانسته اند دغدغه های خودشان را مطرح کنند و شاید اگر این روز نبود به هر رو یک روز دیگر یا مناسبت دیگری را برمیگزیدند ، اما این تنها نشان دهنده ی این است که اکنون دیگر نه خود روز 16 آذر بلکه عموما آن اتفاقی که در این روز به وقوع می پیوندد اهمیت یافته است و این به درست همان چیزی است که توجه هر کس را به خودش جلب میکند ، یعنی نحوه ی ابراز عقیده به واسطه ی یک اقدام هماهنگ در جنبش دانشجویی .
پس در واقع نه خود روز 16 اذر بلکه ماهیت تحرکات دانشجویان بیش از هر چیز دارای اهمیت است ،اما در واقع بروز این تحرکات دانشجویی غالبا در روز 16 آذر بوده و این مسبب این است که ما از این روز صحبت کنیم ، در حالی که مقدم بر آن ، درون مایه ی اتفاقاتی که در این سالها در جنبش دانشجویی در ایران به وقوع پیوست و به خصوص مراسم این روز در سال گذشته که با دستگیری تعداد زیادی از دانشجویان چپ همراه شد ، اهمیت دارد. اما بنا به اینکه می بایست صحبت از ماهیت حرکات دانشجویی کرد ، باید این موضوع را نیز اشاره کرد که عموما قشر دانشجو به عنوان یکی از اقشاری که در ارتباط مستقیم با جامعه و مسائل و مشکلات ان است و از طرف دیگر در کانون تفکر جامعه قرار گرفته است ، اهمیت تاکید بر حرکتی که به بهبود جامعه بیانجامد را درک میکند و دائما بر مسیر پیشرفت و بهبود جامعه و رهایی آن از قید تمامی بند ها تاکید میکند و بر این اساس است که به آینه ی تمام نمای جامعه بدل می شود که هر آلترناتیوی پیش از هر چیز در دانشگاه رشد میکند و اجازه ی بروز می یابد.
در ارتباط با تاریخ حرکت این جنبش و سیر تحولات اش می توان بسیار به عقب رفت و وقایع بسیاری را بر شمرد که همه ی انها در غالب اوقات در ارتباط تنگاتنگی با حاکمیت و سیستم سیاسی و اقتصادی آن قرار داشته اند ، اما همین نشان دادن شکل پیشروی دانشجویان و فعالین آن در دل دانشگاه و نشان دادن بلوغ سیاسی در دانشگاه ها در چند سال گذشته کفایت خواهد کرد.
غالبا از پس هر اتفاق سیاسی در جامعه ، جدای از تمامی اقشار و طبقات دیگر ، دانشجویان نیز به یک سلسله نتایجی در ارتباط با آن دست می یابند. حادثه 2 خرداد و روی کار آمدن خاتمی ، برای دوره ای موجبات خوشحالی را در دل دانشجویان فراهم آورد و امید به تحولات جدی را در آنها بیش از پیش زنده کرد . گروه ها و انجمن های فعال و صاحبنام در دانشگاه ها همه به سوی این دویدند تا نظرات اصلاح طلبان را در دانشگاه تئوریزه کنند و به این واسطه بر قدرت انها بیافزایند ، اما گره اصلی برخلاف تصور آنها در جای دیگری بود. رقم خوردن اتفاقات مختلفی از جمله حادثه ی 18 تیر به سهم بسیار زیادی توانست که این موضوع را برای انها مشخص سازد که اصلاحات در سیستمی بدین شکل نمی تواند راه به جایی ببرد. در عین حال گرایشات مختلفی در دانشگاه همچنان معتقد به این بوده و هستند که می توانند به واسطه ی اصلاح حاکمیت راه را برای رسیدن به آرمان هایشان هموار کنند ، اما مشخصا پیش از افول جنبش اصلاحات و ناکامی آن در سیاست ایران ، دانشجویان پیشاپیش این حقیقت را یافتند و از آن دل بریدند و دیگر خاتمی پا به دانشگاه نگذاشت. عقب نشینی این موج و ناامید شدن از این آلترناتیو به ظاهر موثر برای بهبود و رهایی جامعه ، دانشجویان را به سوی جنبش های رادیکال کشاند و در عین حال و در کنار آن روی کار آمدن احمدی نژاد و یک گروه جدید در سیاست ایران به همراه بسته شدن فضای جامعه به عنوان عواقب آن ، موجبات تقویت این گرایش را فراهم آورد. گرایش چپ و مارکسیستی در دانشگاه ها به عنوان تنها آلترناتیو موثر و به واقع رهایی بخش راه خود را آرام آرام در دانشگاه ها باز کرد و توانست خیل بسیار زیادی از دانشجویان را با خود همراه سازد. برخلاف گذشته که غالبا اکثر گروه های فعال در دانشگاه خود را در کنار جناح هایی از حاکمیت می دیدند و همراه با سیاست آنها خود را تعریف می کردند ، این بار این گروه دانشجویی به عنوان تشکلی مستقل پا به عرصه وجود نهاد و نه تنها که خود را در کنار سیاست های جناح های مختلف حاکم بر دستگاه سیاسی ایران تعریف نکرد ، بلکه به عنوان یک سازمان مستقل دانشجویی با نظرات مارکسیستی در برابر تمای اینها قرار گرفت و تنها بر خواست مستقل جنبش دانشجویی تاکید کرد. استقلال این گروه و همچنین حرکت مستمر و دقیق آن در چندین سال گذشته توانست ثمرات بسیاری را به بار بیاورد و توانست برای اولین بار شعار آزادی و برابری را که سالهاست خواست مردم زیر فشار و ستم ایران است از صحن دانشگاه ها به بالا ببرد.
جنبش چپ دانشجویی در 16 آذر سال گذشته بواسطه ی اینکه در برابر خواست جنگ طلبانه آمریکا و کشورهای هم پیمان از یک سو و در برابر ایجاد فضای جنگی و رعب و وحشت متعاقب آن در ایران ایستاد و شعار "دانشگاه پادگان نیست " را مطرح نمود از سوی دستگاه پلیسی و اطلاعاتی ایران زیر فشار قرار گرفت و تعداد بسیاری از فعالین آن دستگیر شدند ، اما می توان به درست گفت که بنا به خواست های رادیکال این گروه ، همچنان موجودیت آنها پابرجاست و تنها آلترناتیویست که نمی توان ابطال سیاسی اش را در فضای دانشگاهی ایران اعلام نمود.
16 آذر امسال نیز بار دیگر عرصه ی دیگری است برای به صحنه آمدن دانشجویان و به نمایش در آمدن خواست های دانشجویی . هر مخاطبی که از بیرون به نرده ی دانشگاه های کشور در این روز بنگرد ، یک نمای خلاصه از آنچه در یک سال گذشته در دانشگاه به وقوع پیوسته را خواهد دید و بر مبنای خواست های جنبش دانشجویی سطح مبارزات را می تواند بسنجد. 16 آذر ها هر ساله حاوی شعارها و مطالباتی بوده اند که عموم خواست های جامعه را نمایندگی کرده اند و امسال نیز امید آن میرود که دانشگاه به همین سان یک گام دیگر به جلوی صف مبارزه بردارد.
(منتشر شده در نشریه ی چراغ با ویرایش)

چند موضوع مورد بحث حول داب (دانشجویان آزادی خواه وبرابری طلب)

2008-11-10T13:41:00.003+02:00

کمتر از یکسال و چیزی در حدود 10 ماه از 13 آذر 86 گذشت و در این مدت بسیاری از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب (از این پس داب) بنا به زندانی شدن و مسائل پس از آن هنوز به طور کامل نتوانسته اند شرایط و زمینه لازم را برای حضور خود فراهم نمایند. میدان خالی و عدم حضور، حتی در همین فضای مجازی میدان را برای بسیاری گشود تا بتوانند هر آنچیزی که حتی ارتباطی با فعالیت ها و عملکرد چندین ساله داب نداشته است به نام ما ارایه دهند که مطالب عنوان شده در جاهایی نام نقد بر فعالیت دانشجویان و در جاهایی در رویه ی نقد ،اما با پشت پرده ای از پیگیری اهداف مشخص سیاسی دنبال شد.
کاربست غالب انتقادات وارده بر داب از دو منظر قابل بررسی است . اول اینکه این موج اظهار نظرها و به نوعی انتقادات از سوی سازمانها ، اشخاص و احزاب مختلف بدنبال کدامین منفعت سیاسی بوده اند و چه ضرورتی آنها را به دنبال این کشاند که قسمتی از پروژه های نوشتاری شان را به داب اختصاص دهند و دوم این موضوع که حتی تحت فشار ضرورتهای سیاسی و گروهی شان ، تا چه حد توانستند واقعیتها را منعکس کنند و در بحث هایشان به بیراهه کشیده نشوند.
من می خواهم به رویه ی دوم انتقادات که در بالا اشاره کرده ام بپردازم :
بدون شک گروه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب یا چپ رادیکال جز قدرتمند ترین گروه هایی بوده که در دانشگاه های ایران فعالیت میکرده است و توانایی بسیاری را در سالهای فعالیت اش تا امروز داشته است که کسب این توانمندی ها را مدیون فعالین اش ، از ابتدا تا امروز بوده است. اتفاقات سیاسی بسیاری در محیط دانشگاه و در جامعه رقم خورده اند که این جنبش را بدین جا رسانده اند و بسیاری از فعالین اش هم در دوره های مختلف تحت فشارهای پلیس سیاسی ایران بوده اند، اما تنها چیزی که موجب پایداری این جنبش و فعالین اش و همچنین گسترده شدن اش بود، رادیکالیسم موجود در آن و بر همان پایه تحلیل و نقد تمامی کنش های سیاسی و اجتماعی ، چه در محیط دانشگاه و چه در جامعه به صورت روزمره بوده است.
آنچیزی که ما را به سرکوب 13 آذر رساند نمی توانست دور از انتظار باشد و قسمتی از آن به همان وضعیت سیاسی و موقعیت جمهوری اسلامی برمیگردد که می رفت تا استارت بستن فضای جامعه را بزند.
در اکثر انتقاداتی (یا هرچیز دیگر) که به دانشجویان وارد شد ، هیچ یک فضای سیاسی ئ اجتماعی جامعه را معیار قرار نداده اند و لزوما بر پایه ی یک سری تئوری های موجود که برای عده ای درست و شاید برای ما و عده ای دیگر نادرست باشد به وارسی این گروه پرداخته اند.
یکی از سلسله بحث هایی که در موضع انتقاد بر داب وارد شده است این است که آنها آوانتوریست (ماجراجو) بوده اند ، و یا گفته می شود که ولونتاریستی (اراده گرایانه) عمل می کنند و گویا جمعی بوده اند که از دانشگاه قصد لشکر کشی داشته اند . اگر چه که کلیت طرح این بحث از یک پاسیفیسم با تئوری های بسط داده شده اش نشات میگیرد ، اما می توان به عنوان یک نظر در خارج از داب، درباره ی آن بحث کرد و بدان پاسخ داد.
ما به این دلیل به این دو اتهام محکوم هستیم که در حال فعالیت در جهت بهبود شرایط ، چه در دانشگاه و چه در جامعه ، بوده ایم و نخواسته ایم دست روی دست بگذاریم تا جامعه خودش سیر روند تاریخی اش را بپیماید. با همین دید و بسط ایده ای که این موضوع را مطروح میسازد ، کل فعالیت های اجتماعی و سیاسی در ایران حال در هر زمینه ای که باشد بنا به این دلیل که اراده گرایانه ، خواهان تغییر در اوضاع هستند و در این حالت دست به شکل دادن آکسیون ها و حرکات اعتراضی میزنند ، محکوم به همان ماجراجویی و اراده گرایی هستند. مشخصا در ارتباط با داب ، هیچ یک از فعالین و اعضای آن در ارتباط با نقش فعالیت های دانشجویی در کلیت یک مبارزه ی پیگیر اجتماعی چنین توهمی که بسط می دهند را نداشته اند که فرضا انقلابی قرار است از دانشگاه رقم بخورد و یا مشغول آماده کردن لشکری برای حمله باشیم. داب دقیقا همان راهی را می پیمود که فعالین اجتماعی در زمینه های مختلف می پیمایند و همان هدفی را دنبال می نمود که فعالین اجتماعی بدنبالش هستند. داب در تمام مراحل و دوره های مختلف همواره تلاش کرد تا بواسطه ی تریبون های مختلف که در اختیار داشته است ، دانشجویان را نسبت به وضعیت سیاسی ایران و منطقه از زاویه ی دید خود آگاه نماید و دائما تلاش کرده است تا بنا به موقعیت سیاسی گروه های مختلف دیگر در دانشگاه ، بتواند حضور چپ را در دانشگاه پر رنگ کرده و دست گروه های دیگر را که تاریخا وابسته بوده و در عین حال انبار تئوری هایشان بنا به اقتضای جامعه به اتمام رسیده بود را از سر دانشگاه و دانشجو بردارد. حال اینکه این موضوع و در دوره ای پررنگ شدن دانشجویان و نهایتا دستگیری وسیع آنها موجبات بروز برخوردهای این چنینی را از سوی یک گروه مشخص فکری فراهم آورده است ، نه به دلیل شکل خاص فعالیت داب و انعکاس واقعیات، بلکه بنا به خصلت ذاتی سیاست و تئوری ای است که اساسا با هر نوع فعالیت اجتماعی و سیاسی مشکل داشته و تنها معتقد به ایجاد هر تغییری به صورت خودبخودی است و می خواهد دست همگان را نیز از فعالیت اجتماعی کوتاه نماید. این دیگر سر بحث دیگری را باز می کند که در این جا مورد بحث نیست .
در همین حال و در ادامه ی همین موضوع داب متهم است به اینکه شعار "نه به جنگ" را در آذر 86 در دستور شعارهایش قرار داد.تصور این است که از آنجایی که مبنای تمام تحلیل های داب بر بنای آغاز فضای جنگی و وقوع جنگ استوار بوده است ، پس تحلیل ها اشتباه و طرح شعار بنا به موقعیت آن دوره اشتباه دیگر بوده است.
اول اینکه اگر ما به همان دوران در فضای رسانه ای و در دل جامعه ایران بازگردیم ، آغاز دور جدید شعارهای جنگ طلبانه را از سوی دول غربی خواهیم شنید. در عین حال بنا به استنتاجات آن دوره ، مسئله ی بروز جنگ و مهم تر از آن استفاده از فضای جنگی برای سرکوب داخلی جز ملموس ترین مسائلی بوده است که فعالین اجتماعی با آن روبرو بوده اند. اثبات این موضوع در خود 13 آذر و سرکوب دانشجویان نهفته است که بنا به خواست برگزاری یک آکسیون، یک سرکوب گسترده را تجربه کردند . اگر تحلیل را بر این پایه قرار دهیم که تمام این موضوع ، یعنی فضای جنگ و احتمالات بروز جنگ اشتباه بوده است ، پس چرا می بایست سرکوبی رقم می خورد؟ آیا طرح یک شعار بی ربط و مرکز قرار دادن آن ، آنهم در محیطی مانند دانشگاه که مرکز تفکر جامعه است می توانست 10 نفر را دور هم جمع کند ؟ و یا آیا این شعار که با فرض آنها بی ربط بوده چرا می بایست اساسا حساسیتی را از سوی حاکمیت برانگیزد؟ جواب تمام اینها موجود است اما تنها به سبب نشان دادن عمق موضوعاتی که به نام نقد بر ما وارد می شود آنها را طرح کرده ام .
اما رویه دوم این است که( البته از جمله تناقضات با موضوع قبل) ما با این شعار به سمت یک تقابل کامل با حکومت رفته ایم. این موضوع به نظر من در قسمت اول جواب خود را دریافت کرده است ، اما لازم به ذکر است که هر شعاری در خود می تواند حاوی انواع پیامها باشد، در عین حال اینکه چگونه شعار "نه به جنگ" تقابل کامل با حکومت محسوب می شود را نمی توان بدرستی فهمید. وقتی کلمه ی تقابل کامل می آید ، یعنی حکومت در تقابل کامل با ما ، طرفدار جنگ بوده است! پذیرفتن اینکه ما خود را در تقابل کامل با حکومت قرار داده ایم مستلزم این است که بپذیریم شعار "نه به جنگ" بسیار دقیق و درست بوده و مناسب شرایط آن دوره که توانسته است ما را مستقیما مقابل حکومت ببرد ، اما این در حالی است که ادعا می شود این چنین نبوده ، پس چگونه ما را در تقابل با حکومت قرار داده است؟ در واقع طرح این شعار یا شعار "دانشگاه پادگان نیست "بسیار فراخور آن دوره بوده، اما این شعار ما را مستقیم در برابر حکومت قرار نمی داده است و همانطور که اشاره کرده ام بنا به تحلیل های مختلفی که می توان از این شعار ها بدست داد ، داب با تحلیل خودش از اوضاع و شرایط که اتفاقا بنا به فاکتور ها و اتفاقات بسیار درست بوده این شعار را در مرکز قرار داده است.
در عین حال بحث های پراکنده بسیاری وجود دارد که بعضی بسیار بی جهت برجسته شده اند ، همچون خروج داب از شورای همکاری که قبلا توضیحات کافی داده شده و بیش از این نیاز به گسترش ندارد و همچنین مباحث دیگری در ارتباط با هر جز از فعالیت داب که بتوان به هر شکل و گونه ای برچسبی را بر داب وارد ساخت. از این دست مغلطه ها از چسبیدن به خود شعار آزادی برابری تا جزئیات دیگر موجود اند. شکی نیست که فارغ و بی توجه به تمام اینها پراتیک چپ در دانشگاه در ابعاد خود این جنبش در جریان است و نمی توان با شعارهای بلند پروازانه جلوی آن را گرفت و قطعا این جنبش در راه مبارزه در دل دانشگاه ها و در میان افراد مختلفی که قدم در راه پراتیک اش میگذارند به کمال رسیده و از پس هم میرسد.

مطلبی برگرفته از بولتن کمیته پیگیری

2008-11-08T14:57:00.002+02:00

مطلبی که در زیر قرار داده ام برگرفته از بولتن 7 کمیته پیگیری است که بنا به اینکه در ارتباط با مباحث مطروحه در ارتباط با دانشجویان و همچنین مطلب نوشته شده توسط خودم میباشد ، بد ندیدم که آن را برای دسترسی بیشتر در اختیار قرار دهم.
شورای همکاری گامی به سوی جنبش کارگری یا لیبرالیسم (محمد احسان)
اتحاد عمل در جهت ارتقاء و رشد جنبش کارگری جزء آمال و دغدغه تک تک فعالین صادق بوده و در همین راستا نیز، با تشکیل شورای همکاری در روزهای اول شورو شوقی در بین فعالین بوجود آمد . اما دیری نپائید و بزودی مشخص شد که راهی پر پیچ و خم مقابل روی تشکلها و فعالین کارگری قرار دارد ، راهی که با نقد و بررسی صادقانه هر گام کوچک میتوان آن را پیمود و در جهت ارتقاء و رشد جنبش کارگری تلاش کرد .
شورای همکاری با فراخوان اتحاد کمیته های کارگری ، در جهت اتحاد عمل تشکلها و فعالین کارگری بر اساس پاسخ گوئی به مسائل مبرم و روز جنبش کارگری ، شروع به فعالیت کرد . اتحاد عملی در جهت رشد و ارتقاء جنبش کارگری ، اتحاد عملی که بتواند به خرده کاریها و اتلاف نیروی فعالینی که بنا به شرایط پراکنده بودند ، پایان دهد . اتحاد عملی که کمک کند نه تنها تشکلهای شرکت کننده در آن فعالتر عمل کنند بلکه با تکیه به تجربیات دیگر تشکلها و فعالین بتوانند به معضلاتی که در آن شرایط گرفتارش بودند ، پاسخ داده و گامی به جلو بردارند .
اکنون که نزدیک به 2 سال از شروع کار شورا میگذرد باید دید شورا به ابتدائی ترین اهدافش رسیده است .؟ آیا با تشکیل شورای همکاری ، از خرده کاریها و اتلاف نیروی فعالین جلو گیری شده است . ؟ آیا با این اتحاد عمل گامی در جهت پاسخ گوئی به معظلات مبرم و روزجنبش کارگری برداشته شد ؟ آیا شورای همکاری برای رسیدن به مطالبات مبرم کارگران در جهت حرکتی سازمان یافته گام بر داشته است ؟ مسلماَ جواب تمام این سوالها منفی است چرا ؟ چرائی که باید در عملکرد شورا آن را بررسی نمود .
در شکل گیری شورای همکاری ، دو تشکل اصلی یعنی کمیته پیگیری و کمیته هماهنگی
حضور داشتند . دیگر تشکلها یا وابسته به آنها بوده و یا حضوری فعال و ادامه دار نداشته اند . در ضمن به ظاهر شورا از چندین گروه تشکیل شده بود ، ولی در واقع چندین نام متعلق به هماهنگی بوده و تنها در روی کاغذ این نام ها به طور جداگانه نوشته می شد . باید یاد آور شد ، شورای همکاری با فراخوان اتحاد کمیته های کارگری شروع به فعالیت کرد. اما آنها عملاً با کمیته هماهنگی یکی بوده و در یک جهت نیز عمل می نمودند و اخیراَ اعلام رسمی کرده اند ، با کمیته هماهنگی ادغام شده و یکی هستند . به همین علت ساده ، یعنی از نظر کمی ، کمیته هماهنگی توانسته در شورای همکاری تأثیر غالب داشته باشد .
از اولین عملکرد شورای همکاری در اول ماه مه 85 ، برخوردهای انحصار طلبانه وفرقه ای کمیته هماهنگی ، بعنوان معضل اصلی ، در روند رو به رشد شورای همکاری مطرح شد ودانشجویان برابری طلب با نقد این عملکرد از شورا کناره گیری نمودند . اما متأسفانه کمیته پیگیری به جای نقد روشن و شفاف اینچنین برخوردهایی که در شورا موارد زیادی نیز بوده ، به این اکتفا نمود که از طریق نماینده خود در نشستهای شورا، این برخوردها را نقد کرده وگوشزد نماید ...
ادامه ی این مقاله را می توانید در لینک زیر مربوط به کمیته پیگیری دنبال نمایید:
http://www.komite.150m.com/arshiv%20boltan.htm

کلیت شمایل انتخابات ایران

2008-11-03T02:48:00.000+02:00

تلاش جمهوری اسلامی و دولت احمدی نژاد برای به سکوت فرو بردن جامعه در 1 سالی که گذشت بسیار محسوس بود و اکنون نیز لحظه به لحظه عریان تر خودش را نشان می دهد. تقریبا از همان زمانی که دولت بوی تحریم های احتمالی را احساس کرده تا زمانی که تحریم ها آرام آرام سر بر می آوردند و در دوره هایی که هر از گاهی امواج رسانه ای جنگ را هر چه محتمل تر در ایران جلوه می دادند ، حضور سرکوب ها و فشار بر حرکات و اعتراضات از یک سو و تحرکات اقتصادی از انواع فلج کننده تر برای مردم را در جامعه دیده ایم. به نظر می رسد همین طور که زمان به جلو می رود و به انتخابات نزدیک می شود ، بگیر و ببند و فشارها نیز در جامعه بیشتر می شود. گردن کشی جمهوری اسلامی در برابر یک جبهه امپریالیستی به سرکردگی آمریکا علیرغم اینکه جمهوری اسلامی را در فشار قرار داده است ، از همان ابتدا نیز برای آمریکا گزینه های پیش رویش را برای تکمیل پروژه های امپریالیستی اش بنا به دلایلی که از موقعیت منطقه و قدرت اسلام سیاسی در آن آب می خورد ، با محدودیت روبرو کرده است. در عین حال همچنان امکان یک ماجراجویی دیگر و یا تغییر بالانس سیاسی موجود ممکن است روند اتفاقات را به گونه ی دیگری رقم بزند.
در حال حاضر سیل تحریم ها سرازیر شده اند و مردم به درجه ای ناچارند که عواقب این تحریم ها را که بر حیات روزمره شان آسیب وارد ساخته است به جان بخرند. نزول تحریم های اقتصادی و سیاسی تاکنون احتمالا شادی دل اپوزیسیون راست را که در خدمت امریکا و دیگر اربابانش است فراهم آورده ، اما همچنان امید به عروج دوباره ی بحث های جنگ علیه ایران و صحبت از بمب هایی که در آن دموکراسی غنی شده موجود است را از دلشان پاک نکرده است و مایلند تا نشان دهند که سیاست مداران امریکایی نیز آن را از یاد نبرده اند. همانقدر که دامن زدن به آن توسط این جبهه برای چنگ انداختن به قدرت سیاسی در ایران راه گشا و لذت بخش است ، برای مردم ایران و فعالین اجتماعی و سیاسی کشور دردآور و فلج کننده است . آنگونه که در یک سال گذشته شاهد بودیم و همچنان بنا به شهادت عینیات جامعه ، اعمال تحریم ها و جنگ های رسانه ای غرب و اپوزیسیون آویزان از آن تنها توانسته است دولت جمهوری اسلامی را به سمت سیاستی هدایت کند که کمر به تثبیت هر چه تمامتر خود در جامعه ببندد و گذشته از دستاوردهای دردآور تحریم برای مردم و امواج سرکوب های متعدد ، عایده ی دیگری برای جنبش ها و مردم نداشته باشد.
از سوی دیگر انتخابات در کشور بنا به تمامی شرایطی که در این چند سال بر ایران حاکم گشته است موجبات کش و قوس هایی را در کلیت سیاسی جمهوری اسلامی و حاکمین اش فراهم آورده است. در درجه ی اول حفظ قدرت و جلوگیری از به هم خوردن این توازن قوای منطقه ای و پس از آن حل مناقشات و تعیین سیاست خارجی کشور و راهبرد های اقتصادی در راستای همان اهداف ، موجبات دعواهای جناحین مدعی قدرت و بروز سیاست ها و حرفهایی را که تا دیروز قبح ذاتی داشته است را فراهم نموده است. اگر بخواهیم ریشه های این مناقشات و تغییر سیاست ها و حتی در زمینه هایی شکستن مرزهای تا آن دوره را بررسی کنیم ، می بایست در پس و پشت آغاز تحریم ها و بسته شدن روابط اقتصادی با بازار جهانی کنکاش کرد.
کاشت بذر یک اقتصاد بسته و اردوگاهی که بنا به ضرورت آن دوران و بنا به ایدئولوژی سیاسی حاکم بر جناح روی کارآغاز شده بود ، بدون شک حیات سیاسی و اقتصادی جناح دیگری را در حاکمیت به خطر انداخته است و ضرورت بروز سیاست هایی را رقم زده است که امروز دیگر می خواهد خود را به هر شکل بر کرسی بنشاند. سیاست خارجی دولت احمدی نژاد و واکنش های مورد نیاز داخلی خصوصا در حوزه اقتصادی کشور ، که ظاهرا جناح مقابل ، آن را نتیجه کاربست یک سلسله روش های نادرست دولت روی کار می داند (بنا به اینکه منفعت اش به خطر افتاده است) ، موجبات بروز اختلافات و همچنین مقاومت هایی میشد. امروز و گام به گام با پیشرفت تحریم ها و همچنین امید ها به انتخابات آینده آمریکا ، مواضعی که از سوی برخی سران حکومت در جناح مقابل دولت اعلام میشود و موضوعاتی که طرح می شود تفاوت هایی از جنس دیگر یافته اند که اگر چه قابل پیش بینی بوده اند ، اما درست به اندازه ی دادن نظرات کمونیستی از جانب بنگاه وال استریت عجیب به نظر می رسند.
از همان زمان که این جناح لیبرال درون حاکمیت تمام توان خود را به کار گرفته بود تا بر سیاست خارجی تاثیر بگذارد و به هر بهایی از گسترش این روند اردوگاهی جلوگیری به عمل آورد ، پیش بینی این اتفاق امکان پذیر بود. شاید چندی پیش بود که رفسنجانی در یک مصاحبه به تایید دموکراسی و تاکید بر آن می پرداخت و تلاش میکرد تا آن را در لوای اسلام تئوریزه کند. اگر چه که لیبرالیسم حکومتی در ایران ، تا دیروز می توانست با کمترین دغدغه تمامی مکانیسم های لازم را برقرار سازد تا ارتباطات اقتصادی را با جهان به هر شکل برقرار سازد و همچنین بنا به در دست داشتن صنایع مهم داخلی منفعت طبقاتی اش را به جیب بریزد، اما با روی کار آمدن احمدی نژاد، پیش گرفتن سیاست مقابله با غرب و سر برآوردن سلسله تحریم ها ، این جبهه دریافته است که راه حفظ و خروج اش از بحران را (که البته هر دو به دستگاه سیاسی و ایدئولوژیک جمهوری اسلامی به شدت وابسته اند) دیگر با روش های گذشته و تنها بر پایه ی پایبندی به مقدسات ! پیش نخواهد برد و می بایست سد هایی را به سمت غرب بشکند.
گویی تحولات اتفاق افتاده در این سالها و در ادامه ترس از به قدرت رسیدن هر یک از جناح های موجود در جمهوری اسلامی دیگری را به سمتی میبرد که به هر قیمت ،خود، دیگران حلقه به گوش و کلیت جمهوری اسلامی را با خود به نقطه ی تلاقی منفعت شان برساند.
از طرف دیگر احمدی نژاد نیاز آن را دیده است که مسئله ی سیاست خارجی اش را به یک نقطه ی مشخصی برساند تا بتواند به سیاست هایش و خودش که آنها را نمایندگی میکند صورت خوشی در بین هم مسلکانش ببخشد. حتی در راه این تلاش از دادن شعارهایی که رنگ دوستی با مردم اسرائیل را برخود داشت اجتناب نکرد . تلاش های مشابهی نیز به صورت سیاستهای روزمره و بازی با مطبوعات و ذهن مردم در جریان است که بتواند هر گروه دیگری را به شکلی به زانو درآورد و بدین واسطه به دعواهای درونی خودشان خاتمه دهند. سلسله بحث های مکرر حول حضور یا عدم حضور خاتمی به هر دو هدف ذکر شده در بالا همچنان در جریان است و هر گروه مایل است بنا به اهداف مشخص سیاسی و اقتصادی اش راه های غلبه بر رقیبان اش را بیازماید.
فارغ از این ، بخش دیگری در اپوزیسیون وجود دارد که همیشه در تمامی انتخابات ها یک رای به نام جمهوری اسلامی صادر میکند. نوعی لیبرالیسم ملی و وطنی که ظاهرا از سر لطف سابقه ی تاریخی شان ، نام چپ را نیز بر خود قرار داده اند و در همان دوره که احمدی نژاد به عنوان رئیس جمهور کشور انتخاب شد ، یعنی سال 84 ، تصور را بر این میدیدند که می بایست برای مقابله با جناح اصوگرا که راست ترین بخش حاکمیت است ، تمامی توان سیاسی و تبلیغی خود را برای بالا کشیدن رقیب او رفسنجانی بکار ببرند. تا قبل از آن نیز پشت هر یک از کسانی که جمهوری اسلامی به آنها معرفی کرده بود ، در می آمدند و فرضا خاتمی را به عنوان راه نجات به همه معرفی میکردند . کهولت اندیشه ی سیاسی در اینها و تغییر و تخفیف مواضع طبقاتی شان به آنها اجازه می داد و همچنان میدهد که با جمهوری اسلامی هم بازی شوند . امروز نیز انتظار عروج دوباره شان از پشت سر یکی دیگر از اهالی حاکمیت ایران برای تحقق بخشیدن به شعارهای "شورای حکمیت" یا "شورای فتوا" میرود و تلاش مستمر شان برای تثبیت سرمایه داری روتین ایرانی و ملی و نصیحت آمرانه برای بالابردن تولید به گوش خواهد رسید. واضح است که بستر اصلی رشد و نمو و حتی زندگی تمامی جناحین حکومت، در کلیت ایدئولوژیک و سیاسی جمهوری اسلامی معنا می یابد و واگذاشتن و برداشتن هر یک از اینها به امید و تصور تخفیف در سرکوب سیاسی و اجتماعی و باز شدن فضای جامعه به نفع مردم بسیار ابتدایی و ساده انگارانه است. این نگاه یا در بهترین حالت سازوکار اقتصادی و سیاسی جمهوری اسلامی را نمی شناسد و یا مشخصا در یکی از صفوف قدرت در جمهوری اسلامی سیاست اش تکمیل می شود.
هیچ بستر سیاسی در سیستم جمهوری اسلامی وجود ندارد که بتوان با تکیه بر آن، اعلام نمود که به سمت منافع عموم مردم زیر فشار و مشخصا طبقه کارگر ایران گام برداشته ایم. خاتمی با تمام رای های داخلی و بستگان خارجی اش ، نتوانست کاری را به پیش ببرد و 18 تیر و حوادث بعدی اش را در جامعه پروراند. پس از این نیز بنا به ماهیت تمامی پروژه های تعریف شده از جانب دستگاه جمهوری اسلامی ، اتفاقات رادیکال تر و تحرکات حساب شده تری در جامعه پرورش خواهد یافت. امروز نیز واضح است که بیش از هر زمان دیگر انتخابات و هر اتفاق سیاسی در درون جمهوری اسلامی به سیاست ها و راهکار های حفظ قدرت و دعواهای برتری اقتصادی و تثبیت سرمایه وابسته است و فراتر از این هیچ چیزی وجود ندارد. تنها مقداری رای برای هر کدام از طرفین مورد نیاز است تا بتوانند به واسطه ی آن عرصه را بر دیگری تنگ کنند و یک جولان سیاسی و اقتصادی دیگر را براه بیاندازند . در این بین هیچ قسمتی وجود ندارد که بتواند ارتباطی با منافع عمومی مردم پیدا کند و اینان همه شکست خوردگان تاریخ اند.

تشکل های کارگری

2008-10-22T21:17:00.000+03:00

تشکل های کارگری در ایران موضوع و معضل بسیاری از فعالین این جنبش است. همواره تلاشی در این راه وجود دارد تا بتواند کارگران را به حقوق اولیه ی خود آگاه نموده و حساسیت آنها را به امر سازماندهی خودشان جلب کند. مبارزات طبقاتی کارگران در چندین سال گذشته در ایران پیشرفتهایی داشته و توانسته است خواست هایی را در واحد ها و کارخانجاتی بر کارفرما بقبولاند. در عین حال دستاورد ها و مبارزات کارگران در ایران حول هیچ چیزی نیست جز همان که به زندگی روزانه شان گره خورده است و اگر به دقت بنگریم سطح مبارزات کارگری در ایران و خواست ها همچنان در آستانه یک آگاهی عمومی برای طبقه کارگر قرار دارد. هنوز کارگران کارخانجات بزرگ و مراکز صنعتی خواست هایشان را بدرستی نشناخته اند و بر لزوم همبستگی طبقاتی شان آگاه نیستند .
اما در کنار تمامی شعارها و در کنار آن تلاش هایی که برای تحقق امر سازمانیابی طبقه کارگر انجام می شود ، تلاش برای به کرسی نشاندن حق ایجاد تشکل های آزاد کارگری در ایران همواره جز اصلی ترین شعار ها و مطالبات آنهاست. در سالهای گذشته دائما این شعار مطرح بوده و هرگونه تلاشی که فعالین کارگری و خود کارگران برای بدست آوردن این حق داشته اند علاوه بر تمامی مشکلات در بهترین حالت با سرکوب حاکمیت مواجه بوده. عمده ترین مشکلاتی که بر سر فعالین کارگری بوده ، بیش از هر چیز سرکوب بوده است که نتایج آن در افتراق و پراکندگی کارگران و فعالین اش خود را نشان داده است.
اما نقطه و کور سویی که به ظاهر فعالین سوسیالیست و کمونیست جامعه را چه در داخل یا خارج به خود جلب میکند و امید یک فعالیت کارگری و حرکت و اعتراضی را به آنها میدهد ، تشکل های کارگری است که اعلام موجودیت میکنند. تشکل های کارگری در سطوح مختلف و به شیوه های مختلف در سطح جامعه ما ظاهر می شوند ، اگر چه اندک. فرضا سندیکای اتوبوسرانی زمانی اعلام موجودیت نمود که مطمئن بود تعداد بسیاری از کارگران با این سندیکا همراه خواهند شد و بعد از گذشت مدتی حملات سرمایه داران هار ایران و دستگاه امنیتی شان به آنها آغاز گشت. تشکل های کارگری دیگری نیز وجود دارند که از مجموع فعالین کارگری تشکیل یافته که هر یک بنا به دغدغه های خاص خودشان در آن حضور دارند .
تشکل های کارگری را اگر بخواهیم بشناسیم بهتر است سطح پیشرفت مبارزات کارگران و کلیه موارد اتفاق افتاده را در کنار هر یک از تشکل ها قرار دهیم. منظور از تشکل در اینجا مشخصا همان مجموع چندین فعال کارگری است که در ظرف یک تشکل با هر نامی به فعالیت مشغولند. کمیته هماهنگی ، کمیته پیگیری، شورای همکاری و ... اینها را همه مجموعه فعالینی در برمیگیرد که با هدف بالابردن سطح آگاهی طبقاتی کارگران و جذب و متحد کردن کارگران دور هم جمع شده اند . تصوری وجود دارد که گویا این مجموعه از فعالین کارگری که نام تشکل های مختلف را بر خود قرار داده اند ، حکم طبقه کارگر ایران را دارند و یا اساسا کارگران ایران را تشکیل میدهند یا نمایندگی میکنند.از جمله فاکتورهایی که فرضا دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب برای برخی محکوم هستند این است که چرا این دانشجویان با شورای همکاری ادامه ی فعالیت نداده اند. اشاره میکنند که دانشجویان گویی از شعار متحد جنبش کارگری بودن فاصله گرفته اند.اگر چه که عده ای به هر بهانه ای سرکوب دانشجویان را جز تاکتیک های جدیدشان قرار داده اند ، اما من تنها مایلم به این بهانه بیان کنم که فرضا شورای همکاری یا تشکل های این چنینی چه نوع کارکردی در جامعه کارگری ایران دارند و اصولا شناخت اربابان تئوری از جمع های داخل تا چه حد است.
تشکل هایی که اکنون در ایران وجود دارند، به جز آندسته که خود کارگران آنها را خود با تاکید بر مطالبات روزمره شان تشکیل داده اند و یا حداقل به آن روی خوش نشان داده اند ،مانند سندیکای اتوبوسرانی یا غیره (که البته اینها نیز جای بررسی دارد) ، از دسته ای از فعالین تشکیل یافته است که اگر چه تلاش شان ارزشمند است اما براستی موفقیتی در راه هدفهایی که برای خود تعریف کرده اند ، کسب نکرده اند. انتظاری نیست که فرضا لزوما تا امروز حتما میبایستی تشکل آزاد کارگری بوجود می آمد ، بلکه حداقل می بایست سطحی از حرکت و تلاش در این راه را در آنها میدیدم .تشکل های کارگری همواره حول یک گروه از محافل شکل میگیرد و افراد درون آن ، خودشان برای عقب و جلو افتادن در رقابت هستند و حتی به درست ، نمی توانند از دایره ی جمع خودشان به بیرون اتفاقی را رقم بزنند . آنچیزی که مبنای شکل گیری این تشکل ها در پایه است در حقیقت بسیار می تواند پیشرو و در دوره ی خود مفید باشد اما در زمانی که می بایست برای امر مشخصی نظری صادر شود یا حرکتی را تدارک ببینند، همیشه یک جای کار می لنگد. بیش از اینکه درد مشترک تمام این تشکل ها عامل پیوند شان باشد ، مسائل حاشیه ای ، سکت ها و منافعی به جز منفعت طبقه کارگر عامل جدایی هستند. اگر چه منافع طبقاتی کارگران در این تشکل ها بسیار موضوع بحث هستند ، اما هر کس بنا به هر دلیلی که به تشکل وارد شده باشد به دنبال تعریف منفعت خاص خود در هر پراتیکی است.
تشکل های کارگری متاسفانه خودبخود نتوانسته اند در بیرون از خود موجب پیشروی طبقه کارگر را فراهم نمایند و به امر تشکل یابی و سازمان یابی کارگران کمک کنند . زمانی که اتفاقاتی در جامعه کارگری ایران به وقوع می پیوندد ، بنا به این که بسیار عینی و در دستور می شوند و نیاز به سفسطه ی تئوریک ندارند ، همکاری ها نزدیک تر می شود و همه حول یک موضوع شاید برای چند روزی بتوانند با هم بیانیه صادر کنند و یا کار مشترکی را به پیش ببرند ، اما در لحظاتی که کار مشترک آنی وجود ندارد ، برای هر تعریفی از کار یا هر پیشنهادی برای پیشبرد امر کارگران و نزدیک تر شدن به اهداف تشکل مشکلات سر بر می آورند .
اینکه ما مبارزه طبقاتی جاری را با این تشکل ها تبیین کنیم و ببینیم بسیار کودکانه است اما در واقع می توان گفت که این جمعها فعالین کارگری ای هستند که برای پیشبرد امر کارگران مایلند حرکتی کنند و در مقاطعی می توانند تاثیر گذار باشند. همانطور که لزوما ارتباط با این تشکل ها لزوما معنای ارتباط با طبقه کارگر ایران را نخواهد داد ، عدم فعالیت مشترک با آنها نیز به معنی قطع ارتباط با طبقه کارگر ایران نیست. مبارزه طبقاتی بدون تشکل های کارگری نیز برقرار است و لزوما ارتباط با این تشکل ها به معنی دخیل شدن و تاثیر گذاشتن بر مبارزه طبقاتی و یا امر پرولتاریا نیست. متاسفانه این خنده دار شده است که تصور کنیم میبایست با پا گذاشتن به محافل شبانه ی تشکل های کارگری امر مبارزه ی طبقاتی را پیش برد . این که این چنین است را میبایست بررسی کرد ، اما واقعیت این است که تشکل ها نتوانستند تاثیر خاصی بر مبارزات طبقاتی بگذارند. مبارزات طبقاتی و خیلی ساده تر مبارزات کارگران جایی در بیرون از اینها و در درون کارخانه ها و کارگاه ها برقرار است .اینکه چگونه بتوان کارگران کارخانه های بزرگ را نسبت به وضعیت شان حساس کرد و به هر شکل به آنها قدرت طبقاتی شان را نشان داد می تواند یکی از اموری باشد که تشکل های کارگری و مشخصا فعالین کارگری فعال به آن بپردازند. اما همانطور که گفته شد با توجه به فضایی که بر نشست های این فعالین حاکم است و همچنین بنا به دلایل دیگری که ناشی از فضای حاکم بر فعالین سیاسی در ایران است ، می بایست مبارزات کارگران را در کارخانه ها و فابریک ها دنبال نمود و نه در تشکل های این چنینی . تشکل های کارگری به واقع اکنون یا دادگاه تشخیص خطوط چپ از راست و تردیونیونیسم از غیره است و یا مکانی برای سبقت های سیاسی.
مشکلات این دسته از فعالین در واقع تماما به پای خودشان نیست و بخشی از آن مربوط به سبک کار سیاسی است که مبنای فعالیت برخی شده است و همچنین سبک کاری که به نظر فعالین خارج از ایران درست می آید.
در خارج از این گود و در خارج از بحث های تمامی این جریانات ، کارگران در هر لحظه ای که خود لازم بدانند به میدان میایند و برای گرفتن مطالباتشان ، براساس درک و آگاهی شان پا به عرصه ی مبارزه می گذارند و راهی جز تحلیل برای ما باقی نمی گذارند. کارگران ، خود رهبران شان را به درستی می شناسند و دانشجویان چپ نیز بهتر از هر کس می دانند که چگونه اتحاد این دو جنبش را با هم بوجود آورند ، پس مواظب باشید که در راه سرکوب سیاسی یکدیگر تئوری های بی ربط نبافید.

کوتاه درباره ی فعالیت سیاسی

2008-10-14T12:24:00.000+03:00

کوتاه درباره ی فعالیت سیاسی
" مادامیکه افراد فرا نگیرند در پس هر یک از جملات، اظهارات و وعده وعیدهای اخلاقی، دینی، سیاسی واجتماعی منافع طبقات مختلف را جستجو کنند ، در سیاست همواره قربانی سفیهانه فریب و خود فریبی بوده و خواهند بود...(و.ا.لنین)
در ایران افراد مختلف بواسطه ها و اشکال مختلف به سیاست علاقمند می شوند و به دنبال آن میروند . اختناق حاکم بر ایران هر انسانی را در دوره ای از زندگی اش و شاید برای تمام دوران ، از یک سن مشخص به بعد وارد فعالیت هایی میکند که رنگ و بویی سیاسی می یابد. هر اعتراض پیگیری که حتی مشخصا از هیچ سر ارتباطی با سیاست و دولت نداشته باشد ، ناخواسته و بواسطه ی شرایط جامعه در برهه ای از زمان برچسب فعالیت سیاسی را بر فعالین اش خواهد زد. گذشته از این که این کار بخشی از ترفند های جمهوری اسلامی جهت سرکوب مخالفین اش است که آنها را تحت هر عنوانی وابسته به سازمان و گروه سیاسی و غالبا معاند بنامد ، اما از سوی دیگر زمانی که دامنه ی اعتراض در هر حرکت و جنبشی بنا به ماهیت اش گسترش می یابد ، ریشه ی تمامی بدبختی ها و مشکلات را به درست در حاکمیت میابد و گرایش ها و تحلیل های مختلف سیاسی با گذشت زمان سر از آن بیرون می آورند.
اما مشخصا فعالینی که فعالین سیاسی نامیده می شوند ، حال به هر شکل که به فعالیت سیاسی علاقمند شده باشند، راه مبارزه مستمر را در پیش میگیرند و در راه این مبارزه ، با روش مبارزاتی مشخصی که به نظرشان درست می آید فعالیت شان را ادامه میدهند. از شرکت جستن در اعترضات تا سازماندهی اعتراضات در محیط فعالیت شان و هر شکل دیگر فعالیت عملی یا نظری.
برای سیاست و مشخصا کار سیاسی در ایران رقابت ها و یا هم سنگر شدن ها عموما حول منافع است. منافعی که از طرز تفکر افراد در جامعه و به تبع آن از دید کمونیستها ، از جایگاه طبقاتی و از تعریفی که از سوژه های موثر برای رهایی جامعه بدست می آید، استنتاج می شود. منفعت های یکسان در هر محیطی یکدیگر را پیدا میکنند و حتی غالبا در جستجوی یکدیگرند . حتی فعالین سیاسی تلاش میکنند تا افراد را به شیوه های مختلف با خودشان هم منفعت کنند.
بدون شک هر کمونیست ، لیبرال یا حتی فاشیستی ، اولین گزینه ای که در شروع فعالیت سیاسی اش (پس آنکه تصمیم گرفته است سیاسی باشد) مورد نظر قرار می دهد این است که می بایست فرد یا افراد دیگری را هم نظر و هم مرام با خود بیابد و یا دست کم اینکه شروع به تبلیغ مرام و عقیده اش کند تا هم فکرانش را تولید کند. سپس می تواند با همین شیوه و با تغییر در روشهای کار خود، هر چه بیشتر به سمت جذب افراد بیشتر به سمت عقیده اش گام بردارد. من قصد بررسی اینکه کدام روش بهتر یا بدتر است و چگونه می توان درستتر عمل کرد را ندارم. اما بر همین اساس و با همین دید ، فعالین سیاسی ای در ایران هستند، رشد پیدا میکنند و ارتباطاتی می یابند و قدم در راهی برمیدارند که به سوی تحقق آرمان شان است.
در ایران و در فعالیت های مشترک غالبا پراتیک بر پایه ی یک نفع مشخص و عمومی با محوریت جمع (منهای اتوریته) شکل میگیرد و ادامه می یابد . هر سازمان و نهاد و تشکل بر پایه ی محورهای متنوعی از یک ایده و نظر تا فعالیت حول موضوعات اجتماعی سازمان می یابد. در هر حال در همه ی اینها یک دغدغه ی مشترک است که افرادی را دور هم جمع میکند و یک هدف نهایی.
فعالین سیاسی و بخصوص فعالین چپ در ایران (اگر چه شاید در هر نقطه از دنیا) بر پایه ی یک آرمان مشترکی دور هم جمع می شوند که در تبیین نهایی رهایی را تنها بواسطه ی یک سوژه ی انقلابی مشخص که از دل تضادهای جامعه پوسیده ی حال حاضر بیرون می آید جستجو میکنند. تمامی تلاشها و هم پیمانی ها حول محور این موضوع می چرخد و تنها یک منفعت همگانی در این بین وجود دارد و آن هم نظر بودن در شناخت و تحلیل از جامعه و آلترناتیو رهایی است.
بحث من بیش از هر چیز بر سر این است که ریشه ی تمام پیوند ها در ایران بر پایه ی یک آرمان مشترک با کمی بالا و پایین است ، اما زمانی که بنا به هر دلیلی این آرمان مشترک کم رنگ شده و مسائل حاشیه ای دیگری اهمیت بیابد ، خود بخود تمامی پیوند ها دیگر باقی نمی ماند و افراد حول مسئله ی حاشیه ای گذشته یا همان مسئله ی اهمیت یافته ی حال حاضر، مواضع شان را روشن میکنند. حتی اینبار نتیجه گیری ها تغییر میکند و می بینیم که کسانی که تا دیروز با تو هم سنگر و هم منفعت بودند ، در حقیقت در پی هدف دیگری بودند. در ایران و دوره هایی که به شدت درگیر مبارزه ی سیاسی هستی ، تنها حضور یک نقطه ی مشترک برای فعالیت کفایت میکند ، اما زمانی که تبصره های مختلف در فعالیت سر باز میکنند، محوریت مواضع کم رنگ تر شده و ناچارا دو یا چند دستگی هایی ظاهر می شوند.
تئوری و تحلیل از شرایط مشترک ، آلترناتیو مشترک و هدف مشترک در ایران تمام قسمت قضیه برای فعالیت مشترک سیاسی محسوب می شوند ،اما به واقع همچنان قسمت های تاریکی وجود دارد.
در حقیقت همواره در کار مشترک ، مسائل مختلفی دخیل هستند که روزی خود را نشان می دهند.انتظاراتی وجود دارند که تا یک دوره هایی دارای جواب اند و در دوره هایی بی جواب می مانند.
من تنها یک نکته را می خواهم مورد توجه قرار دهم :
گذشته از اینکه هر دسته یا گروه سیاسی در دوره ای منفعت مشترکی را دنبال میکنند اما نقاط غیر مشترکی وجود دارد که منفعت تک تک افراد بنا به تعریف شان از خودشان و سیاست شان در آن تعریف شده است. هیچ کس از همان سری که تو به سیاست روی آورده ای لزوما به سیاست روی نیاورده است. بر این اساس ممکن است زمانی منفعت ها تغییر کنند. شاید برای تو سیاست ، ابزار رهایی ات باشد ، اما شاید برای دیگری لزوما این چنین نباشد و ابزاری برای فرونشاندن دردی دیگر ، جدای از درد جامعه یا درد طبقاتی اش باشد. در تلاشی که بر مبنای کار سیاسی برای تغییر دنیا انجام میدهی هیچ چیز و هیچ فعالیتی ارزشی بیش از این ندارد که تو تنها یک چیز را مبنا قرار دهی و آن تغییر به سوی بهبود شرایط و رهایی انسان از قید و بند های حاکم بر آن باشد ، اما این لازم ولی کافی نیست و میبایست به تمامی جنبه های یک فعالیت تمام و عیار سیاسی فکر کرد.
در ایران و در محیط سیاسی حاکم بر فعالین سیاسی در ایران ، غالبا بیش از هر چیز قطب نمای منفعت یابی افراد است که فعالانه کار میکند و این نه منفعت طبقاتی بلکه چیزی جدا و منفصل از تمام اینهاست و همان حاشیه ایست که اهمیت اش بیش از هر اصل دیگر شده است.( البته قطعا ریشه ی تمام اینها را میتوان در مکانیسم های طبقاتی جستجو کرد )
به معنای دیگر فعال موفق سیاسی که همه او را ذاتا سیاست مدار بخوانند ، یا برایش هورا بکشند ،در فضای عمومی و جهانی سیاست امروز کسی نیست که در روابط اش مناسبات اخلاقی را رعایت کرده باشد ، یا درستکار و به یک معنا انسان باشد ، تا فرضا نماد یک فرد فهیم باشد که سر از سیاست درآورده است، بلکه حتی در قالب فعالین سیاسی ای که امروز برای رهایی (هر کس با معنای خودش ) فعالیت میکنند و ادعاهایی دارند که تصور می شود فرشته اند ، غالبا سیاست به تمام معنای کلمه برقرار است .
راه موفقیت ظاهرا این است ، منفعت را بسنجی (بعضی وقتها جمعی و بعضی وقتها فردی) و با دخیل کردن چند روش که می توانید آنرا دروغ مصلحتی یا فریب برای پیشبرد منفعت جمع بنامید ، یک دوره ی تاریخی را با موفقیت سپری کنید.